—————————

4

7 Iσνσ⁴³²) ο gαeνκ eσᷣ το τοοωιυι⁶ι ασάἀ‿μιασαοο eꝭ i roαms dane dYæ 2⁵‿ πα⁴ἀ‿˙εꝓmφ. — Cap. II. p. 404, c. 2, I. 27. inepte seribitur: I6y dι⁸ dLOο τν πτυαιꝓνναἀιο, nam ea, quae ante memorata sunt, voũ, S‿νοσπτσνι,da, αςσιισσ, non magis dοσι⁴ nominanda erant, quam el-y; lege igitur: ld*⁵ Jε α d.οιιι⁴.— p. 406, c. 2, l. 15—17. verba: 271ε⁶ „ο υ¶υννGσm mπ νιαα Qννεσι, συνενσι⁴έασ Gννυ εμι ττυασένν ετιν ⁴mςρι⁶νν, inepto loco posita, trans- pone post: o? dsν eloug Téyovres 20s doxds acd τν νν εε ποωσ⁹σ— Cap. III. p. 406, c. 1, 1. 12. molestissimam tautologiam: 24 2.εν mαάοτ òo-ῦõẜ˖rn⁰eee e ereen alv- gecg removere possumus inserentes qugoet ante Hleréxel, cf. lin. 21.— Confusa sunt neque a Simplicio et Philopono explicari recte poterant verba p. 406, c. 2, l. 9. GG.Qπρ m³ι τ 2 GτrGeν 5 αιν, τ0 ι d?˙ ⅜ εl*leνα 10 eνοον Lvezey demtis additamentis ex glossemate, uti videtur, exortis restitue: Joεο oο⁵³⁵⁸⁵ε τν mτα oατο ⁴νπκν τ ν½ dν αἀάνι uα mã᷑eν εο Lvexev.— Manca est sententia p. 407, c. 1, I. 10. 11. ita explenda: Ʒ„ 6)) 2»*νασςε αμ νέος ν τ 51%) oͤroονν τυνν μοαν τνπν αοd.— Cap. IV. Harmoniae rationem describens Aristoteles(p. 408, c. 1. I. 8) dicere non potuit: doxe uιννν υꝙꝙενες πάαάοσ-— deε.ν⁴σοα, sed μννντν½ μ συωρνεε scripsit.— Frustra quaesiverunt interpretes, quid sit, quo (p. 408, c. 2. I. 25.) intus pereunte mens ipsa marcescere dicatur; legendum enim est'μᷣ pro 2οα.— Cap. V. p. 410, c. 1, 1. 5. vitium versus Empedoclei: 2⁴ 0¹ T6ν νια 1μ⁴μειςν 2ἀeν — viτα⁶οο, ciy, quod Trendelenburgius sustulit scribens: z- σ ⁶ο τ ακιι⁶ ⁴μωι ν, facio- lius ita sanabitur: 2 d0 a*l. x. 1.— p. 410, c. 2, I. 18. Pro ëνέκ̈ /ο Aσσσνννενα τeννασ alτν, ubi locus non est negandi particulae correlatae, rescribe 00déz contra I. 27. pro duplici

0508 rrs9 s OddS eς oUre restituendum erit.

L i b. II.

Cap. II, p. 413, c. 2. l. 13. diversae animae actiones enumerantur hae:(, Po**,) T0ντ³ςσ 6Sισνσ ₰d˙σε‿ισα, Mοασρνάηάηιάα, dευάνοννπυν, Av Geεε*⁴ at desideratur impetus et voluntatis men- *.*.* 21**.2˙..1. 2˙ 2* 2 tio, quae in simili enumeratione cap. III. init. non omissa est; excidisse igitur videtur 69( e

...——„ post 2uνσε.— Cap. III. Quomodo(p. 415, c. 1. 1. 11) dici possit: r dν(EG)) αντσ ⁴μ- ——-—..——. voy(v*⁴&œœαzντασα⁶) 8⁴σ‚ vix assequaris; lege: rauτν εν Cdd εσνν supra enim(cap. 2.) discrimen posuit inter U et 800 elvꝭo hoc, ut istud solum plantis sensu carentibus, hoc anima- libus sentiendi vi praeditis attribueret.— Cap. VI. p. 418, c. 1, 19. ε ναςο dφ⁷ alvyode lε œσπτι 109„ 1)„⁴ ο 6 legend idetur„εν i t ipi t ³ασιννυm Qα ⁶ν, pro ö legendum videtur euνσec, nam visu motum percipi posse, ut no- tissimum, non opus erat addere, gustus vero ab Aristotele cum tactu semper coniungitur, cf. c. 10. — p. 418, c. 1, 1. 23. Aristoteles, nisi fallor, ita scripsit: o*το zον εσςννιονι„ 100˙5 10. 64— — Cap. VII. p. 418, c. 2, I. 10. copula locum mutet et reponatur: duv.eνμιεο qε τα ε 1ο Soοl,(i. e. 20 dεαααεςς potentia, et in quo est, ut in materia sua) 70 G—α ο˙ cf. lin. 31.(5 8 C 8— 7 cετ ρũνσ Je ey rοεος Jν ι ρές soxly.) Cap. VIII. p. 419. c. 2, l. 20. pro pv pe- „ 1 5/ 8 1* 227 5 1 X X 27 „Emϑραιm m‿ιοος να άαι πς τ αꝛ(οα, lege**α π⁵ 20„ déa nam non semper ex duo- bus collisis corporibus oritur sonus, sed etiam, si unum corpus aërem ferit.— p. 420, c. 1, I. 4.

8 3... 5 8 pro G1 dε᷑ 10 ³&ν ϑςι εανα, quod nemo facile intelligat, repone: 0ο⁴ 10 dvα deαα sνα ef.