idato:t- rahauun,h n, mdebn pro qul ſecundau am fücrin d conur npiadeni neridiegn ombeon radus ai im dolbn im vm g hæraiog orni, tem im diſtm crup,vIn ari cull

Na

NICOLAI COPER- NICI REVOLVTIONVM

L IB E R QVARTVS.

IV M in præcedenti libro, quantum no⸗ ſſtra mediocritas potuit, expoſuerimus quæ propter motum terræ circa Solem ui derentur, ſitq; propoſitum noſtrum per eandem occaſionem ſtellarum errantium omnium motus diſcernere, nunc interpel⸗ e lat curſus Lunæ, idq́; neceſſario, quòd per eam, quæ diei noctisq; particeps eſt, loca quæcunq; ſtellarum præcipuè capiuntur& examinantur: dein de quòd ex omnibus ſola reuolutiones ſuas, quamuis etiam di⸗ uerſas ad centrum terræ ſummatim conferat, ſitq́; terræ cogna⸗ ta maxime, Et propterea quantum in ipſa eſt, non indicat aliꝗd de mobilitate terreſtri, niſi forſitan de cotidiana, quin potius crediderunt eam ob cauſam, terram eſſe centrum mundi, com- mune omnium reuolutionũ. Nos quidem in explicatione cur⸗ ſus lunaris nõ differimus à priſcorum opinionibus in eo quod circa terram fit. Attamen alia quædam adducemus, quàm quæ à maioribus noſtris accepimus, magisq́; conſona, quibus luna⸗ rem quoq; motum quantũ poſsibile eſt certiorẽ conſtituemus,

Hypotheſes circulorum lunarium opinione priſcorum. Caput I.

Vnaris igitur curſus hoc habet, quòd mediũ ſigno rum circulum non ſectatur, ſed proprium inclinem, qui bifariam ſecat illum, uiciſsimq́; ſecatur, à quo tranſmigrat in utramq; latitudinem. Quæ fermè ſe habent, ut in annuo motu Solis conuerſiones, nec mirum, quo-⸗ niam quod Soli annus, hoc Lunæ eſt menſis. Media uero loca ſectionum eclyptica dicuntur, apud alios nodi. Et cõiunctiones oppoſitionesq́; Solis& Lunæ in his contingentes eclypticæ ij uocan⸗

——

1 4

1 1

7