Druckschrift 
Nicolai Copernici Torinensis De Revolvtionibvs Orbium cœlestium, Libri VI : Habes in hoc opere iam recens nato, & ædito, studiose lector, Motus stellarum, tam fixarum, quàm erraticarum, cum ex ueteribus, tum etiam ex recentibus obseruationibus restitutos: & nouis insuper ac admirabilibus hypothesibus ornatos. Habes etiam Tabulas expeditissimas, ex quibus eosdem ad quoduis tempus quàm facillime calculare poteris ... / [Hrsg.: Andreas Osiander d. Ä.]
Entstehung
Seite
158r
Einzelbild herunterladen

REvOLVvTIONVM LIB. v. 158

angulus oE«, ſerup. v. qui cum pon componit partes 11. ſcrup. 1Vvi. quibus angulus apparentiæ d a, minor eſt æqualitati, ſub r po. Datur ergop EN part. xiIII. ſcrup. xL. quæ etiam ferẽ cõgruunt apparẽtiæ inter ſecundũ& tertium acronychium ob- ſeruatæ. Quoniam igitur apparuit Martis ſtella in hoc loco, u⸗ ti narrauimus, à capiete Arietis ſtellati in part. xxαανα1. ſcrup. XxX.& angulus FEN, oſtenſus eſt parc. XrII. ſcrup. x. feré. Manifeſtum eſt retrorſum numerãti, quòd apogæi locus eccen tri in hac ultima conſideratione fuerit in part. xα. ſcrup. XL. adhærentium ſtellarum ſphæræ. Quem tempore Antoni ni Ptolemæus in part. cvIi. ſcrup. L. inueniebat, quiq́; propte rea ad nos uſq; in decem grad.& dextante unius eſt permuta⸗ tus in conſequentia. Centrorum quoq; diſtantiam minorem in uenimus in part. 40, quibus quæ ex centro eccẽtri datur joooo. non quòd errauerit Ptolemæus uel nos, ſed argumento manife ſto, quòd centrum orbis magni telluris acceſſerit centro orbis Martis, Sole interim immobili permanente. Reſpondẽt enim hæc ſibi inuicem ferè, ut infra luce clarius aoparebit. Exponatur iam orbis ipſe terræ annuus ſuper centro, cum dimetiente ſuo, qui ſits ER, ad op propter æqua litatem reuolutionum, ſitq; in apogęum æqua le ad ſtellam, in s perigæum, in terra. Secabit autem E extenſa, in qua uiſus ſtellæ op in x. E⸗ rat aũt in ipſa& x uiſus ad partes lõgitudinis, ut dictũ eſt hoc ultimo loco, part. xα⁴△ανοπ. ſcrup. XX. Angulus quoch px, demõſtratus eſt part. 11. ſcru. vi. Eſt em̃ differẽtia quax pr angulus ipſix Ep maior exiſtit medius apparenti. Sed ipſes E, æqualis eſt ei ꝗ ſubnꝰx n, alterno, eſtq; ꝓ ſthaphæreſis cõmutatiõis, quæ cũ ablata fue⸗ rit à ſemicirculo, relinꝗt part. cLxx vI. ſcru. nriI. anomaliã cõ-⸗ mutatiõis ęqualẽ ab x apogęo ipſius æꝗᷓlitatis deducta. Vt etiã hic demõſtratũ habeamus, ꝙ anno Chriſti M. p. xxII. octauo Calẽd. Martij, ſeptẽ horis ægnoctialibus ante meridiẽ, Martis ſtella fuerit ſuo medio motu Iõgitudinis in part. cxαeάας vi. ſcru. xXvI.Et anomalia cõmutationis eius æqualis in part. cLxx vIi. ſcrupul. 1111I. atq; ſumma abſis eccentri in part. x*α. ſcru. xx. quæ erant demonſtranda. R ij