Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
248
Einzelbild herunterladen

Die Fabeln Eſopi. Das boͤß Weib hieß jhn willkum ſein⸗ In ihens namen vnd fragt/ woer Den gantzen tag geweſen wer. Der Bawer zu der Vetein ſprach Ach liebes Weib/ thu doch gemach/ Mein leib vnd leben jetzt fuͤrwar Ge ſtanden iſt in groſſer fahr/ Oa fieng er an/ vnd ſagt daher/ Dem Wetb/ wies ihm ergangen wer. Das Weeb all ſeine red vernam⸗ Biß das er auff die Huͤner kam/ Sie ſprach/ wer hat dir das be ohln⸗ Oafuͤr ſoll dich der Teuffel hohln/ Wiltu dem Fuchß die Haͤner geben f Ja wol/ es iſt mir noch nicht eben/ Das helliſch fewer auff dein kopff Solt haben du heiloſcrtropff/ Der Fuchß das gantze dorff beſchwert Vdd ſich von vnſern Huͤnern nert/ Vnd wilt jhm noch du groſſer gauch/ All meine Huͤnerge en auch⸗ Gꝛdenck es nicht/ du loler man/ Das dich ſanct Thoͤnges fewer an. Der Bawer ſprach/ Was ſoll ich thun⸗ Dem armen Fuchß wirdt nun kem Hun. Da ſprach das Weib/ du bub ſchweig ſtill⸗ Vnd yoͤr zu/ was ich ſagen will/ Wanne die Huͤner willempfangen⸗ So ioltu jhm den kolben langen/ Schlag nur mit freuden zu jhm ein/ Der rolb foll ſ in delohnung ſein/ Wann du dann vmb haſt bracht den ſchalck/

Min

1

7

1

So