4

aut simplicem d(ut in Graecorum dôlg pro 0l9) aut v(ut in Felxoο, viginti) aut 5(velut in bis, bigae, bonus) factam videmus, ut iam d in locum labialis v vel b l subisse aut contra videretur (cf. etiam Ahrens. de dial. aeol. p. 42); nec minus comparanda est ei rationi, qua ex duabus con- sonis d et i compositis aut prior omissa fuit(velut in Jupiter, quod integrum esset Djupiter) aut priore conservata alteram veteres neglexerunt(ut in 0„ꝛ¶ quod est pro dυꝛ= diu), qua de re Maxim. Schmidtius in Jahni Annalibus(1830. p. 333— 49) copiosius disputavit.— At vero poterit mihi aliquis opponere, quod illa quidem do et di binarum consonantium sint compositiones, qu contra, ut acute demonstraverit Graffius(über den Buchstaben Q, Abhandl. d. Berl. Acad. d. W. 1839), non duae, sed una et simplex habenda sit consonans. Nec tamen de sententia nobis erit decedendum. Nam licet Graffius recte exposuerit qu simplicem primo fuisse consonam(„tenuem gutturalem, cui labialis aspiratio accederet“), quamquam longe absum, ut omnia probem, quae is in scriptione illa disseruit: tamen non magis dubium est, quin duae illius soni partes et possint dis- cerni et debeant et vero etiam ab ipsis veteribus sint distinctae, cum ad eum designandum non una uterentur litera, sed duabus(non 7, sed qa). Deinde vero illam u, quam scriptam videmus post J, plane fuisse consonantem(p) etiam inde perspicitur, quod et vocalem sequentem eodem modo, ut consonante v fieri vidimus, quasi depressit atque ad similitudinem vocalis o vel adegit(velut in vetustioribus genitivo et dativo pronominis relativi quoizs, Qaoi, quum proprie essent queius quei, quum non quo, sed que vel qua pro radice sit habendum), et cum vocali insequenti prorsus eodem modo, ut simplex v, in unum sonum coiit, qua de re infra.— Praeterea quod veterem illam qu passam esse contendi, ut eius aut prior aut posterior pars altera abiecta sola maneret, plane idem ea consonante Germanica factum videmus, quae Romanae qu accuratissime respondet, hao dico, quae apud Gothos simplici scripta est signo(O). Nam Gothorum hoas(= quis) in Germania su- periori seculo p. C. n. XII. sonuit é:r(omissa h), contra Gothico ahva(= aqua) nono seculo apud Germanos respondit aha(eiecta p).— Quare tenenda erit illa, quam proposui, ratio, ut ex- plicetur, quomodo p haud raro in diversis dialectis vel linguis locum gutturalis k(c) obtinere po- tuerit, quod ii quidem non explicant, qui satis habent dixisse p vel et ½(c) inter se confundi, quum tamen id mirari debeant, quoniam eae consonae sonis sunt prorsus inter se oppositis, altera labiis pronunciata, altera gutture, quae oris pars a labiis est remotissima. Multo autem facilius et t confundi poterant(cf. πα%ς et Terταες), cum utraque anteriore oris parte exprimere- tur et tam facile ambae coirent, ut haud raro ⁊ a Graecis post 7ν initio vocabulorum sit interie- ctum(TT6448, rr64ε.μμο); non ita et k, quae longius distant. Quare, ut exemplum ponam, ratio trium illarum pronominis possessivi apud Graecos formarum, quae per, z, z incipiunt(velut 70, 2O⁷, 16) ita explicanda est, ut principium radicis olim l(ko) fuisse statuamus, quod extat in Ro- manorum pronomine quis(cf. Goth. huas); inde abiecta spiranti labiali(F vel v), quam Jones, ut constat, non potuerunt pronunciare, restitisse(ο⁷,*¹), alios, velut Aeolenses et Dorienses, qui etiam alias digamma diutius servaverunt, labialem retinuisse et gutturali neglecta in tenuem mu- tasse, ut formae 7T05, 7101, M*] al. existerent; denique in quibusdam formis pro substitutum esse 7.— Atque sicuti harum formarum ratio et origo ex Latina eiusdem pronominis forma intelligitur: eodem modo Attici Wrrrog et Aeolici læzog ratio Latina forma eçuas illustratur, quam illis antiqui- orem esse etiam Sanscritum asvas et vetus Germanicum eha(ubi pro v consonante vocalis est) satis sunt documento. Nec minus oc-ulus et dναια, quod est pro örr‿μα(ef. 5ν⁴σ, 571 mQ)., redeunt ad radicem oçu, quae inest in veteri oquulus; nr et coquo ad pristinum aliquod qQuequo (de quo iu tertio capite); ælrreiy et secereé(si quidem ea sunt componenda) ad vetus seHuo(pa- rum enim recte Gellius XVIII, 9), quod legitur in poetarum antiquissimorum reliquiis; ‿οναα et secutus ad radicem seqa, quae integra in plerisque Latini verbi figuris est servata. Atque ita plura eius modi possem enumerare*), nisi potius ad eas voces Latinas animus esset advertendus, in qui- bus non c, sed p(orta ex v) locum haberet veteris qu, sive, ut vulgo aiunt, p respondet Graecae k.

Ex iis minime dubito de voce lupaus: quae cum excepto ultimo radicis elemento congruat cum Graeco eiusdem bestiae nomine 1uxo, sine dubio sunt eiusdem originis. Secundum eam igitur

*) Aliquot praeter ea, quae adscripsi, apud Lepsium videbis: Ueber d. Ursprung u. d. Verwandtschaft d. Zahl- wörter§. 19. Cuius sententia paulum differt ab ea, quam exposui. Censet enim, ubicunque p et k confusae videantur, olim ambas fuisse coniunctas(kp).