2

2; II. 40, 10; 43, 3; Plutarch. I. 2. Statuae autem basi inscripta fuisse verba vel tacente Fourmonto apertum est; de formula dedicationis solemni v. Franz. Elem. Epigr. Graec. p. 330.

At, inquit, ab Hermionensibus statuam Arato positam fuisse, quomodo probabis? Id ipsum quidem non est, quod sciam, a quoquam scriptore traditum; non desunt tamen veterum testimo- nia, quibus quum origo et causa honoris illius tum aetas tituli satis certo cognosci et definiri posse videatur.

Nam quum mortuus esset Demetrius II. Macedonum rex Olymp. 137. 4. a. u. 525 ante Christ. 229 ¹), foedus Achaeorum ab Arato renovatum subito mira cepit incrementa. Secuti exemplum Lydiadis Megalopolitae, qui etiam vivo rege tyrannidem deposuerat,(Polyb. II. 44, 5): AOτσοινμαασο ννοmννεου) ννορσνο α‿ ς³ενωων αν½ νοσσοσꝙꝙνπχ‿ Kedvνμμοο ⁴νν ⁴ Mœ⁵αν ττ dππάσιεένμμνανοι τ⁴dς εμοωναά̈αςνς ετοιυνυνσάακν zie v Adeuνν νμρατteς. Cum his concinit Strabo VIII. 6. p. 591. A:. Aoœrog- 1* NTeoνσον ⁷τέαννιέςσισς τνν ταυνοασν⁶- dcoν dore aoονο uᷣ EOμν αάν νμο α ενανρμονςι μevοτ 2dv d» Aoudd ποοοσ- 6rεσν rτοισσ‿ιάαονς, dre dν) œu πνειτον ννμνννπτπε lν ν dν να Pον⁴αονσ) Kαοαν Oovlovg èx zijs Xνεμ⁵ασς Sρανeg Soτεοαενααeν mφση⁷ι 1d εορν ιν q◻lον ‿ταςα Nec di- versa Plutarchus tradidit v. Arat. c. 34. ιmάωά ν³αοοι οσυνιςρννσσωνσνεσ αιντμον li*ν ρσειτν ST: Any⁴ννπιοεο reeuννσωανν οριισααν mφσQ⁷ vU1ν ενιεοαõ, Sxeεννον ενανοαννι⁵ dε, aulαe ετέςσον 1uy ρννοο τνεᷣ εαν‿ᷣεαανν, dντς dε dεν àαςοοσσσαν τν μάαdeν νυeννε dπ⁴ενν, dοeς

Nouo oiœẽτα zu* NMausdôvs dnl OAuuτε zuαb εππν ⁴oοισοd ννeον⁷nνςν od Oννκιτας‿ dοροοœ 9ε 1006"vde fv MeGσνηννοG„do Od² SIrOοοσἀʒ⁷omστοινμεέννν Hoawrle? αd—* οσmœσς AASœνονOGʒd ν ᷑ Mazsdöves u oœron Aorlνηιι Texνναυωνι. Scilicet postquam ii Aratum pro heroe venerari coepe- runt(conf. Analecta Epigr. et Onom. p. 54), non est mirum, paullatim rumorem de divina stirpe ortum esse. Aesculapium vero ex iis, quos colebant deis patrem fecerunt non propterea, arbitror, quod singularis aliqua ratio inter Aratum dum in vivis erat et Aesculapium intercessisset, quemadmodum eum deum Sophocle poeta familia- riter fere usum esse fabulabantur(Welcker. ad Philostr. Imag. p. 658); sed quum deus aliquis in serpentem mutatus facile et cum dea(Eckhel. Doctr. Num. Vet. I. p. 240. b) et cum muliere coire posse videretur, Aescu- lapius vero olim sub draconis specie cultus in eamque haud raro transfiguratus crederetur, de qua superstitione C. A. Boettigerus exposuit, unus omnium doctissimus saeculi proximi alumnus Portensis(Kl. deutsche Schrift. v. I. die heilbringenden Götter p. 93— 117, et der Aesculapiusdienst auf der Tiberinsel ib. p. 112— 134): Si- cyoniis heroem suum ut fit magis magisque ornantibus commode dei illius magna religione apud eos culti tam- quam patris oblata est persona. Nec id sine exemplo fecisse Sicyonios, ut ex dracone deo Aristodamam con- cepisse fingerent, vix est quod commemorem; vide locos quos de Alexandri Magni, Scipionis Africani, Augusti, Galerii aliorum procreatione C. G. Jacobus collega litteratissimus contulit ad Luc. Alex. p. 20, adde Spalding. Ueber die Zauberei durch Schlangen p. 19.(Abhandl. der histor. philol. Klasse der kön. preuss. Acad. der Wiss. aus d. Jahr. 1804— 1811. Berlin 1814) et Lessingium Laocoont. II, v. VI. p. 383 ed. Lachmann.

Ceterum qui est ad suspicandum promtior is inde, quod Plutarchus, ubi copiose(Arat. 53) de honoribus Arato post fata habitis narravit, rumoris illius de origine divina sparsi mentionem non fecit, coniicere fortasse velit, Pausaniae demum aetate fabulam istam prolatam esse. Tum enim i. e. Antoninis Imperatoribus Aescu- lapii cultus novo splendore locis, quibus iam olim deum venerati erant, per totum orbem terrarum repetitus est (Boettiger. l. lI. p. 119).— Matris Arati nomen quod non iuxta alias clarorum virorum matres ignoratur(Plu- tarch. Alcib. 1), Pausaniae debemus uni. A9 00 A.α eadem est quae Aισο(Apollodor. III. 12, 5). In magno autem virorum nominum quae clausulam— Aeœαοs habent numero, admodum paucae mulierum appellatio- nes in dd uc exeuntes videntur aetatem tulisse. Equidem nunc non novi alteram praeter lacunosam in Corp. In- scr. Gr. n. 1211. II. 8. Pila Q.[)αμas et commemoratam in Stephani Thesauro Papeique Lexico Nom. Propr. KAeodduœαy; sed ea fidem omnino non habet, utpote quae ex spuria Fourmonti inscriptione(Boeckh. C. I. Gr. n. 48) petita sit: id quod Papeus indicare neglexit. Aliquanto saepius nomina leguntur in— ddαᷣ, qua- lia sunt Aoνι⁶, Eidαναᷣ, idᷣmnᷣ, quibuscum nihil commune est nominibus Trmοze sive Inνπο⁶έια I. I. n. 155, 50, Aaodανεεα i. 386. 5 s. AdAdul n. 386. b.

1) Polyb. II. 44, 2 n⁴ᷣꝓντνέν— ra³dαντ Tν Siον νπεμςιι τν‿ ααυεννν ιασνπ⁷εd riv TAuOεd Po‿‿μμᷣeον, Bayer. Fast. Achaic. VI. s. Opusc. ed. Klotz. Hal. 1770 p. 309, Fischer. Röm. Zeittaf. p. 83 not. 2. Falso Fla- theus(Gesch. Maced. v. II. p. 142) posuit annum ante Chr. 230, Olymp. 137. 3; Manso autem alium secutus computum(Spart. III. 2. 260 not. e) Olymp. 136. 4, Eckhel. Doctr. Num. Vet. II. p. 127. b. annum urb. 523. De singulis urbibus foederi conciliatis v. C. F. Hermann. Lehrbuch d. griech. Staatsalterth.§. 186. n. 18 p. 431 ed. 3.

2) Fusius de Argivorum rebus Plutarchus retulit v. Arati c. 35.

3) Ann. urb. 529 ante Chr. 225, Fisch. Röm. Zeittaf. p. 84. Sed minus distincte Strabo locutus est, satis habens tempus in universum significavisse.

————

—