2

tuosas disputatio progreditur, tanta est sententiarum subtilitas, tam aetheria fere acutissimae di- ctionis tenuitas, ut, qui non altiori philosophiae cognitione instructus ad explicandum Parmenidem aggreditur, saepe Per medias nubes et nebulas incedere sibi videatur, per quas nihil certius dispi-

cere possit. lIam vero uberrimis et sagacissimis G. Stallbaumi disputationibus melior iis, qui in

adyton illud penetrare cupiunt, ratio monstrata est, quibus quae opponi possint et quomodo et ipse a recta via aberrasse videatur, alio loco a nobis ostendetur.— Nunc, quomodo tres huius libri loci, quorum unus est in gravissimis universae doctrinae Platonicae, rectius et legendi et explicandi nobis videantur, peritis harum rerum existimatoribus proponemus.— Difficillimum semper interpre- tibus visum est, ostendere, quo iure Parmenides Platonicus in quinto disputationis suae loco(p. 162, A. B. Steph.) affirmare potuerit, unum, etiam si non esse statuatur, quodammodo tamen esse videri; quis enim rem tam nebulosam et quasi diffluentem, quae esse simul et non esse dicatur, animo .*. 2 2 2 2 2. concipiat? quis non statim a tali commento abhorreat, quod, si quid umquam, sanae menti repug- ... 211:...* 2*.2. 2 nare videatur, et ad dicti illius vere Parmenidei claritatem ac simplicitatem refugiat: oure„dο dν 2 2 voins r6 veε dui* 0*„, Od vAdο dννσισονν, od8re ꝙοασασας.(Parm. ed. Karsten, v. 39. 40). Quomodo vero Plato putaverit, aliquid simul esse posse et non esse, ita quidem, ut hac sua sententia effa- tum istud Parmenidis non refutasse sed explicasse videatur, id et in Sophista plenius exposuit, et ipsum Parmenidem fecit indicantem illo loco,(p. 162. A. B.) ubi ostendit, etiam ei, quod non esse dicatur, essentiae notionem quasi vinculum adiunctam esse, ut naturam suam, secundum quam non sit, servare possit puram atque integram, nam quidquid non sit, de eo hoc certe esse dicendum, esse tale, quod non sit; contra vero etiam ea, quae sint, quodammodo non esse dici posse, illa enim non esse talia, quae non sint. Inde esse et non esse diversas omnino notiones, sed tales, quae necessariam aliquam habeant inter se communionem, et omnia simul esse et non esse posse dici, subtilissimis concludit verbis, quae vulgo ita leguntur: oDwαυςι*Qν⁴ἀε ν 6 1⁸ 5» ⁴ιιοσι έντoυ⁷ ᷑α 1 X 5 2„ 2/„ 8 8. 2¼1 5— 3 2— 1 5 7 1— 7 1 10 1⁴ 5 O0α d eν, erεεοντα τ μ⁴μεινννον οσςας ν εεναια ον, 1d 03l.U. d oνᷓ εᷣ1να ⁴ 2¼ 2 2As 1⁵ 5 8 0 8 2 1 9, 5 8 X 2 030 6⁸— Dy, ed ε⁵ε εες εναν, 16, ds 1⁴ s°νν ⁴⁴μm ⁶νσιασς ιεινν τωο ι) εναι μέ ϑ˙ 03 laς dο vo0 * 28 2„ L à 2 3 X 2,.„ 2—. 6Tα οew§UF, el α τ μά⁷ ν α τ⁴έςα μυ 5τιασα. At qnis ineptissimam sententiam ferat, quod ... 5. 8.12.1 sit, id ita 4⁰⁷ odolœς partem habere, ut ipsum sit non—ens? hoc scilicet non est conciliare no- „....... 5 tiones, sed confundere; neque rectius in altero membro id, quod non sit, ita particeps 1 mσοlαᷣeς esse dicitur, ut non sit non— ens, nam, quidquid non est non—ens, id certe plenam habebit essen- tiam neque ullo modo non esse dici potest. Nec Schleiermacheri nec Stallbaumi ratio difficultatem solvit; sana vero omnia erunt, si negationis loco mutato ita rescribetur: eεrενινιια τ 1μιων Ʒ 25— 3 2 ¼ 5—— 3 8 2 0dglοςρᷣ τπο εtvα Ʒν, 4 dαlαςα vε τν ⁴μναι ου⁷vW’, 6! ueAec reA6οςσ εlνιαια, 10 d 10 2 1 à 5 7 1— N 5 5 X 2 7 d— 3 à 2 88. 2.. 0„ 1 00G1. ⁴με̈κντꝙQτãQęvH ⁴ι ⁴5ιιαι, 00G0—s 6s o lrl ⁴mν,0ęãο3ν, w. x. 4. Genitivi enim in- finitivi ad illam rationem revocandi sunt, de qua egit Matth. gr. gr.§. 540, not. 2. cf. Poppo ad Thuc. II, 4, 2.— Vexatissimus est locus alius,(p. 161, A.) ubi unum, etiam si non esse statua- * tur, quum alia multa praedicata admittere dicitur, tum indefinitum istud, quod pronominibus de- .„ 2— 2—.. 3 3 2/ 7 1 monstrativis voꝰrτο vel ézetvo enuntietur, quam vim esse verborum: elναςα ⁴ιέν— A⁴ο ⁴ εᷣαστσι, .— 27. nemo negabit; quae vero sequuntur verba:? 4⁴ειυκιισι ⁵μιw/ 20 8» AQν εέ̈ ĩn 1 8ται‧(sic

Heindorfius; vulgo H⁴μ ε⁴ατπιαέ) quomodo cum illis conveniunt? quid est istud ναεαεινο quod prae-

—