NICOLAI CoOPERNICI

ceſsionem æquinoctiorðùm ante Ptolemęum in illis cccc. annis, quam à Ptolemæo ad Albitegnium:& hanc quoq; uelociorem ab Albitegnio ad noſtra tempora. In motu quocq; obliqtatis in uenitur differentia. Quoniam Ariſtarchus Samius ipſam zodi aci& æquinoctialis obliquitatem partium XXII. ſcrup. primo rũ LI. ſecundorum X Xx. eandem quam Ptolemæus. Albitegni⸗ us part. x xiII. ſcrup. xxvi. Arzachel Hiſpanus poſt illum an nis cxc. part. xxII. ſcrup. xxxαIII. Atq; itidem poſt annos ccx XxXX. Prophatius ludæus duobus ferè ſcup. minorem. No- ſtris autem temporibus non inuenitur maior partibus XXIII. ſcrup.xxvIII.s. Vt hinc quoq; manifeſtũ ſit, ab Ariſtarcho ad Ptolemæum fuiſſe minimum motum, maximum uero ab ipſo Ptolemæo ad Albitegnium.

Hypotheſes, quibus æquinoctiorũ, obliquitatisq́; ſignife

ri,& æquinoctialis mutatio, demonſtratur. Cap. I1I.

Vod igitur æquinoctia& ſolſtitia permutantur in-⸗ ecquali motu, ex his uidetur eſſe manifeſtum. Cuius 8 1 cauſam nemo forſitan meliorem afferet, quàm axis terræ,& polorum circuli æquinoctialis deflexum

rentium latitudinibus, æquinoctialem uero mutari. Quoniam ſi motus axis terræ ſimpliciter& exacte conueniret cum motu centri, nulla penitus, ut diximus, appareret æquinoctiorum cõ⸗ uerſionumq; præuentio. At cum inter ſe differant, ſed differen⸗ tia inæquali, neceſſe fuit etiam ſolſticia& æquinoctia inæquali motu præcedere loca ſtellarum. Eodem modo circa motum de clinationis contingit, qui etiam inæqualiter permutat obliqui⸗ tatem ſigniferi, quæ tamen obliquitas rectius æquinoctiali con cederetur. Quã ob cauſam binos omnino polorũ motus recipro cos pendentibus ſimiles librationibus oportet intelligi, quoniã poli& circuli in ſphæra ſibi inuicẽ cohærent& conſentiũt. Alius igitur motus erit, qui inclinationẽ permutat illorum circulorũ,

polis