Druckschrift 
Nicolai Copernici Torinensis De Revolvtionibvs Orbium cœlestium, Libri VI : Habes in hoc opere iam recens nato, & ædito, studiose lector, Motus stellarum, tam fixarum, quàm erraticarum, cum ex ueteribus, tum etiam ex recentibus obseruationibus restitutos: & nouis insuper ac admirabilibus hypothesibus ornatos. Habes etiam Tabulas expeditissimas, ex quibus eosdem ad quoduis tempus quàm facillime calculare poteris ... / [Hrsg.: Andreas Osiander d. Ä.]
Entstehung
Seite
132v
Einzelbild herunterladen

NIcoOLA CopPERNICI obſcurationis, ubi Luna circumcurrentem umbræ contin⸗ git intrinſecus, atq; x in altero contactu, ubi primum emergit. Cõnexis à n, ay declarabitur eodẽ modo quo prius, u, pr eſſe dimidia moræ in tenebris, propterea quòd à p eſt latitudo Lu- cognita,& A, ſiue à r, q; umbræ dimidia diametros maior eſt Lunæ dimidia diametro. Cõſtabit ergo nn ſiuedr, quę rur ſus diuiſa per motũ uerum Lunæ horariũ, habebimus tempus dimidiæ moræ quod quærebatur. Veruntamen animaduerten dum eſt hic, quod cum Luna in orbe ſuo mouetur, ſecat par tes longitudinis circuli ſignorũ omnino æquales eis quæ in or be proprio, mediantibus circuli, qui per polos ſunt ſigniferi. Eſt tamen differentia perexigua, quæ in tota diſtantia partiũ x1. ab ecliptica ſectione, ſub quibus extremus ferè limes eſt deliqui orum Solis& Lunæ, excedunt ſe inuicem eircumferentiæ ip ſorum orbiũ in quobus ſcrup. quæ facerent xv. partes horæ. Ea proptet utimur ſæpe altera pro altera, tanq́; eiſdem. Ita q; utimur latitudine Lunæ eadem in terminis defectuum, qua in medio eclipſis, quanquã ipſa latitudo Lunæ ſemper creſcit uel decreſcit, fiuntq; propterea incidentiæ& expurgationis ſpacia

non penitus æqualia, ſed differentia tam modica ut fruſtra triuiſſe tempus uideretur, exactius iſta ſcrutaturus. Hoc quidem modo tempora, duratio nes,& magnitudines eclipſium ſecundum diame- tros ſunt explicata. Sed quoniã multorum eſt ſen⸗ tentia, non penes diametros, ſed ſuperficies opor⸗ tere decerni deficientium partes, non enim lineæ ſed ſuperficies deficiunt. Sit igitur à o Solis cir culus uel umbræ, cuius cẽtrum ſit z. Lunaris quoq; AFOS, cuius centrum ſit 1, qui ſe inuicem ſecẽt in Aopunctis,& agatur per utrumq; centrum recta BEIT,& cõnectant A n, E c, a, Ic,& a x cad rectos angulos ipſiar. Volumus ex his ſcrutari, quan⸗ ta fuerit ſuperficies obſcurata ap o e, quotue unciarum ſit totius plani, orbis Solis uel Lunæ deficientis in parte. Quoniamigi⸗ tur ex ſuperioribus utriuſq; orbis dimetiens a, A1 datur, di⸗ ſtantia quoqʒ centrorum, ſiue latitudo Lunaris ² 1. Habemus

triangulum

imgule mum pe⸗ Trunt ¹ Rcircuu oolanur Karcur: nremact

tium dunum O ramfeit in quir 1aIie 1IGxn tumalt. 1450,2 perr rlbipl iter qra nitriau mebun S uDcG AsA nari eE deleien E mede. acata l dione,.