R BVOLVTIONvN LIB. v. 79

quæſitus, ad non errantium ſphæram. Cui demum ſi præceſ- ſio æquinoctiorum appoſita fuerit, à ſectione uerna locum eius determinabit. In Venere& Mercurio pro anomalia eccentri eo utimur, quod à ſumma abſide ad locum Solis medium exiſtit, per quam anomaliam adæquamus motum commutationis& ipſam eccẽtri anomaliam, uti iam dictum eſt. Sed proſthaphæ reſis eccentri unà cum parallaxi æquata, ſi unius fuerint affectio nis uel ſpeciei, ſimul addũtur uel auferũtur à loco Solis medio. Sin autem diuerſarum fuerint ſpecierum, auferatur à maiore mi nor,& cum eo quod reliquum fuerit, fiat quod modo diximus, ſecundum maioris numeri proprietatem adiectiuam uel ablati uam,& exibit eius qui quæritur locus apparens.

De ſtationibus& repedationibus quinqʒ erran⸗ tium ſiderum. Cap. xXXXVv.

D rationem quocq; motus, qui ſecundum longitu- dinem eſt, pertinere uidetur, ſtationum, regreſsio- num, I repedationum eorum, notitia ubi, quando, qquantæq; fiant. De quibus etiam non pauca tracta- runt Mathematici præſertim Apolonius Pergæus, Sed eo mo do quaſi una dũtaxat inæqualitate,& ea qua reſpectu Solis ſtel læ fpſæ mouerentur, quam nos commutationem diximns, pro pter motum orbis magni terræ. Quoniam ſi ſtellarum circuli, fuerint orbi magno terræ homocẽtri, quibus diſpari curſu ſtel læ feruntur omnes in eaſdem partes, hoc eſt, in conſequentia,& aliqua ſtella in orbe ſuo,& intra orbem magnum, ut Venus& Mercurius uelocior fuerit quàm motus terræ, ex qua acta quæ dam recta linea, ſic ſecet orbemn ſtellæ, ut aſſumpta ipſius ſectio nis in orbe dimidia, ad eam quæ à uiſu noſtro, quod eſt terrę uſq; ad inferiorem, repandamq́; ſecti orbis circumferẽtiam ra- tionem habeat, quam motus terræ ad ſtellæ uelocitatem. fFactũ tunc ſignum à ſic acta linea, ad perigæum circuli ſtellæ circum⸗ ferentiam diſcernit repedationem à progreſſu, adeo ut ſidus in eo loco conſtitutum, ſtationis faciat æſtimationem. Similiter in cæteris tribus exterioribus, quorum motus tardior eſt uelo⸗ 1ij citate