Druckschrift 
Das buch von der Tugent und Weißheit, nemlich Neunundviertzig Fabeln, der mehrer theil auß Esopo gezogen unnd mit guten Rheimen verkleret Durch Erasmum Alberum Allen stenden nuetzlich zulesen
Seite
26
Einzelbild herunterladen

Die Fabeln Eſopi. Wenn mancher koͤmpt inn boͤß geſchrey⸗ Man pflegt zu ſchwetzen mancherley/ Das gab ich auch nun ſelbſt erfarn/ Ich will dirs warlich offenbarn/ Was ich dir ſag/ das glaub mir frey/ Es iſt doch ſchandt vnd buͤberey/ Das man alſo geliegen mag/ Welchs ich nun erſt an dieſem tag Erfahr mit warheit doch zuletzt/ Man hat allweg von dir geſchwetzt/ Wie das kein ſchwaͤrtzer Vogel ſey Danndu/ Iſt das nicht buͤberey? Ich ſeh ja/ das erlogen iſt/ Weildu ein feiner vogel biſt/ Viel weiſſer/ dann noch nie kein Schwan/ Drumb hat man dir vnrecht gethan/ Vnd iſt erlogen aller dingen/ Ja wann du koͤndſt alſo wol ſingen⸗ Als huͤbſch vnd weiß dein feddern ſein/ So ſag ich auff das ſterben mein/ Oder werdt mir Gott nimmer holt/ Das du vor allen Voͤgeln ſolt Die Keyſerinn ſein billch genandt/ Des ſetz ich dir mein ſeel zu pfandt.

Das thet dem Naben mechtig woll/ Vnd gleubt dem Fuchß/ vnd war ſo toll/ Das er hatt ſolch gefallen dran/

Gar baldt fing er zu ghaucken an/

Das jhm der kaͤß fiel auß dem ſchnabel/

Das macht der Fuchß mit ſeiner Febet 42 ij

dic folent pſeudopro⸗ phetæ ſuas in eptias cõmen dere plebi.

Der

n