25 Die Fabeln Eſopi. Vnd hencken nicht fern von dem naͤſt Die jungen Raben an die aͤſt.
Nun laſſen ſich die Bawersfnaben Vernehmen das ſie vrſach haben/ Darumb ſie ſolche moͤrderey Begehn/ vnd diß die vrſach ſey. Wann ſie im feld fahrn auff vnd ab/ Als bald iſt da der alte Rab/
Vnd ſtielet jhn fleiſch/ kaͤß/ vnd brodt/ Drumb ſchlagen ſie ſein jungen todt/ Den diebſtal werden ſie gedrungen Zu ſtraffen an des Raben jungen/ Weil jhn der alt nicht werden kan/ So greiffen ſie die jungen an.
Die vrſach moͤcht wol haben grundt/ Dieweil es jederman iſt kundt/
Wie das der Nab ſo raͤubiſch ſey/ Das kan man mercken auch dabey/ Dieweil Eſopus hat gedicht
Ein Fabel/ da er alſo ſpricht.
Es regt ſich vndern aͤſten ſehr Ein Rab/ der bracht ein Kaͤß daher/ Des wirdt ein Fuchß ſo bald gewar/ Dieweil der Rab ſo froͤlich war/
Er gruͤßt den Raben fieiſſiglich/
Vnd ſprach/ Der from Fuchff gruͤſſet dich/
Gott geb dir tauſent guter jar/ Ich hab allweg gehoͤrt fuͤrwar/
Es ſey gemeinlich als erdicht/ Obs wol inn aller Welt geſchicht/


