4

affero periegeten VI. 12, 3 uerd ⁰Q0-4ουννοο τ⁴eς elzbνα(Olympiae) oetes o sõοrdνον laredαμον⁴ονν αάοανεο εααοαατοs SOννάν KLetlou‿ dν⁴˙μα ϑε ϋν ⁴οονσ⁴εοννο dLοα rog, Aosds do Haelcy sorl aad ⁴οι τον dννν ντ πνοα ντνν ενυ ς‿οœο oObrs 1ν 'Aoe dνμυννε⁶υνοος εονκνκη. oc‿og dd 2α έονα dmννοοενσν νμυ³ν εeν uννμάρν⁵e. Corin- thios Aratus eo sibi devinctos habebat quod in foedus Achaicum receperat, v. Polyb. II. 8, 4, Plutarch. Arat. 23, Pausan. II. 8, 4; aetas vero victoriae illius curulis incerta est, cf. I. H. Krausei Olympia od. Darstell. d. gross. olymp. Spiele, Wien 1838, p. 248.

Iam misso Arato eo qui Cliniae fuit filius, quoniam lexica quae adhuc habentur non prorsus satisfaciunt, paullo accuratius alios recenseamus homines vel idem Arati nomen gerentes vel ap- pellationem a verbo dρσςοα Zaliquo modo deductam.

Forma nominis Aozos ionica eaque antiquior Aoyrog iam apud Homerum reperitur, cuius loci indicati sunt in Duncanii lexvico Dammiano p. 1266 a. edit. Rost. Eodem nomine poeta Solensis plus semel in Anthologia Graeca appellatur, v. Ptolem. Reg. I. 4, Brunck. Anal. II. 66, Callimach. XXXV. 4. I. 469, Antipat. Sidon. XLIX. I. II. 19, Antipat. Thess. XV. 5. II. 112. Verum vulgo quoque in usu illud apud Iones fuisse et per se consentaneum est et titulo docetur, quem primus L. Rossius edidit, Inscript. Gr. ined. Fasc. II. Athen. 1842, n. 147 p. 41. Ibi v. I. Pariorum?d6οeν v* 50˙ſ x ³τ J/⁴μ Morerοατos el: Snααισσονιο εᷣ...] OQMO ¹) Xiov et v. 13. lrαν ϑ oννσνν αu πνοουοιαων α d aςι ⁵⁵⁵ο⁵ςαανςα υ.

Dubia est glossae ²) Hesychii et Favorini explicatio: Aoντοο ε Hocliſe raο Maxed6Gν, Albertio Hercules ita dictus videtur quasi ‿αeς vel 1⁴Qχσw u·⅛ꝓe6; Sturzio de dialecto Mace- don. p. 36,„paene magis placet, ut Aoyros proprie fuisse putetur genitivus nominis Aoyg, omisso nomine vlo, sed deinde in nominativum abiisse, quo Macedones zœuꝝꝛ Ʒεεμονmην de Hercule usi sint.“ Mihi in mentem venit Herculis ita a Lindiis(Apollodor. II. 5. II, 10) culti, ut sacerdos maledictis in celebrandis sacrificiis uteretur, quem ritum Maur. Guil. Heffterus il- lustravit: die Götterdienste auf Rhodus im Alterthume. Erstes Heft. Der Heraklesdient zu Lindus. Zerbst 1827.

Contra de origine et accentu nominis proprii'Aoys veteres inter se fere consentiunt. „ 8 3„// 5

Cf. Etvmol. Magn. p. 140. 36 2oτ mð³ 0V: Aoy ³) d-α ⁷†ò d deεναννταα 6 Oννυν — gn. 9 ⁷ 7L Tys,

2/„ 3 0 1.„ 3 14 0⁸ 5 5„ 1 à 2— 2— Aonrov dε νε αννιι εm⁷dν dεdαeυννμιεμνονν νμτοο-jεᷣνονε d να eνναυαeννπαάα τ ς α ςασ 1α ταο O5v 10 d⁴oο οννοο α oνον, 0? Srreννιασι τοςσ νονέινσοσ αόα ε! 101 ντνσα AOrντν ε οακννσο*ν νασ πιω̈ννιοσ 29xανς:— 1π6ν tνν dοeν delοαννιον, del d Lνν- 1 206 G ενον(1). 6ννεaαν τἀ„ἀ ais vos„εμμσσα⁴ dπιο dυο συν‿‿αςdς 2σ Q0_muVscòι᷑ue

„ 2„ AC/ 5

6§ νυέςσάmↄεςα. Eustath. ad Iliad. P. 517 101ι d έμ̈οσσσ oουννανν εουννυιμιμς τᷣνd 1*y ddeν, 3 rd Ti eSv,&durala peyen eiαα τοασ τοοα̈νν⁵σ ο*τσσ, εάαάο πτονυστν⁶ 7 1— 8 1¹„ 8 ¹ 8 1 2,9, AOXτοs τ mQυοον εςᷣ o„lα παα HOoοdοντν dnααεντο αάτ⁴d diοον doοdv eα ανος yevvn, delg— dmrο τονο ‿ομηπυω Lοmστον ον μεν ιάσον‿ωασο, on αs τοαπmππηm τα Lb¹0 dndνονυνε 3 1 el 3 Theognost in C i Anecdot ld νονιμιεν σιτισσσννõνο Τ(cĩd ε νι ο ετέοιο. cognost. canon. in Cramerl AneécCdot. e codd.

1) Patris nomen A.᷑TE.. O7O, modo accurate enotata sit lacuna, expleri potest: Aoreοον,mοον+. Confer Aors- Oic, 1orεοαοο ⁴oreονωνο, orsεοοσπάσο, doτεοοπεᷣ᷑, Aoτειmσπσο—s.

2) Ea Jacobium latuit, qui in Handwörterbuch der griech. u. röm. Mythol.(Koburg u. Leipzig 1835) v. I. p. 424. sedulo cognomina Herculis enumeravit.

3) Sylburgius maluit: αραἀ τ ⁴ͥ'oοeσ doyros.„Est insuper ab Aę derivatum 1oyros.“ Vid. Unger. Theb. Parad. v. I. p. 106. Idem locos de fonte Aretiade, quem a Marte dictum volunt, docte cumulavit. De insula cognomine egit O. Mueller. Orchom. p. 287.

——