NICOLAI COPER NICI REVOLVTIONVM LIBER QCVINTVS.

ACTENVvsé terræ circa Solem, ac Lunæ circa terram abſoluimus reuolutiones. Aggredimur modo quinq; errantium ſtellarum motus, quorum orbium ordi- nem& magnitudines ipſa terræ mobili⸗ tas conſenſu mirabili, ac certa ſymmetria connectit, ut in primo libro ſummatim — recenſuimus, dum oſtenderemus, quòd orbes ipſi non circa terram, ſed magis circa Solem centra ſua haberent. Supereſt igitur, ut hæc omnia ſingillatim,& euiden-⸗ tius demonſtremus, faciamusq́; promiſsis, quantum in nobis eſt, ſatis, adhibitis præſertim apparentibus experimentis, quæ cum ab antiquis, tum à noſtris temporibus accepimus, quibus ratio ipſorum motuũ certior habeatur. Denominantur autem hæc quinq; ſidera apud Timæum Platonis ſecundum ſuã qdq; ſpeciem. Saturnus Phænon, quaſi lucentem uel apparentem di-⸗ ceres. latet enim miniine cæteris, citiusq́; emergit occultatus à Sole. Iupiter à ſplendore Phaẽton. Mars Pyrois ab igneo can dore. Venus quandocq; Qοσρέοσ quandoq; πππένρο, hoc eſt Lu cifer& Veſperugo, prout eadem mane uel ueſpere fulſerit. De niq; Mercurius à micante uibranteq́; lumine Stilbon. Ferũtur 3 ipſi in longitudinem& latitudinem maiori differentia quàm

una.

De reuolutionibus eorũ,& medijs motibus. Caput I.

lIni longitudinis motus plurimum differentes ap⸗ parent in ipſis. Vnus eſt propter motum terræ quẽ Ndiximus. Alter cuiuſq; proprius. Primum non iniu

ria motum commutationis dicere placuit, cum ipſe ſit qui in omnibus illis ſtationes, progreſsiones,& regreſſus ſa cit appa⸗

Iuppat mper aäl, neillor aleralc

rmmaion- lunnten mlaci: welact reſdan m, quer vnihilar loruns ar ut ie wmatan. wouern⸗ d ablia nnrret mſtellt ngac Kn bcu Dniam tr Ibnſde mlmilb enpera— mdiche mreuol, d

es partil