Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
247
Einzelbild herunterladen

247 Die Fabeln Eſopi. So moͤcht jhr mit mir gehn hinein.

Da ſprach der Fuchß/ Ich laß geſchehn/ Ich moͤcht dein loſament gern ſehn/

ASeh fuͤr mir hin zur hoͤl hinein/ So will ich nicht ferꝛ von dir ſein.

De Schlang zoh hin ins loſament/ Der Fuchß ſich zu dem Bewrlein wendt/ Vnd wincket jhm/ vnd zu jhm ſprach/ Sich wie gefellt dir nun die ſach⸗

Leg flux den ſteinfuͤrs loch/ gib endt/ O Bewerlein ſey nun behendt.

Das Bewrllein ſaumpt ſich auch nit lang/ Vnd alſo baldt verſchloß die Schlang/ Der Fuchß ſprach zu dem Bewerlein/ Dein huͤner ſind nun alle mein/

Wie meinſtu; dein ſach ſteht nun wol⸗ Das Ba werlein war freuden voll/ Vnd ſprach/ du biſt mein einger troſt/ Vnd haſt mich von dem todterloſt/ Solt ich dir nicht die Huͤner geben So ich doch hab von dir das leben⸗ Das ſag ich frey/ thet ich dasnicht/ Ich werein groſſer boͤſewicht/

Kum dieſen abendt fuͤr mein thuͤr/ So baldt ich dich dann merck dafuͤr/ Vndklopffeſt nur ein wenig an/

So will ich dann von ſtunden an

Mit meinen Huͤnern bey dir ſein/

Da ſoll mir niemandt tragen ein/ Ich will befehin auch meinem Hund/ Das er ſoll halten ſeinen mund ·

Da gieng zuhauß das Bewerlein/

Das