Extrabeilage zur Fünfziger⸗Seitung.
Däi Fuffziger 1854— 1904.
—-—— Wäi es in Gieße lang ſchoon Brauch, Doagege aich aach Mittel finn De ganze Doag loag uff de Gaß Aich ſoage Euch, der Mann is fleißig, So hawwe ſich in dem Joahr auch Denkt ſtill bei ſich der Meiſter Winn. Unn mußt aach ſei bei jedem Spaß. Kan Ferde hoat er fierunndreißig, Die„Fuffziger“ veraanigt ſchee, Unn wenn er nett gewoachſe wär Wollt wiſſe mer, wann wär Menſur, Unn Scheehſe, Woage, wunnerſchee Mer kann e ſtattlich häufche ſeh. Sier ſo e Rieſearweit ſchwer, Dann froagt mer doch die Ette nur, Wäi weit unn breit mer kaa geſeh, ich glaab, es dhut ſich aach gebiehre, Dann ſeggt ganz ſicherlich herr Winn: Wenn der's nett wußt, dann wußt's aach Uach Schlirre, viel unn ſchee nett minder, Se einzel heut häi vorzefiehre.„No, ſtellt fier mich en annere hinn“. Kaaner, Nor ſchoadt, doaß däi nor ſei für'n Winter, Es is wahrhaftig aach de werth, Wenn er ſo fortſchafft, dann wird er Zich ſoag euch, Kinner, doaß woar Kaner! So doaß joa ſchoo ſeit viele Joahr Drum ſtei' aich raſch uff's Dichterfeerd Goar bald mehrfacher Milljonär, Er kannt euch jeden Coorſchturrent Kaan aanziger ze ſehe woar. Unn hechel dorch häi Mann fier Mann, Unn's ſchaut dann mit vergniegtem Sinn Unn heut noch ſchütteln ihm däi Händ Im Winter täglich denkt Baroon: Nadierlich nor, ſo gudh aich's kann. Von ſeines Daches Zinn hHerr Winn. Die altbemooſte S. C. Herrn„Hich wünſchte doch, es ſchneite ſchoon“. Zich ſcheer mich nett um's Allfabeet; Doch ewwe fällt mer joa noch ei', Die manchmoal koame aus de Fern. Es dhut em ſonſt joa alles klappe, Ob ſchreibt ſich aans mit K mit 5, Doaß leite dhut aach de Verei' Weil aich groad an dem Thema bin, Uff ſeine Scheehſe hoat er's Wappe, Doaß is mer doabei einerlei, Wo ſchneidig, ganz noach unſerm Sinn, Rommt mir e Schpäßche in de Sinn, Mit Löb unn Schwerdt ze fiehrn des Recht, Säi komme all doch aan die Reih. Doch in Vertretung: heinrich Winn. Doaß muß aich Euch hier moal verzeehle, Unn ſo woas is, woas Godt, nett ſchlecht. Nor gebbt e biſſelche druff oacht, Jetzt haww ich ſeiner doch gedoacht S' wär ſchoadt, wenn aich's Euch dhät ver⸗ AHach fehrt die Poſt er ſchoon ſeit Joahre, Ob aich aach Jeden habb bedoacht. Wäi's wohl kaa Ann'rer hätt gemoacht, heehle: Is„Kaiſerlich“ wäi aich erfoahre; Wer Gießer Mundoart nett verſteht Verzeihung, wenn aich nix mehr finn Doch korz muß aich mich faſſe nur, Woas ſonſt er noch für Sährtcher moacht, Am beſte zu em Gießer geht, Fier heut' moags ſei genug, herr Winn! Uff'm Windhof woar e moal Menſur, Doas ſchreiw aich nett,'s wird nor gedoacht. Doaß der em noch ze gudher letzt Däi hoatte ſchoon begonne mei Monſchtrum häi aach üwwerſetzt. Unn alles ſchpannt beklomme, Jetzt ſtell aich Euch Herrn Brückner vor,
herr Eidmann, glaabt mir's, denn's is
Uff aamoal hieß es:„halt, woarum? Er ſingt, wäi Ihr joa wißt, Cenor,
Jetzt will aich ohne lang beſinne, Schafft jetzt ſchon di Joahr. ſwoahf. Doch diesmoal war die Kling nett krumm. Unn hoat uns manchmoal ſchoon ergötzt, Doaß, woas aich vorhabb, aach beginne; Bei Kawält, frioher Adpehade. nNor Stimme heert mer, fern unn noah: Wenn er in's hohe C eiſetzt. In Worte kleid' aich gleich die Dhat, Er Kaun gewiß 3 Jedern roathe,„die Ette Stiewer is noch nett doa“! Er is zum Singe gern bereit Fang aa mit dem Commerzjeroath ö Woas is en in der Zeit. der lange Kich froag Euch, ohn' mich ze ſcheniere: Unn manchmoal ſinge ſe ze zweit, Unn bringe aus e„Juffzgerheil“ Lcho lles darch de Kopp geganger„Woarum ließ mer den dann nett 3e dritt hawwe ſe ſogoar geſunge, Dem Gießer Uinn, herrn Wilhelm Gail. Wäi kann er mit de Leut verkeehre ſchtudiere?“— Doch is's en noch nett gelunge, Er fiehrt de Vorſitz im Verei', unn aan wie annere beleehre, E Uwardett uff die Baa zu bringe, mächt Sigarrn aach, Tuwack unn Stei', De Bauer, wäi der Lus der Stoadt Jetzt nenn aich awwer Euch enn Mann, Doas will goar manchmoal ſchwer gelinge, Reklaame braach er kaa ze mache, E. Ferer Priegt de richt ae Konth⸗ Der aach goar Vieles leiſte kann. Denn zum Kwardett, doas wißt aach Ihr Denn er hoatt nor ganz feine Sache, Aich möcht em wirklich wünſche hier, Er gibt de Häuſer e neu Hleid, Geheern noach Adam Rieſe: vier! Sei' Jirma ſteht uff heechſter Höh vou et dach a bis Jan Geßſehr. Wenn's aalt geworre mit de Zeit; herr Brückner, den mer ſchätze theuer Unn aach im beſte Rennomeh, Do wäl er in dem Amht is düchtig, gach möwel dhut er neu lackire Is viele Joahr ſchoon bei de Steuer, Es hoat wohl Jeder ſchoo geſchaut do hoüt er noih* Amb has wichtig. Unn woas es ſonſt gibt zu beſchmiere. Aach Uffſicht übt er üwwern Zoll Woas mer für ſcheene Häuſer baut Schoon fierzig Joahr, es is bekannt Doch doas treibt er nor newebei, Unn is ſo uff dem Stoaat ſei Wohl. Kus ſeine Blennſtaa, geel unn roth, Hoat ſich der Turnſach zugewandt, Er treibt noch woas, doas is nor fei: WoSchnabbsmer brennt unn Biermer braut Wer däi baut, hoat gewiß kaa Noth. do. iwöi wier vor aon ſinne aͤnn. Er kaaft Hodelle druff unn druff, Er goar oft in die Maiſchbütt ſchaut. Habbt Ihr ſchoon drüwwer nachgedoacht, Kach unſer Wilhelm Eidmann. Rett gangboare den' hilft er uff, Goar ſchlecht wird's ſicher dem ergiehn Woas frieher mer aus„Litſch“*) gemoacht? Er is en ächter Jünger Jahns, Dhut mit Broffitt ſe dann verkaufe, Dder wollt däi Schteuer hinnerziehn. Die Uuggel for des Bloasrohr nur Woas er nett weiß, doas weiß aach kaans, mächt däi Geſchäffte nor im Laufe; Drumm wolle mer joa nett vergeſſe, Unn häi unn doa e Litſchfiſchur. Unn is en rechter Nlann der D at Drumm ſieht mer unſern Gottlieb aach De Danzzettel ganz brombt ze löſe, Als Buwe zeigte mer dem Mann, Er waas aach hier de richt'ge Rath, Geſchäftig renne Doag fier Doag. Doamit nett im Fileſofenwald Wäi Litſch mer gudh verwenne kann. Doaß ſo e düchtig Arweitskraft nett nor in Gieße is ſei Feld De Brückner ſeines Ambtes walt. Mir formte doamals aach ſchoo Stei', Aach gern für die vereine ſchafft, Er gukt noch weiter in die welt. Doch broacht uns doas nix weiter ei' Beweiſt, doaß dieſer Mann der Dhat In viele Ort von Gwerheſſe Im Ausſchuß ſitzt herr Philipp Seipp, Als wäi barwariſch ſchmutz'ge Hooſe Bei uns aach uwwernomme hat: Do is der Gottlieb aageſeſſe: vonſchmuckem Wuchs, nett ſchmoalvon Leib. Unn prüggel uff de Noamenlooſe. Deß Schriftwoartambt, nett zu beneide In Loller, Nidda unn ſo fort Eés goab verſchwenn'rich die Nadur Doach heut, wer hätt' ſo woas gedoacht,— Er is woahrhaftig zu beſcheide— Waas erhine groad nett ſeden ort Em goar e ſtoattliche Siſchur. Da werr'n Milljone ei'gebroacht. Woas fiehrt er'ſch Brodogoll ſo ſchee, wenn er e groß Geſchäftche moacht Wenn geh mer'n ſieht, glaabt mir's uff Ehr, Es müßte doch däi Gießer Rnawe Doaß mer in dauſend Joahr kann ſeh Doa ſieht mer, wie de Gottlieb lacht Maant kaaner, doaß er Schuſter wär. An dem Gewinn aach Hadheil haawe, Unn aach im Buch doa kann mer's leſe Unn mir, mir dhun, wons Godt, nett flenne, Uff's Handwerk kann'r ſchtolz nor ſei, Doch haat den Bub dannale vergeſſe Wäi ſchee's emoal bei uns geweſe. Weil mir em alles herzlich gönne. Denn Stiwwel mächt'r grooß unn klei', E' Fundbadent ſich ei'zelöſe. Denn Rauheimer doaß is en Mann, Dãäi ſitze groad wäi dagegoſſe, Statiöſe Häuſer ſtellt herr Winn Als Beiſtann woar em kaaner liewer Den Jeder nor gudh leire kann. Er arweit immer unverdroſſe Inn alle Gießer Stroaße hinn, Als wäi der ann're Schriftwart Stieber, In Ausſchuß hoat mer'n aach geweehlt, Bis in die ſchbäte Noacht ennet Unn wenn herr Winn nett wär geweſt, Unn freudig hoatt mer den geweehlt Wo er zu de Beiſitzer zeehlt; Will nor en fleiß ge Maaſter ſei. Wär Gieße noch e draurig Reſt. weil mer'n als düchtig Uraft nor zeehlt. Doch ſoag aich Euch, er moacht gar ſchlecht, Er flegt debei ſchoon Joahre lang En unbeſchtrittne Scheenheitsſinn Maa Wunner, doaß'r düchtig Kraft, Gebrauch von ſeinem Beiſitzrecht. Däi Godtesgoab⸗ de frohe Sang, Begleit joa üwwerall Herrn Winn; Wenn mer, wie er, bei Bichler ſchafft, Er ſchbielt uns aach ſchoon hier unn doa Unn manchmoal dhut er beim Verſoohle Er hoatt Dallent unn Ennerſchie Wo nor deß Kraftbiehr wird gebraut Klafier unn Mundharmonika, Hans von ſeim Liederſchatz ſich hole. So wäi in Gieße Raaner nie, Woas aam erhält in ſeiner haut. Doarinn is er en Sirtuos, Dãi Krweit geht debei Lon Mrabbe, So woahr als aich en Gießer binn, Zum Schriftwoartambt, doa baßt, aich wette Nor Husdauer, däi fehlt em blos. Dãi Droahtſchbit unt die Schuſterbabbe, Bezeug aich freudig doas Herrn Winn. Kach neewe Eidmann nur die Ette. Dhun nie ihrm Dienſt debei verſoage, wenn Niemand woas dagege hoat Er wär aach noch zum Reede düchtig Der Dichter freut ſich lang joa ſchoon, Dãi Krweit 15 nor Luſt, kaa Bloage, So haiß aich en„Verſcheenrungsroath“. Unn aach zu annern Kembter wichtig, Jetzt kimmt er endlich an Baroon. Unn ſie verſießt aam nor deß Lewe Halt! combedent bin aich nett drinn, Er ſchafft joa freudig für'n Verei' Zenächſt muß aich bekannt Euch dhun, Drumm ſing nor, wem Geſang gegewe. Doaß is doch wirklich ſchoad, Herr Winn! Woas hier em ſoll gedanket ſei. Doaß eigendlich er heißt Karl Huhn, In neu'rer Zeit, es is bekannt, Es is e Gießer Uind von Grund Mer hoatt bei ihm aach nett gefehlt, De Ausſchuß haww aich jetzt beſunge Hoat er zum Diefbau ſich gewandt, Unn ſein humor, der is geſund, Wenn mer'n zum Beiſitzer geweehlt. Un denk aach, daß mer's is gelunge, Doch in de Erd, doa liegt woas drinn, In allem waas er aach beſcheid Doch meiſtens zeigt'r große Eil Doch wann's manchmoal am beſte geht, Bedenke Se doaß aach, Herr Winn? Unn kaanem dhut er woas ze leid, Unn bleibt ſo nor e korze Weil; Kimmt blötzlich ſo e Schwullidät. Doa find' mer Waſſer unn aach Felſe, Doaß könnt mer zwoar gerad nett ſoage Wenn aich en in de Sitzung draf, So hielt aich's vor e ſcheene Sache, Däi Krweiter, däi braache Stelze, Aus ſeine luſt'ge Kinnerdoage, So kloagt er meiſtens„er hätt Schloaf“, E jedem ſo en Verſch ze mache,
„) Siiſc, der weiße Tüon, der zut erſtelung Denn doa galt er als böſer Bub Hich kann doas joa recht gut verſtehe, Doas hoat aich mer ſo leicht gedoacht,
der Blendſteine verwendet wird. Den nix dahaam hielt in der Stub,'s kommt ſicher nor vom Frühuffſtehe. Doch wäi aich hoat däi Kicht gemoacht,


