NICOLAI COPERNIGCI

ceſſa, ortus& occaſus ſignorum ac ſtellarũ fixarum, quibus ma⸗ tutinę ueſpertinæq́; fiunt, eodem modo apparehunt: errantium quoq; ſtationes, retrogradationes at; dSheſld⸗ nõ illorum, ſed telluris eſſe motus uidebitur, quem illa ſuis mutuant appa⸗ rentijs. Ipſe deniq; Sol medium mũdi putabitur poſsidere, quæ omnia ratio ordinis, quo illa ſibi inuicem ſuccedunt,& mũdi to tius harmonia nos docet, ſi modo rem ipſam ambobus(ut aiut) oculis inſpiciamus.

De ordine eæleſtium orbium. Cap. x.

uero atq; Mercurio diuerſæ reperiuntur ſententiæ, eo quòd nõ omnifariam elongantur à Sole, ut illi. Quamobrẽ alij ſupra So-⸗ lem eos collocant, ut Platonis Timæus alij ſub ipſo, ut Ptolemę us,& bona pars recentiorum. Alpetragius ſuperiorem Sole Ve nerem ſacit,& inferiorẽ Mercuriũ. Igitur qui Platonem ſequun tur, cum exiſtiment omnes ſtellas, obſcura alioqui corpora, lu⸗ mine ſolari concepto reſplendere, ſi ſub Sole eſſent, ob non mul tam ab eo diuulſionem, dimidia, aut certe à rotunditate dleficien tes cernerẽtur. Nam lumen ſurſum fermè, hoc eſt uerſus Solem referrent acceptum, ut in noua Luna uel deſinente uidemus. O⸗ portere autem aiunt, obiectu eorum, quãdoq; Solem impediri, & pro eorũ magnitudine, lumen illius deficere: quod cum nun- quàm appareat, nullatenus Solem eos ſubire putant. Contra ue ro, qui ſub Sole Venerem& Mercurium ponunt, ex amplitudi ne ſpacij, quod inter Solem& Lunam comperiunt, uendicant ra

tionem.