KEVOLVTILONVM LIB. I. 8 tionem. Maximam enim Lunæ à terra diſtantiam, partium ſexa

ginta quatuor,& ſextantis unius, qualium quæ ex centro terræ

eſt una, inuenerunt decies octies ferè uſq; ad minimum Solis in

teruallum contineri,& illarum eſſe partium ucLx. Inter ipſum

ergo& Lunam MXxc vl. Proinde ne tanta uaſtitas remaneret in⸗ anis, ex abſidum interuallis, quibus craſsitudinem illorum orbi um ratiocinantur, comperiũt eoſdem proxime complere nume ros, ut altiſsimæ Lunæ ſuccedat infimum Mercurij, cuius ſum-⸗

mum proxima Venus ſequatur, quæ demum ſumma abſide ſua ad infimum Solis quaſi pertingat. Etenim inter abſides Mercu rij præfatarum partium cLXXVII.S. ferè ſupputant, deinde reli

quum Veneris interuallo partium pccccx. proxime compleri ſpacium. Non ergo fatẽur in ſtellis opacitatem eſſe aliquam lu⸗ nari ſimilem, ſed uel proprio lumine, uel Solari totis imbutas corporibus fulgere,& idcirco Solem non impediri, quod ſit e⸗ uentu rariſsimum, ut aſpectui Solis interponantur, latitudine plerunq; cedentes. Præterea quod parua ſint corpora compara tione Solis, cum Venus etiam Mercurio maior exiſtens uix cen teſimam Solis partẽ obtegere poteſt, ut uult Machometus Are⸗ cenſis, qui decuplo maiorem exiſtimat Solis dimetientem. Et ideo non facile uideri tantillam ſub præſtantiſsimo lumine ma-⸗ culã. Quamuis& Auerroes in Ptolemaica paraphraſi, nigricãs quiddam ſe uidiſſe meminit, quado Solis& Mercurij copulam numeris inueniebat expoſitam:& ita decernunt hæc duo ſydera ſub ſolari circulo moueri. Sed hæc quoq; ratio quàm infirma ſit & incerta, ex eo manife ſtum, quòd cum XXXVIII. ſint eius quæ à centro terræ ad ſuperficiem uſq; ad proxi mam Lunam, ſecun dum Ptolemæum: ſed ſecundum ueriorem æſtimationem pluſ quàm LiI.(ut infra patebit). nihil tamen aliud in tanto ſpa⸗ cio nouimus cõtineri quàm aẽrem,& ſi placet etiam, quod igne⸗ um uocãt elementũ. Inſuper quod dimetientẽ circuli Veneris, ꝑ quẽ à Sole hinc inde x Lv. partibus plus minusie digredit᷑, ſex⸗ tuplo maiorem eſſe oportet, quàm quæ ex centro terræ ad infi⸗ mam illius abſidem, ut ſuo demonſtrabitur loco. Quid ergo di cent, in toto eo ſpacio contineri, tanto maiori quàm quòd terrã, aẽrem, æthera, Lunã, atq; Mercurium caperet,& præterea quod ingens