NIcoLAI CoPERNICI
deſcriptus in eo circulus æquinoctialis per eadẽ n ſegmenta trãſibit, nempe per polos à ꝶnocirculi: ſed angulos obliquitatis faciet maiores pro ratione ꝝ ⁊ circũferẽtiæ. Ab hoc ſumpto prin
cipio tranſiturũ terrę polum ad mediã obliquitatẽ inr: alter ſu⸗ perueniẽs motus nõ
ſinit recta incedere per I, ſed per ambi tum ac extremam in conſequentia latitu⸗ dinem, quæ ſit in k deducit ipſum. In qᷣ loco deſcripti æqui⸗ noctialis apparentis OPC, ſectio nõ erit in a, ſed poſt ipſam in o,& pro tanto mi nuitur præceſsio æ⸗ 1 quinoctiorũ, quan⸗ 4 tum fuerit 8 o. Hinc conuerſus polus,& — in præcedentia ten⸗
„ dens, excipitur à con currẽtibus ſimul utriſq; motibus in r medio,& æqnoctialis ap Parẽs p omnia unitur æquali ſiue medio, ac eo ꝑtranſiens polus terræ tranſmigrat in pręcedentes partes,& ſeparat æquinocti⸗
alem apparentẽ à medio, augetq́; præceſsionem æquinoctiorũ
uſq; in alterũ x limitẽ. Inde reuertẽs aufert qᷣd modo adiecerat æquinoctijs, donec in a puncto cõſtitutus minimã efficiat obli quitatẽ in eadẽ z ſectiõe, ubi rurſus æquinoctiorũ ſolſticiorũq; motus tardiſsimus apparebit eo fere modo quo inr. Quo tem pPore conſtat inæqualitatẽ eorũ reuolutionẽ luã peregiſſe, quan do à medio utrunq; pertranſierit extremorũ:motus uero obli⸗ quitatis à maxima declinatione ad minimam, dimidium dunta xat circuitum. Exinde pergens polus conſequentia repetit ad extremum uſq; limitem in u, ac denuo reuerſus unitur in me⸗ dio, rurſumq́; uergens in præcedentia limitem emenſus con-
cludit
ſtem Hic inur min' tion cuid gqus trar qua⸗ nis 5 1O4 rentin mat rcktla colur ſecet:
eſt, r
uicẽ
pat.
ma x & cia⸗ tüon ctio cũ A
ipl


