et rugin

nentarl. „ allt ex; 1 — apud Gnan abet prälil

uae aute piu Slariea ut Gr aecos(hrasije mo et apulh Sonum, ut e raro g in ln v vestigimm i. . Attamenla ec, si g intenta abulo obtinubs germanos eqte -Saxones äf- p. 586) Gol rectissime lu- is, is vern- nihil ad oitrn rrisse, Paulin s, raro exclt tinuo excipen nonus, puu or, eivita, u libris gramn ldam, verha quoque mi evanuit, fyi pro privigu in cap.

nominibus 1 na et in Giae one(Tupite

At omuinoſ npserult, dül

r, Guod inym- dum iuteryolo

3 Focis raditel

t. esse putal inem tahu — 3

d pati e 5

7

quae gutturalem pro spirante v acceperunt: Aari, Nactam, fructus, fruæ, fruges, struxi, structum (cf. vivo, vixi, victum et vigeo; nix, nivis, ningo; al.). Non eadem ratio est consimilium verborum buo, clao(clueo), duo(induo, exduo exuo, de quo Festus), fuo(fui), luo, nαα, pluo, ruo, Spuo, sao, tuor(tueor). Nam etiamsi veteres formae plovere pro pluere(v. Fest.: pateram perplovere) et foverint pro fuerint(Macrob. Sat. I, 4 extr.) apud Grammaticos ex scriptis veterrimis conservatae inveniuntur: eae tamen radicibus simplicioribus pla et fas(non plov et fop) ita demum sunt ortae, ut vocalis z anteposita leviori vocali augeretur(quod vocalis augmentum nunc Sanscrita voce gund vocatur), tum in consonantem(v) commutaretur. Quemadmodum etiam illud zv, in exuviae, pluvius, al., ortum videtur et ev in*εναι, σeισι, ενσοασ, al., quae a stirpibus vv(nu-o) ν, Mlu de- scenderunt, atque etiam diphthongus iz in Gothica voce siuja(h. e. suo), cuius radix sumenda est su(unde Latinum quoque Su). Unde evenit, ut, cum a, Graecis digamma inter duas vocales omitti soleret, iam, si Graeca 4 έ, 2160g, Se⁴οωιασ, τες(ς) cum Latinis plu, cluo, tuor(vel tueor) compararentur, Graeco Latina vocalis à respondere videretur, id quod iam non mirabimur.— Fortasse autem in perfectis verborum illorum plui, lui, annui cet., quarum syllabas penultimas olim productas fuisse Varro(IX, 104) et Priscianus(X, 2, 12 p. 882 Putsch.) tradunt, inter a et i consona p excidit; ut enim a Ao, pleo, neο declinantur flevi, plevi, nevi, ita a pluo, luo, annuo declinata exspectamus plavi, lavi, annuvi. Atque revera plavi(Prisc. X. p. 881), ut fuvi, extitisse constat. Quare coniicere licet omnia illa verba, quorum stirpes per z terminantur, tempore per- fecto idem passa esse, quod ea, quarum stirpes per exeunt(uam illa quoque hue pertinent), velut subii, petieram, audiissem, ut ea consonante(v), quae ipsa temporis perfecti nota est, privarentur.

Denique, qui Wackeruagelium sequitur meo et moveéo cognata censentem(Jahn. Archiv. I. p. 44): is in meo post e excidisse y putabit. Sed num recte, dubito; nec tamen iam de origine vocis meo constat.

Haec fuerunt, in quibus p consona, cum media inter binas vocales esse deberet, a veteribus Romanis omitteretur. Sequitur, ut de eadem post consonantem alterum abolita dicatur.— Hic iterum inter consonam c et reliquas discrimen est faciendum; nam frequentissima quidem consonae v exstinctio fuit post tenuem illam gutturalem, quacum coniuncta qu effecerat, rarior post alias con- sonas, nec puto usquam nisi post linguales(s, d, t). Ac post gutturalem e spirans v» primum sem- per est omissa, si qa aut abiecta aliqua post eam vocali ultimum vocabuli elementum fiebat, quem- admodum est in ac et nec, aut in ipsa media voce cum s vel t nulla inlercedente vocali concurre- bat, velut in coxi, coctum, relictaus, sector, quinctus(unde quintus), fortasse etiam in stinxi, stin- ctum, unæi, unctum et similibus, in quibus e iam est pro media g; deinde saepenumero si post qu altera z vel o subseqüebatur, veluti factum est in secundas(pro sequondus, quod sane ortum videtur ex sequendus) et secuntur(pro sequuntur, quod e Mülleri sententia— v. eius annot. ad V, 33 p. 14. V, 2. et p. XXXVIII— Varro nec scripsit nec dixit), oculus(pro oquulus, Prisc. p. 566), torculum(pro torqualum, non torquilum, ef. iaculum, stimulus), cocaus, hircus, cotidie, (quae nomina subinde etiam, ubi alia quaepiam vocalis, quam, in terminatione erat, c pro 7 tenuerunt) cculeus, licui(pro coquus, quotidie, hirquus, equuleus, liquui). Nam de vocibus cum, cur, arcus, alicubi, aliis, de quibus Schneiderus eodem cum illis loco(Elementarl. p. 335— 38) scripsit, non idem valere tertio capite patebit; in iis enim consona p in vocalem est transmutata, quae tamen ipsa quoque posterius evanuit, velut in arcitenens, quod olim fuit arquitenens(v. Ac- cius apud Non. p. 487 ed. Merc.) Longe rarius qu in c abiit, ubi alia subsequebatur vocalis(a, e, i), quae naturam suam integram teneret. Quod grammatici his in vocibus factum esse viderunt: scurra, tesca, quercerus:- quercetum, insece, acipenser, scilla, secius, de quibus et Vossius in Ety- mologico et Schneiderus et alii affatim egerunt. lam vero illi numero ex novissimis doctorum quaestionibus aliqua vocabula possunt adiici. Primum dico nomen canis, quod est pro cuanis sive guanis, ut Sanscrita forma'svan, Zendica'Span intelligitur(v. Bopp. Vgl. Gramm. p. 20. 47), Graeca radice vy vocis ziem) 9confirmatur; nam dνν¶ᷣ eodem modo ex õαe ortum esse patet, atque vvy, güozes(Aceol. pro G⁴ρερκς) sunt ex Fan, Gldονες(Ahrens. de dial. Aeol. p. 79 et 172), ε, 2// 1/ 8 2 3 6G, dνος, SOαο ex ϑꝑ◻μαςα(cf. Sanscr. dvàr), Féxog(cf. veho, Sanscr. pah), Fa⁵⁶αο(cf. Goth. vato), aνσπσνο(de quo in capite tertio). Deinde primam nominis numeralis centum, secundas vero vocum decem et viginti(triginta, cet.) syllabas a radice quam exiisse(unde etiam quinque), ergo pro qu iam o vel g habere Ricardus Lepsius in sagacissima illa de numeralibus disputatione

———