251 Die Fabein E ſopi. Da war das Meußlin mechtig fro⸗ Vdd lieff ans loch/ vnd guckt hinauß⸗ Oa ſaßem w iß Katz dort im hauß/ Vndſchmuͤckt ſich mit denpfoten fein/ Gleich wie ein ſchoͤnes Jungfraͤwlein/ Das meußlinfuͤr dem meußloch ſaß/ Vnd ſah ſie an jhe lenger jhe baß.
Die Katz gedacht/ Werſtu hicuorn/ Die ſchantz hetſtu gar baldt verlorn. Indem/ die Katz al ſo gedacht/
Vnd hatt ſteis auff das Meußlin acht/ Auff das ſie brecht daſſelb zufall/ Oa flog der Han mt groſſem ſchall/ Auff die haußthuͤr/ vnd ſang ſo hoch/ Das Meußlin widerl eff zu loch/ Das groß geſchrey jhm ſelt am war/ as Meußlin war erſchrocken gar/
Vadlieff zuhauß/ die forcht war groß/ Vd fiel der mutter in den ſchoß/ Sie ſprach/ du liebes Meußlin mein/ Ach lieber Gott/ was mag jhm ſein⸗ Lieb Soͤnchin/ was iſt dir geſchehn? Es ſprach · Ich hab eindinggeſehn/ Ein grauſam Thier vnd vngehewr! Das hat ʒypffel ſo rot wie fewr/ Auff ſeinem kopff/ vnd vndendran/ Vnd ſchrey laut Guͤckenguͤckenhan/ Ais ob es toll vnd toͤricht wer/ Dauon erſchrack ich alſo ſehr/ Vdlam in ſoiche groſſe not/ Oas ich gedacht/ nun biſtu todt.
Oa ſprach die Mutter/ ſag mir her/
Haſtu


