9 en 6 lderete 4 dunde cgl. Djuni u mpiteſa „ Ad de n t ern hatei apositiones l. Acad. 67 euti nhi a Snäm(tenrer em, quae 5 1 et possint andum von u- n videmus 1 meodem mi- à adegit Ga 2 essent quin dduenti pmmm veterem lia naneret, hu ondet, hu d Germanit a- ) nono dSecdl Hratio, ut d- obtinere he r se confunu ppositis, alen autem faclüu te exprimert n sit interie ponam, rati (relut Tu extat in Ro im Jones, l orienses, Ou nuem 7T Ml. Estitutum ese n intelligite. willis autiqu- vocalis est¹ Ecl, Drdun) liquod Quthu- us SeHu r s; EOnal tque is ym endus, in Glr det Graecae congruat eil um Gall Pzldr
cchat Ä.u- „et P cyulba-
5
rationem, quae modo exposita est, antiquior forma luçuus erit suspicanda, cuius apud Romanos sane non magis inveni ullum vestigium, quam in reliquis cognatis linguis, quarum lupi appellationes Jac. Grimmius(Reinhart p. XXIV sq.) recensuit, sed unum in inscriptionibus Graecis extat. Nam quod legitur in Corp. Inscr. I. tit. 166 uοο⁶ρςμας, compositum est ex 4 908(h. e. 10 ½) et d49 ½„ koppa autem, quod apud Graecos postea interiit, Romanae Qιοœ qeͤ‚„equari satis inter homines doctos constat.— Minus fauste res cedit in reliquis vocabulis, in quibus p loco Graecae k posita esse dicitur, quae haec sunt: specio, spolium, palea, Graecis comparata OAεσνν, σον,, dkAta. Sed omnino dubito, an parum recte ista comparentur praeterquam significatu. Nam σeτααπ quidem ut congruat cum specio(quam formam utique antiquiorem ac minus mutatam Graeca esse Germanico spéhön probatur), aut duplex literarum p et k(c) confusio erit sumenda aut, quod Pottio(Et. Forsch. I. p. 267) placet, metathesis: quod utrumque certe lubricum videtur. Spolium autem po- tius, ut Vossius(v. Etymol. s. h. v.), cum aeolico vocabulo GemOσοαπmſ(Att. Grτο⁴m, quod Ahrensius I. l. p. 41 adeo ab eadem radice cum Lat. cultas, Sanscr. Céla h. e. vestis, repetit) vel cum Ari- stophanio illo et Xenophonteo Gmππιeς(h. e. vestis pellicea, lorica scortea) componerem, nisi vel sic antiqua maneret dubitatio. De palea et æGw iudicium debebit suspendi, donec utriusque origo, quae nunc plane obscura est, patebit. Si quidem, quod Passovius suspicatur, 2d dicta est, quia pulcherrimum galli sit ornamentum(a ς), equidem non dubito, quin paleæa nihil ad eam.— De pica, quod vocabulum G. I. Vossius idem putat esse, quam Graecum zlw, nihil opus est, ut dicam.
Sed spurius, ut Graecum VG6,01%, Ahrensio(p. 26) a radice oο descendere videtur, ut haec quoque p orta sit ex ð(). Quod, quanquam s antecedit, non plane est incredibile, cum etiam spiro a Boppio(Vergl. Gramm. p. 127), sperno a Petro de Bohlen(Berlin. Jahrb. f. wiss. Krit. 1828. Januar. p. 83.) a Sanscrita radice'sbas repetatur, etsi longe alia sententia Pottii est (Etym. Forsch. I p. 239). At vero nomen proprium certe Spuriets, quod profecto initio fuerat appellativum, olim fuit Spusius(v. Dionys. Halic. Antiq. III, 34. p. 175 ed. Sylb.), quod radicem O.loσ posceret; ea autem neque in Sanscrita, neque in Graeca lingua facta esset oo, cum s in utraque non nisi in fine vocabulorum, h. e, in syllabis flexionum, in 7 mutaretur(v. Bopp. Vgl. Gr. p. 21 sq.)
lam si respicimus hucusque tractata, haec videmus demonstrata: spirantem n, ubi media fuerit inter duas vocales, interdum apud Romanos, sicuti apud veterrimos Graecos et maxime Aeolenses etiam initio vocabulorum, in mediam b esse commutatam; idem evenisse, ubi in principio lingualis d ante eam interierit, nisi tum aut vocalem acceperit vim(ut in dao, quod ortum ex doo) aut im— mota manserit. Eandem in quibusdam vocibus, ubi aut inter vocales posita fuerit aut gutturali k ante eam omissa restiterit, magis etiam duruisse, ut iam tenuis p existeret.
Restat, ut de duabus vocibus dicam, in quibus aspirata f, cum respondeat Aeolensium digammo, quod apud Jonas et Atticos evanuit, orta ex v possit videri. Sunt illae frango et frigus, cognatae Graecis Oνννιια᷑(Foffsis habuit Alcaeus, v. Ahrens. de dial. Aeol. p. 35) et 6„0G. Earum pri- mum elementum potius apud Graecos esse immutatum et emollitum, apud Romanos veterem suam naturàäm servasse et Sanscrita radice bhaug(v. Benary, roem. Lautl. p. 254) et Gothica einsdem verbi forma briban docemur, quo quidem cogimur, ut eodem modo Graecum aliquod&σρꝙνᷣνυε pristino tempore fuisse coniiciamus, quo Gς, ⁴ο, οαν⁷⁸ε fuerunt, quibus Gothica batra, ba, bröthar responderent. Ut autem GσπOχηιιια olim fuit pro 6 mνπα‧ ita veteres vocum 6⁷νο, 6ο 06 ò 6R„ έο formae iudicandae sunt ᷣσꝓν£m, †σσέ, quibus, si radices spectas, Qνν et.⁴ι⁶σσ sunt simillimae, significatu etiam ab illis exiguo discrimine distantes. Ergo in istis quidem vocabu- lis non aspirata Latinorum ex spirante, sed Graccorum spirans ex aspirata est orta.
II. Accedimus ad alterum caput, in quo de eiecta consona p est dicendum.— Hic primum hoc licet proponere: in lingua Latina multo rarius illam spirantem interisse, quam in Graeca, ma- xime Ionica et Attica, iu qua eam plerumque tum in principio vocabulorum, tum in medio ita vi- demus neglectam, ut ne vestigium quidem supersit. Attamen etiam apud Romanos in quibusdam vocibus, si recte earum origines pervestigamus, eam omissam intelligimus. Atque in principiis quidem vocabulorum id rarissime factum est neque usquam, nisi ubi sequebatur consonans. Nam ante alteram quamlibet consonam non poterat a Romanis v consona pronunciari, sed ubi media in dictione cum aliqua coibat, ipsa mutabatur in vocalem; ubi initio vocis locum habebat ante r(nam
d