Druckschrift 
Nicolai Copernici Torinensis De Revolvtionibvs Orbium cœlestium, Libri VI : Habes in hoc opere iam recens nato, & ædito, studiose lector, Motus stellarum, tam fixarum, quàm erraticarum, cum ex ueteribus, tum etiam ex recentibus obseruationibus restitutos: & nouis insuper ac admirabilibus hypothesibus ornatos. Habes etiam Tabulas expeditissimas, ex quibus eosdem ad quoduis tempus quàm facillime calculare poteris ... / [Hrsg.: Andreas Osiander d. Ä.]
Entstehung
Seite
91r
Einzelbild herunterladen

dlem btodn 1. XX,

dfidisſolan mæusnu æ ſequi eri cenlun

c amlli nante loliid dtolemxon: t illipotm uideräi l rbis annuimn ante d'pm di diſtaniut ed ideononn s non cohmn ccebsio orlä æum conlit XvILträlent dibus ini in toioten us qus rut œ nullatenud uaprorrci incidilten es,utinan in nulla prue lendo dolba venſbila, ogeum M

ermutal dſcrup-nui eſt leein im

forr

REVvoLVTIONVM LIE. TIr. 9

ſum propagare. Proinde etiam quod apogeum in Vr. grad. me dietate& ſexta Cancri poſuerimus, non fuimus contenti, ut in⸗ ſtrumentis horoſcopis confideremus, niſt etiam Solis& Lunæ

defectus redderent nos certiores. Quoniam ſi in ipſis error la⸗

tuerit, detegunt ipſum proculdubio. Quod igitur uero fuerit ſimillimum, ex ipſo in uniuerſum motus conceptu, poſsumus animaduertere quod in conſequentia ſit, inæqualis tamẽ. Quo niam poſt illam ſtationem ab Hipparcho ad Ptolemæum ap⸗ pParuit apogeum in continuo, ordinato, atq; aucto progreſſu, uſq; in præſens, excepto eo qui inter Machometum Aratẽſem & Arzachelem errore, ut creditur, inciderat, cum cætera conſen tire uideantur. Nam quòd etiam Solis proſthaphæreſis ſimili modo nõdum ceſſat diminui, uidetur eandem circuitionis ſegꝗ rationem. Atq́; utramq; inæqualitatẽ ſub illa prima ſimplicic; anomalia obliquitatis ſigniferi, uel ſimli coæquari. Quod ut a⸗ pertius fiat, ſit in plano ſigniferi às circulus, in o centro, dimeti ens A 0n, in quo ſit p Solis globus tanquam in centro mundi,& in o centro alius paruulus cir culus deſcribatur E r, qui non compræhendat Solem, ſecundum quem paruum circulum in⸗ telligatur centrum reuolutionis annuæ centri terrę moueri, lẽtulo quodam progreſſu. Cũq; fuerit orbiculus unà cum àp linea in conſe⸗ quentia, centrum uero reuolutionis annuæ ꝝr circulum in præcedentia, utrunq; uero mo tu admodum tardo, inuenietur aliquando ip- ſum centrum orbis annui in maxima diſtantia, quæ eſt n u, ali⸗ quando in minima, quæ eſt or,& illic in tardiore motu, hic in uelociori, ac in medijs orbiculi curuaturis accreſcere& decreſce re facit illam diſtantiam centrorum cum tempore, ſummamq́; abſidem præcedere, ac alternatim ſequi eam abſidem, ſiue apo⸗ geum, quod eſt ſub à p linea tanquam mediũ cõtingit. Quem- admodum ſi ſumatur circumferentia,& facto e centro, circu lus æqualis ipſi à deſcribatur, erit ſumma tunc abſis in poli nea,& p diſtantia minor ipſi d, per vII-tertij Euclid. Ethæc quidem per eccentri eccẽtrum ſic demonſtrantur. Per epicyclij

2 ij quoch