4⸗

RsvorvrionvNàa LIn. v. 18 dietur ſtella, nec uſq́; in orbe planetæ circumferẽtiã, ꝑ quã repe

dare uideretur, inueniemus. Hæc de Venere& Mercurio, ꝗ in⸗ tra orbẽ magnũ ſunt. De cæteris tribus exterioribus eodẽ mo- do demõſtrabũtur, ea deniq; deſcriptiõe, mutatis ſolũ nomini⸗ bus, ut ಠoorbẽ magnũ terræ ponamus, ae uiſus noſtri circula tionẽ, in n uero ſtellã, cuius motus in orbe ſuo minor eſt quàm uiſus noſtri celeritas in orbe magno. Cæterum procedet de- monſtratio per omnia quæ prius.

Quomodo tempora, loca,& circumferentiæ regreſsi⸗ onum diſcernuntur. Cap. XXXVI.

Orro ſi iam orbis, ꝗbus ſidera ferunt᷑, errãtia eſſent homocẽtri magno orbi, facile cõſtarẽt quæ demon- ſtratiões pollicẽtur, eadẽ ſempꝑ exiſtẽte ratiõe celeri catis ſtelle ad uiſus celeritatẽ, ſed eccẽtri ſunt,& exin de motus ſecundũ apparẽtiã diuerſi. Quã ob cauſam oportebit nos diſcretos adæꝗᷓtosq́; motus ubiq; eorũ ue locitatis differẽtias aſſumere, eisq; in demõſtra tiõibus uti,& non ſimplicibus& æꝗᷓlibus, niſi circa medias lõgitudines cõtingat eſſe ſtellã, u⸗ bi ſolũmodo mediocri motu ferri uidet᷑ in or⸗ be ſuo. Oſtẽdemus aũt hęc Martis exẽplo, q̃ re liqᷓrũ etiã repedatiões exemplo fiẽt apertiores, Sit enim orbis magnus A 2o, in qᷓ uiſus noſter uerſat᷑:ſtella aũt in z ſigno, unde agat᷑ ꝑ centrũ orbis recta linea noàa,& E* E, habueritq́; di- midia r ad ar rationẽ, quã uelocitas ſtellæ di ſcreta ad uelocitatẽ uiſus, qua ſtellã ſuꝑat. Pro- poſitũ eſt nobis cõperire ꝶ o circũferẽtiã, dimi dię retroceſsionis ſiue X 2 ⁷, ut ſciamus quantũ ſtella deſtiterit à remotiſsimo A n, à loco ſtatio nẽ ſaciẽs, atq́; angulũ ſub cõprehẽſum. ex his em̃ tempus& locũ talis affectiõis ſtellæ Pp̃⸗ dicemus. Ponat᷑ aũt ſtella circa mediã abſida eccẽtri, ubi motus lõgitudinis& anomaliæ parũ differũt ab ęꝗᷓ libus. Cũ igit᷑ in ſtella Martis qᷓtenus mediocris eius motus fue

2 rit pars

B

—

E