— 8—

voluntaria Oedipi morte nobis tradatur, neque ei, qui illam sibi conscivisset, ludos funebres factos esse probabile sit, haec conjectura cum omni, quae auctoris acumini debetur, reverentia reicienda- est. Mihi quidem alio modo de hac re videtur judicandum esse. Nam quamquam douxst“ plerum- que de iis, qui in bello cum strepitu cadunt, ab Homero usurpari verum est, tamen in eo, quod semper hanc notionem verbo illi inesse censuit, errasse videtur Aristarchus. Quod verbum non solum ad eorum, qui proelio pereunt, necem pertinere, sed etiam alia subitae mortis genera signi- ficare posse ex Od. XV, 477 elucet, ubi de muliere morbo repente consumpta legitur:„x* uy- Ererta Tvatza Bd³ Apreuus 1orsaνραq pxyth— 5 ½ 50 es ks00“ 6 s1yahin is.“ Eandem igitur h. I. Sounety habere potest sententiam, ita ut verba dedοαmηοτοο 0iαα significent:„Oedipo subita- morte oppresso“, neque opus sit de pugna, qua ille perierit, cogitare. Ac cui non placet ea, quam modo attuli, horum verborum explicatio, ad illam ei confugere licet, quam ingeniose excogitavit Welckerus(Schulzeit. 1832 II. p. 129,„ep. Cycl.“ II p. 339, qui minus recte dεοουανποοα cum« ⁴ρ conjungit), quamque Schneidewinus secutus est(Philol. III p. 357, Abh. d. Gött. Ak. 1852 p. 167). Qui viri doctissimi dicunt verba dsοννακαοσςα Qdεσmσ³ bene convenire cum ea, quae in antiquissima fabulae forma adumbrata sit, Oedipi imagine, qui malis, quae acerbissima acceperit, fractus ac- fortunae iniquitate oppressus tamquam fortis bellator animam edat(cf. etiam Nitzsch Anm. z. Od. III p. 240). §. 4. Quae in Thebaide cyclica de Oedipo tradita sint?

Nullum praeter Iliadem et Odysseam carmen epicum majore quam Thebais cyclica florebat auctoritate. Quod carmen et aetate et virtute poëtica non multo inferius Homericis fuisse et ex eo, quod ad eundem poëtam a multis ac fide dignis auctoribus referebatur(Paus. 9,9,3), et ex fabula- rum, quas continebat, natura paucisque, quae servata sunt, fragmentis colligere licet. De Thebaide cyclica, quae in narratione expeditionis a septem contra Thebas factae versabatur et ab Antimachi Thebaide distinguenda est, cf. W. Müller„de cyclo epico“ p. 66— 76, Welcker Schulzcit. 1832 II p. 105— 180,„ep. Cycl.“ I(ed. II) p. 185— 196, II p. 320— 379.

Duobus Thebaidis cyclicae fragmentis, quorum alterum apud Athenaeum XI p. 465, alterum apud schol. Oed. Col. 1375 invenitur, injuriae, quae Oedipo a filiis illatae sint, et exsecrationes, quas iratus in eos jactaverit, memoriae produntur. Neque tamen ad eandem rem uterque locus spectat, sed priore alio modo atque altero, et quas contumelias Oedipus a flliis acceperit et quae mala iis precatus sit, narratur. Atque apud Athenaeum XI p. 465 haec- leguntur verba:"0 6 ½ OI5ꝓςα àον εαάᷣμασάαα rot« oloc vadaaro, c d e ee ax. eOν⁶ σmνQë, ‚B I A aea Sea, d annopsöxet, 1 00.

Aörap orev-he JG« 5a„Ode LloNviwne xpra LLy Oidiαοσνι τπαχ☚ꝛ⁊‿ Mae ees dsa,

à ρ εμρτν KdOο dε6οαοιοοοοσνqƷανο εα⁴φς ꝑεεa TD02oy EADey ahbdv denag 5o« o. abA, 6 †', ꝓ.(.έ⁴d[ isva adc S00 rijevta T½a, uéra oi zaαννν Eεπακν ⁶,

alpa ds auο* SO, HeT' Aερωααιοοιν mꝛεαασε‿κ àpraXéas Jdro, d* 5'0 Xayday„Eptpd,

65 O5 oi ara ur’r, Sdaνro, A*οαοεε οισιqZιο'‿⁴ lsn 6Xeuol s Hd-*νl rs.