Die Fabeln Eſopi. 238
Er mußt ſich ſtets vor mir beſorgen/
Es weer gleich abendt oder morgen/ Die Schaͤflin hab ich offterſchreckt/ 2 Die armen Hirten offt erweckt/
Sie dorfften nicht wol ſicher ſchlaffen/
Dieweil ſie lagen bey den Schaffen. Ich hab auch offt ein gantze herdt
Verderbt/ das ſie warn wenig werdt/ Vnd ob ich wol geſetget war/ Noch mußt der Schaͤffer leiden fahr/ Dann wann ich keins mehr freſſen kunt⸗/ Vnd warn die andern all geſundt/ Noch muſten ſie auch halten an/ Ich hab auch offt eim Ackerman
Ein gaul erwuͤrgt ich arger Knab/
Das er vompflug muſtlaſſen ab. Ich hab auch Geyß/ Kuͤh/ Kaͤlber/ Schwein/
Vnd Gaͤnß erwuͤrgt/ die warn nicht mein/ Kuͤndt ich mein ſuͤnd nur all erzeln/ Ich wolt euch warlich nichts verheln/⸗
Ich hoff/ jihr werdt mirs alls vergeben/
So willich beſſern jetzt mein leben. Vom Bapſt der Wolff hatt Roͤmſch gewalt/ via Papiſte
Diil8e manchen ſtoltzen heller galt/ rum pœæni⸗
Das man dem Wolff vergeben ſolt/ tentis, ſo
Unvd abſoluiern vonpein vnd ſcholt/ lung dic ke
Der Ablaß ſtundt fuͤr alle ſcheden/ och wenr.
Der Eſellließ den Loͤwen reden
Die form der Abſolution. Matuu'n mu Er ſprach zu jhm/ Wolff lieber Son/ li ſcabant.
J Nicht


