i Oper id, ded lcerolis artim 6 enit“) aeclogh eroniana CMäS

dio de-

e ora- com- um le- pum et ademiea aliarun Latinae in ome sui mo- umerato womptis dilucide nmatum 8se, ll ds Seli- tigliim un*) rinciyen

Satb⸗

Hante Jol-

atatiope de „hoc afgl- philologum wam tamel atibus esse t

7

fecit igitur non solum aetati suae, sed gloriae ipsius apud posteritatem sic prospexit, ut cum Lambino, Mureto, Manutio, Perpiniano, Ruhnkenio et Wyttenbachio, qui inde a literis renatis elegantissimi Latinae orationis magistri habiti sunt, primarium in hoc genere locum obtineret nullusque inter Germanos inventus sit, qui Ernestio hanc palmam praeriperet, quam post eum purae et emendatae Eichstadii elegantiae, verae et virili Hermanni elo- quentiae et aequabili Beckii lenitati hac nostra aetate deferri posse vehementer laetamur.

Ultimo loco agamus de Ernestio theologo. Sane non ultimam in sacris literis para- verat sibi laudem eamque, qua inter philologos excelluit, paene aequasse dicendus est. OQuam quum multis aliis virtutibus, tum praecipue edita Institutione Interpretis Novi Te- stamenti declaravit, qui liber parvus, sed incomparabilis, solus suffecisset ad memoriam illius immortalitati consecrandam*). Praecepta artis hermeneuticae ita plane, docte et breviter sunt tradita, ut Ernestius ab hoc tempore sanac et liberalis sacrorum librorum interpretationis commendator et monstrator in Germania et apud exteros celebraretur. Postquam igitar ad cathedram theologicam admotus erat, nulla fere pars fuit sacrarum literarum, cui non suam aliquam operam addixerit, sed fastigium gloriae escendit Ernestius in scholis exe- geticis et per grammaticam quidem interpretationem, quam historica et philosophica multo potiorem duxit. Legibus enim linguae diligenter in docendo perquisitis et causis eius ratio- nibusque perspectis cum rerum perspicuitate tum orationis elegantia quam plurimos allicie- bat iuvenes tantosque tamque continuos ad scholas eius concursus factos esse constat, quan- tos eadem perpetuitate perpanci doctores consecuti sunt. Paullo minore commendatione et gratia scholae dogmaticae floruerunt. Nam quum Ernestius mediam viam iniret inter eos, qui plurima in sacris literis ratione duce explicare cupiunt et qui huic divino dono modo exiguam vim in doctrinam Christianam esse profitentur, quumque et libros symbolicos magni faciendos esse statueret, cos tamen improbaret, qui theologos futuros a sapiendi et indi- candi libertate in rebus divinis arcerent eosque ne in verba certorum hominum iurarent gra- viter adhortaretur, idem vir his de causis nonnullis inconstantior visus est, adeo vero plures eum male de religione opinari et noxias sententias corde premere accusarunt †*†). Histo- riam vero ecclesiasticam presse et erudite enarrabat, ut facile quid interesset inter fontium usum ac rivulorum consectationem discerneretur. Eiusdem accuratae et promptae doctrinae, qua ipse omnes literarum sacrarum partes amplectebatur, documentum est Bibliotheca Theolo- gica Nova, quam non solum per viginti fere annos rexit, sed multis librorum recentiorum cen- suris locupletavit. Neque a populari ac civili abhorrebat theologia, sed orationes sacräâs crebro habuit, politas quidem et oris facilitate insignes, sed illo ardore carentes, qui mentes audien- tium flectit et impellit. Quae quum omnia perpendamus, Aug. Guil. Ernestius recte de patruo

*) Verba posui Eichstadii in Praefat. Acroas. Mori p. 8. **α) Plura vid. apud Eckstein. I. c. p. 256.