NIcCOLAI CopRRNICI

autem Veneris maxima eſt part. xx vi. Mercurij uero circiter XXII. Iamq́; habemus in tabulis inæqualiũ motuũ ſingulis or- bium ſectionibus appoſitas proſthaphæreſes. Quanto igitur quæq; earum minor fuerit maxima, partem illi ſimilẽ in utroqʒ; ſidere ex illis 11. ð. partibus capiemus, pſam aſcribemus Cano⸗ ni infra exponẽdo ſuis numeris,& hoc modo Pticulares quaſqʒ latitudines obliquationum, quæ in ſumma& infima abſide illo rum exiſtente terra, habebimus explicatas, pro ut etiam in me⸗ dijs quadrantibus longitudinibusq; medijs declinationum la- titudines expoſuimus. Quæ uero inter hos quatuor termi⸗ nos contingunt, Mathematicæ quidem artis ſubtilitate ex pro poſita circulorum hypotheſi poterit explicari, non ſine labore tamen. Ptolemæus autem, quantum fieri potuit, ubiq; compen dioſus, uidens quòd utraq; ſpecies harum latitudinum ſecundũ ſe tota& in omnibus ſuis partibus proportionaliter creſceret & decreſceret, ad inſtar latitudinis lunaris. Duodecies igitur ſumendo quaslibet eius Partes, eo quòd maxima eius latitudo quinqʒ ſit partium, qui numerus eſt xrI pars Sexageſimæ, ſcru pula proportionum ex eis conſtituit, quibus non ſolum in his

duabus ſtellis, uerumetiam in tribus ſuperioribus utendũ pu⸗ tauit, ut infra patebit.

De tertia latitudinis ſpecie Veneris& Mercurij, quã uocant deuiationem. Cap. vr.

Wibus eti ſic expoſitis, reſtat adhuc de tertio latitu N dinis motu aligd dicere, quę eſt deuiatio. Haãc prio res ꝗ terrã in medio mũdo detinẽt P eccentri ſimul G cũ epicycli declinatiõe fieri exiſtimãt circa centrum terrę, maxime in apogęo uel perigęo cõſtituto epicyclio. In Ve nere ꝑ ſextantẽ ꝑtis, in Borea ſemꝑ. Mercurio uero ꝑ dodrantẽ

ſempꝑ in Auſtro, ut ante diximus. Nec tamẽ ſatis liquet, an æꝗᷓ⸗ lem ſemper eandemq́ʒ uoluerint eſſe talem orbiũ inclinationẽ, id enim numeri illoru indicant, dum iubent ſextam ſemper par tem ſcrupulorũ proportionaliũ accipi ꝓ deuiatione Veneris, Mercurij uero dodrantẽ. Quod locũ non habet, niſi manſerit

idem