——yy—R

6

ante aliam fuisse non videtur), abiiciebatur. Itaque eae voces, quae apud Aeolenses vel Dorienses qu aut digamma aut pro digammo beta(Ahrens. p. 34 sq.) habebant initiale ante 9, apud Romanos per( r inceperunt. Periit igitur o initio harum vocum: radix(ef. 5οεα.α), rosa(99600y), ruga(90⁹² qu atque etiam ruo, si quidem vere, ut quĩidam opinati sunt, ab eadem radice(6 b) id descendit, a 3 qua etiam g0 et 600. Deinde item P initio perdidisse videntur vocabula rigo et rugio, quae. Graeca 60 et Soνν⁴ονμμα esse diu homines docti viderunt(ef. Schneider. Elementarl. p. 199); nne aut enim p ab initio his vocibus erat propria, apud Graecos tantum in conversa, aut ex 5 orta, 1t sic demum interiit, quum 5, si integra mansisset, non deberet omitti. Fortasse etiam eae voces in rddh hunc numerum erunt referendae,, quarum apud Romanos ĩ est primum elementum, apud Graecos d e ante O, siquidem istud e ε⁴éy eodem modo, ut in 89°(pro ν⁴ω) locum habet pristini di- Le gammi. Sed argumentis id nondum possum demonstrare. Sa

At ex iis quoque vocibus, quarum in principiis nunc vocales sunt, nonne duae ante primas 8l illas vocalas pristinam v perdiderunt, aper et iterum?— Namque aper in lingua Slavica, ut Grim- c9 mius refert(Gramm. I. p. 591), dicitur pepr; ac qui reputaverit et apud Graecos(praecipue J0 Boceotos, v. Ahrens. de dial. Aeol. p. 171) y interdum scriptum inveniri pro digammo et apud Ro- alh manos p, ubi mediis in vocabulis cum s vel t conveniret, transisse in gutturalem sonum, ut vel · a. ct fieret(ni, niris;, viro, vi i, victum al.), et in reliquis etiam linguis haud raro g in locum lecl consonae p vel migrasse(v. Pott. Et. Forsch. I. p. 121 sq.), is veteris illius p vestigium for- Ehle sitan in illo k inesse existimaverit, quo Graecum z⁴mπποο amplius est Romano aper. Attamen hanc feet rationem verborum origines indagandi et explicandi equidem iusto leviorem duco nec, si g interdum zube orta fuit ex v, continuo x quoque apud omnes Graecos pro digammo in illo vocabulo obtinuisse 4p;

credo. Eoque minus voci aper pristinum digamma vel o tribuo, quod etiam apud Germanos eadem V caret in principio consona; est enim nostrum eber(seculo nono ébar, apud Anglo-Saxones éofor, V Me v. Grimm. D. Gr. I. p. 585).— Alterum vero illad iterum Grimmius quidem(I p. 586) Gothico

pithra aequiparat, ut aphaeresin literae v apud Romanos statuere videatur. Sed rectissime Max. Foli Schmidtius(de pronom. p. 67) iterum sic ab is declinatum ostendit, ut alterum ab alis, is vero di- iter gamma nunquam habuisse comparatione linguarum cognatarum conficitur. Quare iĩterum nihil ad vithra. 9 e In principiis igitur vocabulorum ante vocalem aliquam p consona non videtur perisse. Paullum Sung aliter in mediis vocabulis res se habet. Nam ubi n locum habebat inter duas vocales, raro excidit, pelt nisi ea simul, quae subsequebatur, vocalis omitteretur, ut iam priorem vocalem continuo exciperet adlc consona. Et hoc quidem in notissimis his vocabulis factum est: aetas, ditior, vita, nonals, praes, b bat praeco(v. Benary. roem. Lautl. p. 22), amasti, commorunt(ortis ex evitas, divit ior, vivita, no- cluus venus, praevas, praevoco, amavisti, commoverunt), aliis multis, de quibus in omnibus libris gramma- ſa ticis satis est expositum(cf. etiam Pott. I. p. 124). Eodem etiam, ut hoc unum addam, verbum vide nare pertinet, quod proprie esse navere Acolico vεν(Ahrens. p. 36. 38) et Latino quoque navis V cognoscitur. Non autem huc pertinet, quod interdum, ubi v cum vocali sequente evanuit, prior 5. C vocalis in graviorem aliquem sonum transiit, uti in pragnzs, quod olim dicebatur pro privignus, b(dum aliis; nam ibi p non plane interiit, sed inest in nova illa et gravi vocali, qua de re in cap. III. V tennr Sed sola p consona inter binas vocales in his vocibus deleta est: cure dies, deus, dius(frequentius tamen est divus), Diana, Janus et quae ab his nominibus sunt Ser derivatae; has enim omnes multasque alias a radice div, quae et in Sanscrita lingua et in Graeca b quig. et Germanica pluries comparet, profectas esse Max. Schmidtius doctissima disputatione(Jupiter p. ciu ꝗ 341 sqq.) demonstravit. e, Ig aer, cuius plenam formam aver fuisse Aeolico dνσ(Ahrens. p. 36) docemur. At omnino vo- b Keu cabulum aer non est antiquitus Latinum, sed Romani id, ut aether, a Graecis sumpserunt, unde V mola factum est, ut accusativi Graeco modo aerét et aetherd usurparentur. Tan Gnaeus s. Cneius, si quidem recte in monum. Scipion. Gnaivod patre legitur, quod impro- Lul bat Benary(Roem. Lautl. p. 52), Gnaiiod corrigens. Qua de re meum iudscium nondum interpono; mdi sed num Benaryi argumenta satis sint firma, licet dubitare. vig⸗ boum pro bovum a nomine bs; non enim eorum sententiam probo, qui huius vocis radicem M non 50b, sed 50, b autem eadem ratione post o, ut in voce exubiae post uz ortam esse putant. val Fluo, fruor, struo(sicut Rluidus, fruitus, fruniscor, strues, al., quae ab illis originem trahunt), 1el

quarum vocum radices non Na, fru, stra, sed Jlav, fruv, strun sunt habendae, quod patet ex his eri