RzvoLvrioNv LIB. VI. 192

ĩdem ſemper angulus inclinationis, prout ratio illorũ ſcrupulo rum exigit, in quo ſeſe fundant. Quin etiã manente eodẽ angu⸗ ſo non poterit intelligi, quomodo hæc latitudo illorũ ſid erũ à ſectiõe cõmuni reſileat in eandẽ repẽte latitudinẽ, quã pridẽ re liquerit, niſi dicas id fieri per modũ refractionis luminũI, ut in opticis. Sed hic de motu agimus, qui in ſtantaneus nõ eſt, ſed ip ſi ſuapte natura cõmenſurabilis. Oportet igitur fateri libratio⸗ nem illis ineſſe, quæ faciat partes circuli permutari in diuerſa,

qualem expoſuimus. Quam etiam ſequi neceſſe eſt, ut illorũ nu

meri per v. partẽ unius gradus in Mercurio differant. Quo mi

nus mirũ uideri debet, ſi ſecundũ noſtrã quoq; hypotheſim ua⸗

riabilis eſt, nec adeo ſimplex hæc latitudo, non tamẽ apparentẽ

producẽs errorẽ, quę in omnibus differẽtijs ſic poteſt diſcerni.

Eſto em̃ in ſubiecto plano ad ſigniferũ recto cõmunis ſectio, in qua ſit àA cẽtrũ terræ, cen⸗ 3 trũ orbis, in maxima minimaue terræ diſtan⸗ V tia, qui ſit nr, tanꝗ́; per polos ipſius orbis in

clinati. Et quoniã in apogæo& perigæo, hoc

192, d eſt, in à exiſtente centro orbis, ſtellaexiſtit in deuiatione maxima ubicuncq; fuerit, ſecun⸗ dum circulum parallelũ orbi:eſtq; pr dimeti⸗

ens paralleli ad on E, dimetientẽ orbis, quorũ communes ponuntur ſectiones rectorũ ad op planũ. Secet᷑ autẽ bifariã nx in 6, eritq; ipſum a centrũ paralleli,& cõiungãtur B G,à& G,AàD,& Ar, ponamusq́; ſub à ⅛ angulũ qui cõprehen dat ſextantẽ unius gradus in ſumma deuiatio ne Veneris. Intrianguli igitur àE 6, angulo re cto a, habemus rationem laterum à ⁵ ad 3 G, ut A 10000 ad 29, ſed tota ao earundem partium eſt ⁷ 193,& A nreliꝗᷓ 2807, quaꝶ etiã dimidię ſubtẽdẽtiũ dupla 0p,& ꝑr æquales ſunt ipſi n c. Erũt igit᷑ anguli ca n ſcru. v.& a* ſcru. feré x v. ab eo differẽtes qui ſub à ³ illic ſcrup. dunta⸗ xat IIII. hic v. quæ plerunq; contemnuntur ob exiguitatem. Frit igitur apparẽs deuiatio Veneris in apogæo& perigęo ip ſius cõſtituta terra, modico maior uel minor ſcru. x. in quacũq; — parte