NICOLAI CoOPERNICI

Quomodo horum quinq; ſiderum loca numerentur in longitudine. Cap. XXXIIII.

Er hos ergo Canones ſic à nobis expoſitos, horum quinq; errantium ſiderum loca longitudinis, abſc diflicultate numerabimus. Eſt enim in omnibus his idem feré ſupputationis modus, In quo tamen illi exteriores à Venere& Mercurio aliqu antulum differunt. Pri⸗ us ergo dicamus de Saturno, loue,& Marte. Quorum calcula tio talis eſt, ut ad tempus quodlibet propoſitum quærãtur me⸗ dij motus, Solis inquam ſimplex,& cõmutationis planetæ, per modum ſupra traditum. Deinde locus ſummæ abſidis eccentri planetæ, auferatur à loco Solis ſimplici, atq; ab eo quod reman ſerit, commutationis anomaliam, quod deinde reliquum fue⸗ rit, eſt anomalia eccentri ſtellæ, cuius numerum inter commu-⸗

nes quæremus, in alterutro primorum ordinum canonis,& ex

aduerſo in tertia columnella capiemus æquationem eccentri,& ſequentia ſcrupula proportionum. Æquationem hanc adde-⸗ mus anomaliæ commutationis,& auferemus ab anomalia ec⸗ centri, ſi numerus quo intrauerimus in prima ſerie repertus fue rit,& econuerſo auferemus ab anomalia commutationis,& ad⸗ demus anomaliæ eccentri, ſi ordinem tenuerit ſecundum, q dc; collectum relictůmue fuerit, erunt anomaliæ commutationis & eccentri æquatæ, ſeruatis interim ſcrupulis proportionũ in uſum mox dicendum. Porrò anomaliam commutationis ſic æ⸗ quatam quæremus etiam inter priores numeros communes, acè regione in quinta columnella, commutationis proſthaphæ reſim capiemus cum eius exceſſu in fine appoſito, à quo exceſſu accipiemus partem proportionalem iuxta numerum ſcrupulo-⸗ rum proportionum, quam ſemper addemus proſthaphæreſi, & colliget uerum planetæ commutationem, auferẽdam ab ano⸗ malia commutationis æquata, ſi ipſa minor fuerit ſemicirculo, uel addendam in ſemicirculo maiore. Ita enim habebimus ue- ram apparentemq́; à Solis loco medio ſtellæ diſtantiam in præ cedentia, quam cum à Sole reiecerimus, relinquetur locus ſtellę

quæſitus

quxl ſoæm deter utim per jplan relise nis u dina nor, lecun

uam,