Simac d rmeniden ius ſdöpi is, qui in 1omodo d huius Üüi explicand interre b(Pé 1e de vider „ aniut . pug.

8 7⁴ ν

Quomodo entia effe- posuit el l non esse quam No- dicendum, dosse, il tales, quue posse dici el) aul Iyat Lu¹ 1 d8 L0 erat, qlod ciliare J- uh olalg vebit esei- lifficultate

niuids de „ r“ 2T0)

a 60 gral, Gi

uod Drad

3

ter unum etiam non esse ponitur? num forte 20 470 2 at quaestio de alio, num, si unum non sit, esse possit, hic nondum mota est, sed infra in septimo disputationis capite(p. 164, B— 165, C.) movetur. Stallbaumi emendatio: e εμέςανιιιν⁴ 0ν αμανινμάό ⁶α,. z. I. quam ita exo- plicat: si vero haec erit sumtio, ut non uni tantum negantia tribuamus praedicata, sed etiam de alio quopiam sermo agitetur, ne verbum quidem oportet de eo dicere, vix ullius plausum feret, qui connexum sententiarum recte perspexerit; legendum videtur: e* αμμενιο όι 6ι τ0 ο 4⁰⁷ orα, x. x. A. i. e. si vero ne illad quidem unum, quod antea definitum est, non esse dicitur, sed de alio quopiam non definito sermo fit, tunc certe nihil omnino de eo dicere oportet, ne id quidem, esse ézενν.— Ineptissime denique p. 165, B. legitur: 2ν ν 2 μ̈σ ⁴α μκαααεεεια v05 Hεσοω σιτo dε dε 2 dνασ—νοςσ αχντν εέοστον αάάιςνεοαᷣ, dre 00 d„xog rον ενν, nam non, quia singula illa rudis indigestaeque molis, in quam omnia, uno demto, dilabentur, corpuscula comprehendere non possumus, eam ob causam minora sunt, sed, quia minora sunt, comprehendere non possumus; id vero deletis verbis ε τ et ⁴ in mutato assequimur. De phrasi Geνααατεοαα υνυαα cf. Matth.§. 448, 1, b.

Ca p. II. Symbolae criticae ad Aristotelis de anima libros.

Quum praeiudicata ista multorum opinio de immensa fere et vix removenda corruptionis mole, qua libri Aristotelici plerique obruti iaceant atque obscurati, iam satis explosa atque expulsa sit, postquam et Ad. Stahrius Strabonis et Plutarchi de scriptis Stagiritae diu in tenebris ac situ de- litescentibus narrationes fabellas esse docuit, et Im. Bekkerus laboribus suis numquam satis laudan- dis ipsum nobis Aristotelem restituere coepit, id certe neminem fugiet, qui vel primis labris illum gustavit, hic criticae arti latissimum etiam nunc campum patere, in quo et codicum collationibus diligentius renovandis et coniecturis, ad quas saepissime refugiendum erit, larga eos, qui Aristo- telem et sibi et aliis illustrari volunt, messis exspectat. Sic nuper H. Bonitius in libro boni fructus Plenissimo(observationes criticae in Aristotelis libros metaphgsicos, Berol. 1842) multa egregie ad metaphysica et adnotavit et emendavit. Nos iam, quam brevissime fieri poterit, ex libris de anima

locos aliquos, qui aut suspecti aut corrupti nobis visi sunt, emendare conabimur, rationes, quae nos ad emendandum compulerint, alio loco allaturi.

L i b. I. Cap. I. ed. Bekk. vol. I, p. 402, col. 1, lin. 15. et constructione et sententia suspecta sunt et ab hoc loco aliena verba: dσρσπσ ας τανν νπuαχααᷣᷣ συνιιιμνκρρνσ 1dν e(Cdεᷣεμιν— p. 403,

col. 1, lin. 31. removendum videtur νιμαα α et ita legendum: ò dε τεσ ꝙ*το τπτεοαι τςσο⁵- ϑεοαιαοο, nam, quamvis in sex codicibus legatur„ Jeo⁵ιο, quod probavit Trendelenbur- gius, hic certe neque copulationi neque disiunctioni locus erat.— p. 403, c. 2, l. 9— 12. turbatum verborum ordinem ita restitue: 7) 0d*æ. 2Grl»(interrogative) ò νσαααε ον τ τπάαᷣον zie

₰ 1 8 2 4 4.1*. 3 2 dAng rd 2⁴ mQTάνQ ͥÄc0,* ‿*QwQGͥ,G&ε, d à—ν(oppositio verba proxime praegressa tangit: ½ 4* †

1 —