REvOLVTIONVI LIB. v. j60 rum p eſt /oooo. in modico quoq; à Ptolemaico inuento, ac idem ferẽè. Tota uero Anꝝ earundẽ part. eſt;/ 4⁶⁰.& reliquę n o 8ꝓ4ο. Et quas aufert epicycliũ in à part. 00. ſumma abſide eccẽ tri, eas reddit in infima, ut maneant illic part ο9ο ſummæ, hic 9⁰40. infimæ. Quatenus igit᷑ dimidia diametri orbis terræ fue rit pars una, erunt in apogæo Martis ac ſumma diſtantia pars una, ſcru. xxxα vIII. ſecũda LvII. In infima pars una, ſeru. xxiI. ſecunda x xα vi. In media pars una, ſcrup. x xα l. ſecunda xl. Ita quoq;& in Marte motus magnitudinis& diſtantiæ ratione certa per terræ motum explicata ſunt.

De ſtella Veneris. Cap. XX.

Rium ſuperiorum Saturni, Iouis& Martis ambi⸗ entium terram expoſitis motibus, nunc de eis, quos iꝑſa terra circuit, occurrit dicere. Et primo de Vene re: Quæ ſui motus demonſtrationem faciliorem, quàm illi, euidentioremq́; admittit, ſi modo obſeruationes ne ceſſariæ quorundam locorum non defueriut. Quoniam ſi ma⸗ Ximæ illius à loco Solis medio hinc inde diſtantiæ, matutina & ueſpertina, inueniantur inuicem æquales, iam certum habe- mus in medio duorum ipſorum locorum Solis, Veneris ſum⸗ mam eſſe uel infimam abſida eccentri, quæ diſcernuntur ex eo, quòd minores fiunt circa apogæum, maiores in oppolito, tales digreſsionum paritates. In cæteris demum locis per differenti as ipſarum, quibus ſeſe excedunt, quantum à ſumma uel infima abſide diſtet orbis Veneris, ac eius eccẽtrotes, percipitur abſq́; dubio, pro ut hæc à Ptolemæo ſunt apertiſsime tradita, ut ea ſi gillatim repetiſſe non fuerit opus, niſi quatenus ipſa etiam no- ſtræ hypotheſi mobilitatis terrenæ applicentur ex eiſdem Pto lemæi confiderationibus. Quarum primum accepit à The⸗ one Alexandrino Mathematico factam anno, ut inquit, XvVI. Adriani, die xx. Pharmuthy menſis, prima hora no- ctis ſubſequentis, quod erat anno Chriſti, cxxxI. in crepu⸗ ſculo, octauo Idus Martij. Viſaq́; eſt Venus in maxima

diſtantia ueſpertina à loco Solis medio, partium XL VII. cum quao