NrcorAr CoPERNICI

atc;

Quomodo etiam cuiuslibet ſyderis extra circulum, qui per me⸗ rum dium ſignorum eſt poſiti, cuius tamẽ latitudo cum longitudi Da ne cõſtiterit, declinatio& aſcenſio recta pateat,& cum quo n

gradu ſigniferi cælum mediat. Cap. IIII.

Ec de ſignifero æquinoctiali& meridiano circulo, ac eorum mutuis ſectionibus expoſita ſunt. Verum

1 ad cotidianam reuolutionem non ſolum intereſt ſci , quæ per ipſum ſigniferum apparent, quibus Sola ris tantummodo apparentiæ, aperiuntur cauſæ, ſed etiam ut eo⸗ rum quæ extra ipſum ſunt, ſtellarum fixarum errantiumq́;, qua⸗ rum tamen longitudo& latitudo datæ fuerint, declinatio ab æ⸗ quinoctiali circulo,& aſcenſio recta ſimiliter demonſtrentur. Deſcribatur ergo circulus, per polos æquinoctialis& ſigniferi ABOD, hemicycjus æquinoctialis ſit a n0, ſuper polũr,& ſignife ri Eo, ſuper polũ, ſectio æquinoctialis in v ſigno. A polo autẽ o per ſtellam deducatur circumferentia s ux., ſit ſtellæ locus datus inu ſigno, per quam à polo diurni mo⸗

d tus deſcendat circuli quadrãs ꝶ u&. Tunc ma git nifeſtum eſt quòd ſtella quæ in n exiſtit meri⸗ ſal

C dianum incidit cum duobus ir& x ſignis,& ip pro &X ſanMNcircumferentia eſt declinatio ſtellg ab tre

5 æquinoctiali circulo,& u x aſcenſio in ſphæra nec recta, quæ quærimus. Quoniam igitur in tri⸗ die

angulo k EL, latus k datur,& angulus k EL, et due

b 2 KL rectus, dantur ergo per quartum ſphæri- per

corum latera x& nL, cum reliquo angulo qui ſub xE, tota hor

ergo HKL datur circumferentia.Et propterea in triangulo HLN. b lun

duo anguli dati ſunt IE N,&LN H rectus, cum latere IL: dantur eſt

ergo per idem quartũ ſphæricorũ reliqua latera HN declinatio lu ſtellę,&, quæq́; ſupereſt aſcẽſio recta, qua ab æquinoctio ho ſphaæra ad ſtellam permutatur. Velalio modo. Si ex pre- qu cedentibus k ꝝ circumferentiã ſigniferi aſſumas tanquam aſcen⸗ xir ſionem rectam ipſius ũ, dabitur ipſa L, uiceuerſa ex Cano⸗ dir

ne aſcenſionum rectarum,& xut declinatio cõgruens ipſix ꝝ, tes

1

atq; V