ddo, Tnd d ccedit Alterun 6 et ceuraid omine eula produeerety

Ausndin m bobulegs h Nüller. Tut dam lird t uhar, emu Schwidtin 1 trarit.— Nai uae insit e e ea re consa, etsi v yngi ¹d dubie tanu quadam Jomn

m Gesnermi s et datg En

hibere posu 671 ed. Lin stercus Su Sunt denan- si non fens i(06.I. 23' .. doctr. Vet. habuisse r lio, opicenii iunctus fuent andum.(m o coniunct

ngam. Cor- d. Videntu bonus.- Festus etän dem est nol- naticis veter: mposita; ir umeralis Vil haft d. Luü- Varrone((- 0, pottio t ſacet Deuant numerali Aii

Pfopils, Cun persl Jegitut durfuit i r esst pro ſap

u mils, G

3

Denique etiam Daellü sive Belli nomen(Cic. orat. c. 45. Quintil. I, 4, 15) rectissime fortasse a duellum vel bellum, itaque a duo repetetur.

Deinde bonum antiquitus fuisse duonum et Festus refert et Scipionis epitaphio, in quo geni- tivus pluralis duonoro legitur, atque aliis quoque vetustorum scriptorum reliquiis confirmatur, quas in Gesneri thesauro adhibitas videbis. Formam duenus olim extitisse idem Gesnerus iam statuit, argumentis usus satis gravibus, quum eadem vocalis 6 in adverbio bene esset et in deminutivo bellas, cuius pristina forma duellas apud Livium et Naevium inveniri dicitur. Causam vero mutatae voca- lis e in antecedenti consona v» inesse statuo, quae cum longe propius, ut supra iam dixi, a vocali u vel o absit, quam Germanica o, saepissime vocalem vel sequentem vel antecedentem aliquantu- lum, ut ita dicam, depressit et postremo plane in o vel convertit,*) veluti factum videmus in vocibus vorto(pro vulgari verto) et plurimis, quae ab ea derivatae fueruut, vomo(quod est apud Graecos àℳ⁴ ⁵ι), bOco(sive ea ad radicem Sanscritam pegc sive ad Graecam à7- G pertinet), for- tasse etiam in volwo(&14, Gothic. verluja), volo(cf. velle), veglsi(a vello), aliis(cf. Schneid. Elementarl. p. 12), deinde in his: Ovis(Sanscr. Gvis), nvas(véος), nOvem(àνν εοα), depttvio (a pdrwio). Quare non probo Wackernagelii sententiam(Jahn. Archiv. I, 1.§. 7.). qui in vocibus bene et bonus, velle et volo eandem statuit esse vocalium rationem, quae in αeανω et 140„, Grεν et Gπος(Ablautsverhältniss). Sed omnino is in ea re saepius erravit.— Porro si verbum beo cum Ulpiano Icto et Ger. Joa. Vossio(v. Etymologic. s. v. bonus) cognatum censebimus adiectivo bonuse illud quoque aliquando fuerit dueo. Sed aliquam certe ea res habet dubitationem propter vocalem in bene correptam; nam pleraque, ne dicam omnia, nomina, quae per consonantem e a stir- pibus vocali terminatis deducta sunt, producta utuntur vocali, velut donum, Jinis et fenus, pronds, plenus(cf. M.ό), sanus(G⁴οςοσ), penis(νεο), pinus(τααο), panis(cf. 7r0½, pasco).

Ad duas radices, quarum in denonimatis b in locum duarum consonantium do substituta fuit, a Ger. Joa. Vossio et Gesnero tertia adiicitur, de qua mihi nihil constat. E Fornerii glossis enim illi antiquam bilis figuram proferunt duilis, nullius praeterea auctoritate commendatam. Sed vereor ne bilis() et consulis Duellü sive Duilii nomen aut a Fornerio aut a vetere glossarum illa- rum auctore sint inter se confusa.

Ne tamen quis putet v semper, ubicunque ante eam litera d interierit, ad eius interitum com- pensandum fortiori ornatam esse sono, ut ficret 5: prohibet nomen numerale viginti, quod non minus, quam bis, bini, cet., originem duxit a duo et est pro doiginti(nam Eviginti magis ad Sans- critae linguae, quam ad Latinae rationem accommodate Boppius scripsit Vergleich. Gramm. p. 128). Cui Pottius(E. F. I. p. 128) syllabam ve addidit in vocibus vecors, vesanus, sane illam similitu- dine proxime accedentem ad primam vocis piginti syllabam. Addo etiam adiectivum Sutavis, quod olim dentalem mediam(ante p) habuisse, ut fuerit suadvis, et Graecum dνς(Faονς) et, quae cum eo cohaerent, 6ον, eνναα, al. et Gothicum suti, vetus Germanicum suozi et Sanscritum svadus et Latinum quoque suadere satis arguunt. In mediis vocibus ante n interdum etiam guttu- ralis aspirata videtur interisse, velut in brevis patet propter Graecum 9 G G w Bb⁷(quae iam Festus iudicavit esse cognata), in levis Benaryus(qui de toto hoc loco I. J. p. 208 sq. accuratius expo- suit) propter Sanscritum laghu(v. iam Bopp. Vgl. Gr. pr. 13) et Graecum aliquod saœν, unde sit fictum à4⁴e⁶οσ, in pravus idem(p. 235) propter Sanscritum prahwas censet, cui Gothicum vrdigs a Grimmio(D. Gramm. I. p. 63. ed. 3) comparatum adiicere potuit, denique in nomine malva suspicari licet propter Graecum 1ανν, unde illud Latinum factum esse Varro(V, 103) tradit. Sed ista quidem minus ad huius seriptionis propositum.

Altera est aggredienda spirantis v mutatio, qua illa in vocabulis latinis altero quodam sono ante eam omisso duriorem sonum tenuis p accepit.— Id factum mihi videtur, ubicunque p esse dicitur pro x(c) vel K pro p, sive eae vices in variis linguae Graecae dialectis sive in linguis cognatis, Romana, Graeca, Germanica, Sanscrita, apparent. Puto enim tum primo fuisse qu(kv), inde alios omissa spirante labiali tenuisse gutturalem, ut fieret x(c), quam ex 7u in lingua Latina saepissime ortam esse vel puerulis notum est, alios gutturalem primum emollivisse, postea abiecisse, spirantem vero aut sic, uti erat, servasse aut ita firmasse et indurasse, ut tenuis sonus„ propius ille acce- dens ad omissae duritatem audiretur. Quae quidem ratio prorsus est consimilis illi, qua ex do

*) Comparari potest obscurior ille et pressior sonus Anglicae vocalis a post w in water, warm, wash, want, al.

*

———————