REvoLvTIONVN LIB. IIII. 129 Luna occultatura ſtellam fulgentem Hyadum, quam Paliliciũ

uocant Romani, quo expectato, uidimus ſtellam applicatam

parti corporis Lnnaris tenebroſi, iamq́; deliteſcentem inter cor nua Lunæ in horę quintæ noctis, propinquiorem uero Auſtri no cornu per trientem quaſi, latitudinis ſiue diametri Lunæ. Et quoniam ſtella ſecundum numerationem, erat in duabus part. &r. Geminorum cum latitudine Auſtrina quinq; graduum & ſextantis, manifeſtum erat, quòd centrum Lunæ ſecundum uiſum præcedebat ſtellam dimidia diametri,& idcirco locus e⸗ ius uiſus in longitudine partium II. ſcrup. xx xVi. In latitudi⸗ ne part. v.ſcrup. 11. ferè. Fuerũt igitur à principio annorũ Chri ſti anni Ægyptij u. cccc. xcvII. dies LXX VIhoræ XXIII. Bo⸗ noniæ, Cracouiæ autem quæ orientalior eſt, gradibus ferè 1X. horæ xxXIII. ſcrup. xxxα vI. quibus æqualitas addit ſcrup. IIII. erat enim dol in xxvi. s. partibus Piſcium. Motus igitur Lu-⸗ næ æqualis à Sole part. Lx XiIII. Anomalia æquata part. cxll. ſcrup. x. Locus Lunæ uerus part. II1. ſcrup. xx I. Geminorũ, latitudo Auſtrina part. I1II. ſcrup. xx x v. Nam motus latitudi nis uerus erat part. cci=1. ſcrup. x L. Tũc quoq; Bononiæ aſcen debat xx vi. gradus Scorpij, cũ angulo partium LIX. s.& erat Luna à uertice horizontis part. LXXXIIII.& angulus ſectionis circulorum altitudinis& ſigniferi partium ferè Xx X X. paralla⸗ xis Lunæ pars una, lõgitudinis ſcrup. LI. latitudinis ſcru. xxxα quæ admodum congruunt obſeruationi, quo minus dubitaue rit aliquis noſtras hypotheſes,& quæ ex eis prodita ſunt, recte

ſe habere.

De Solis& Lunæ coniunctionibus, oppoſitio⸗ nibusq; medijs. Cap. XxXVIII.

X ijs quæ hactenus de motu Lunæ& Solis dicta ſunt, aperitur modus inueſtigandi coniunctiones & oppoſitiones eorum. Ad tempus enim propin-⸗ quum, quod hoc uel illud futurum exiſtimaueri⸗ mus quæremus motum Lunæ æqualem, quem ſi inuenerimus,

iam circulum compleuiſſe coniunctionem intelligimus, in ſe⸗

K micirculo