247 Die Fabeln Eſopi. So moͤcht jhr mit mir gehn hinein.
Da ſprach der Fuchß/ Ich laß geſchehn/ Ich moͤcht dein loſament gern ſehn/
ASeh fuͤr mir hin zur hoͤl hinein/ So will ich nicht ferꝛ von dir ſein.
De Schlang zoh hin ins loſament/ Der Fuchß ſich zu dem Bewrlein wendt/ Vnd wincket jhm/ vnd zu jhm ſprach/ Sich wie gefellt dir nun die ſach⸗
Leg flux den ſteinfuͤrs loch/ gib endt/ O Bewerlein ſey nun behendt.
Das Bewrllein ſaumpt ſich auch nit lang/ Vnd alſo baldt verſchloß die Schlang/ Der Fuchß ſprach zu dem Bewerlein/ Dein huͤner ſind nun alle mein/
Wie meinſtu; dein ſach ſteht nun wol⸗ Das Ba werlein war freuden voll/ Vnd ſprach/ du biſt mein einger troſt/ Vnd haſt mich von dem todterloſt/ Solt ich dir nicht die Huͤner geben So ich doch hab von dir das leben⸗ Das ſag ich frey/ thet ich dasnicht/ Ich werein groſſer boͤſewicht/
Kum dieſen abendt fuͤr mein thuͤr/ So baldt ich dich dann merck dafuͤr/ Vndklopffeſt nur ein wenig an/
So will ich dann von ſtunden an
Mit meinen Huͤnern bey dir ſein/
Da ſoll mir niemandt tragen ein/ Ich will befehin auch meinem Hund/ Das er ſoll halten ſeinen mund ·
Da gieng zuhauß das Bewerlein/
Das


