qui perme longiui cum quo 1In.

dno citaul nt. Verun intereſt luibusòh etiamutes⸗ iumqy qle natio aba⸗ onſtrentu, & ſigoic fr,&ligni A poloaui ſtelle loan diurnimo- N. Tuncm xiſtitman ſignis à- io ſtelle i in ſphan itur in ie ulus K 21 um ſphan dKXL E,WS ngulouu- HL.: danu declinai equinodi Si expri Juam Alcr a ex Camo- ens ipliun

1

.

REvoLvriIoNVvM LII. 1. 33

atq; angulus qui ſubxv per canonem angulorum meridiano rum, è quibus reliqua, ut am demonſtrata ſunt, cognoſcentur. Deinde propter x xaſcenſionem rectam, dantur partes ſignife⸗ ri, quibus ſtella cum i ſigno cælum mediat.

De finitoris ſectionibus, Cap. v.

OO riꝛon autem circulus, alius eſt rectæ ſphæræ ali⸗ us obliquæ. Nam rectæ ſphæræ horizon dicitur, ad “ quem gęquinoctialis erigitur, ſiue per polos eſt æqui

qua, quædam oriuntur& occidunt, quædam in aperto ſunt ſem per, aut in occulto, fiunt interim dies& noctes inæquales. Vbi horizon obliquus exiſtens contingit duos circulos parallelos, iuxta modũ inclinationis, quorum is qui ad apparentem polum

eſt, definit ſemper patẽtia,& ex aduerſo qui ad latentem eſt po⸗ lum, latentia. Inter hos ergo limites per totã latitudinẽ incedens

horizon, omnes in medio parallelos in circũferentias ſecat inæ⸗

quales, excepto æquinoctiali, ꝗ maximus eſt parallelorũ:& ma⸗ ximi circuli bifariã ſeinuicẽ ſecant. Ipſe igitur finiens obliquus

dirimit in hemiſphærio ſuperiori uerſus apparentẽ polũ maio⸗ — 2»—.. 4— 72

res parallelorũ circũferentias, eis quæ ad Auſtrinũ latentemq; 1 polum

m 1 3 3

—Gÿõo;„—