Teil eines Werkes 
1. Band (1808) mit Rücksicht auf die neueren gesetzlichen Verfügungen verdeutscht von Hofrathe Ernst Müller und D. Franz Stickel
Entstehung
Seite
34
Einzelbild herunterladen

Finleitung. Ix Theil. Kapitel VIII.

Die Römer haben die wahren Figenthiümlichkei-

ten des Völkerrechts nicht aufgefufst. Si⸗

haben seinen Inhalt niechtgenau bestimmt.

Unbegreiflich ist es, warum die Römer das Võl-

kerrecht unter das Privatrecht ordneten. Wie, zum

den folgenden Noten findet man das Gestindniſs der Feh- lerhaftigkeit des römischen Begrikkes und die Theorie, wodurch man denselben berichtigen wollte.

1te Note. Hoc per abusionem dicitur; nec enim jus cadere pPotest in belluas, quae, cum rationis sint expertes, nihiljustè autinjuste facere possunt: ideo autem dicitur hoc ju⸗ nobiscum daeteris animalibusessecommune, quia haec sunt, quae et belluae naturali in- stinctu faciunt et nos ratione duce justè ac ordinate facimus. Pothier Pand. Pars I. li b. I. rit. I. F. 2. ad verba Jus naturale est quod natura om- nia animalia docuit.

2te Note. Jus naturale cum jure gentium primario plerümque confunditur, er utrum- quesumirurpro praeceptis illius juris, quod simplex ratio naturalis hominibus indicit. Hoc jure servitus est incognita, quiasi hu- jus juris praecepta omneshomines secutiku- issent, nulli extitissent mali quos necesse Fuisset in servitutem redigere. Jus autem gentium, quodhuicopponiturjuri naturali, sumi debet pro jure gentium secundario; quod ab eadem quidem naturaliratione pro- Rciscitur sed non simplici: scilicet ex varia- rum ciycumstantiarum necessitate quaedam praecipiente, quaeapudomnes gentes perae- que custodiuntur. Hinc bella, hinc servitus ginem dedit. Eod. ad verba Quas res a jure gentium originem sumsit utpote cum ure etc.

quae bello ori