NicOLAI CoOPERNITCIT

qui ſub p à,& E AN. Aio primum, quòd zX angulus latitu-

dinis, qui in cõtactu conſtituitur, ſit omnium maximus, ubi eti

am ferẽ proſthaphæreſis longitudinis maxima exiſtit. Cum e⸗

nim ſub zꝝ a x angulus maior ſit omnium, ipſe k ꝝ ad a maiorẽ rationem habebit, q́; utraq; un,& Er, ad utramq; pà& a, Sed ut Ek adEN, ſit HP ado N,&L F ad raA, æquales em̃ ſunt anguli, ſicut diximus, quos ſubtendũt,& qui circa u o recti. Igitur& Ead ꝝàA, maiorẽ habet rationẽ, q́; utraq; up,& or, ad utramq; DA& rA:ac rurſus qui ſubp M.&,& ENA,&OFA ſunt anguli re⸗ cti, maior eſt igitur& qui ſub ꝝ Nangulus, ipſo p A¹, atq́; om nibus eis, quæ hoc modo conſtituuntur. Vnde manifeſtuũ eſt, quòd etiam quæ fiunt ex hac obliquatione ſecundũ longitudi⸗ nem inter proſthaphæreſes differentiæ, maxima eſt, quæ in ma ximo tranſitu determinantur circa ꝝ ſignum. Nam propter an⸗ gulos, quos ſubtendunt æquales u D, k,& Uy, proportionales ſunt ad M. x.& O. Cũq; maneat eadem ratio earũ ad exceſ ſus ſuos, conſequens eſt exceſſum Ek& K N, maiorẽ habere rati onem ad Ea, q́ᷓ; reliquos ad ſimiles ipſi à p. Hinc etiam manife⸗

4— ſtum eſt, quòd quã habuerit rationẽ maxima ſecundũ longitu e

dinem proſthaphæreſis, ad latitudinis maximũ tranſitũ, eandẽ habebunt rationem ſegmentorũ eccentri ſecundum longitudi⸗ nem proſthaphæreſes, ad tranſitus latitudinis. Quoniam utx ꝝ ad EN(, ſic& omnes ſimiles ipſis Lr,& un, ad ſimiles ipſis r o& Dn, quæ demonſtranda proponebantur. Quales ſunt anguli obliquationum utriuſq; ſideris 2

Veneris& Mercurij. Cap. VII.

lIs ita prænotatis, uideamus quantus utriuſqʒ ſide⸗ ris ſub inflexione planorum angulus contineatur. Repetitis quæ prius dicta ſunt, quòd inter maximã

ut plurimum, Boreus magis Auſtrinusq́ fieret, in contraria iu- xta orbis poſitionẽ. Quãdoquidẽ Veneris trãſitus ſiue differẽ

tia manifeſta maiorẽ& minorẽ v. partiũ per apogæum& peri⸗ gæum eccentri diſceſsionẽ facit, Nercurij uero medietate partis plus

minimamq́; diſtantiam v. partibus uterq; ipſorum

☛☛ ☛„ ☚Qq ꝛ—e