Die Fabeln Eſopi. Das boͤß Weib hieß jhn willkum ſein⸗ In ihens namen vnd fragt/ woer Den gantzen tag geweſen wer. Der Bawer zu der Vetein ſprach Ach liebes Weib/ thu doch gemach/ Mein leib vnd leben jetzt fuͤrwar Ge ſtanden iſt in groſſer fahr/ Oa fieng er an/ vnd ſagt daher/ Dem Wetb/ wies ihm ergangen wer. Das Weeb all ſeine red vernam⸗ Biß das er auff die Huͤner kam/ Sie ſprach/ wer hat dir das be ohln⸗ Oafuͤr ſoll dich der Teuffel hohln/ Wiltu dem Fuchß die Haͤner geben f Ja wol/ es iſt mir noch nicht eben/ Das helliſch fewer auff dein kopff Solt haben du heiloſcrtropff/ Der Fuchß das gantze dorff beſchwert ⸗ Vdd ſich von vnſern Huͤnern nert/ Vnd wilt jhm noch du groſſer gauch/ All meine Huͤnerge en auch⸗ Gꝛdenck es nicht/ du loler man/ Das dich ſanct Thoͤnges fewer an. Der Bawer ſprach/ Was ſoll ich thun⸗ Dem armen Fuchß wirdt nun kem Hun. Da ſprach das Weib/ du bub ſchweig ſtill⸗ Vnd yoͤr zu/ was ich ſagen will/ Wanne die Huͤner willempfangen⸗ So ioltu jhm den kolben langen/ Schlag nur mit freuden zu jhm ein/ Der rolb foll ſ in delohnung ſein/ Wann du dann vmb haſt bracht den ſchalck/
Min
1
7
1
So
———


