Doa üwwerlief mich's kalt unn heiß, Ganz ſo, wäi aan, der nix mehr weiß. Kich ſtand doa noch vor ſiebzig Mann, Schlug mer vor'n Kopp: woas fengſte aan. Däi kannſte doch nett all beſinge,
Doaß könnt dich um dei' Ambt noch bringe; Vor dichte, doa vergißte's Pänne*);
Is ſo woas nett fadal, zum Flenne? Wenn aich e poar Doag Urlaab hätt, Doa brächt aich's fertig auch, aich wett, Doch, weil ſo kurz nor is däi Zeit,
So denk aich, doaß Ihr gern verzeiht, Wenn aich mich jetzt woas kürzer faß, Will hoffe, doaß es doch moacht Spaß. Unn wünſch, doaß Euch am Feſtesmorge, Herr Chriſtian Enders mög verſorge Mit Poſtaaweiſung, nett zu klei',
So müßt's bei jedem Feſt nor ſei'.
Inn's Blättche wollt Ihr nett gern, gelle, Drum nehmt in Acht Euch vor herrn Elle, Wenn der woas weiß, wird korz bedoacht En Ardickel in deß Blatt gebroacht. Herr Auſterlitz verkoaft viel Wei',
Doch ſollt'r moal recht ſauer ſei',
Doaß Ihr kräägt doavon Mogageſchmerze, Däi muß de Dokter Klein ausmerze; Verordent Euch kaa bös Mixdur,
Gibt Euch von ſeine Witz aan nur.
Kich wette druff, Ihr wird geſund,
Unn kommt nett runner uff de hund. So'n trockner Witz von unſerm Dax
Is ſcheener, als vom beſte Sax.
Nehmt Euch däi Seſttoag nor in GOacht, Doaß Ihr em nor kaa Garweit moacht. Herr Auguſt Haßler ſchnitzt goar fei'
In Holz unn aach in Elfebei'.
Herr Battenberg dhut oft verreiſe,
Unn hannelt ſchtets mit aalem Eiſe; Kaaft aale Kröppe, Oferohr,
Gibt aach die höchſte Preis devor.
Der Juſtus Roll kann mit em geh,
Der dhut aach doas Geſchäft verſteh, Kaaft Lumbe, Rnoche, allerlei,
Singt uns aans vor, noch newebei.
herr Johann Adam, Ihr wißt's ſchoon, Betreibt ſchoon lang Inſchtallation; Mächt Bierleidunge, Waſſerhahne, Cloſetts unn wäi es noch hoatt Noahme. Gern hört en guhde Witz mer immer, Doch däi von unſerm Bauroat 3immer, Däi ſchprudle nur ſo von humor, Rommt mancher aach moal ſaftig vor. Sei' Witz, däi werrn goar viel beloacht, Er hoat jetzt Combannie gemoacht
Mit homberger, dem Soawrikant,
Der aach ſchoon dorch ſei' Witz bekannt. Woas von de 5waa der aa nett weiß, Doas gibt der Annre uns ſchoon preis. Wer hawwe will vergnügte Stunde, Der ſetz' ſich bei die in die Runde.
Säi dhun mit ihre luſtge Sache
Dem Docter Konkerrenz nor mache, Denn wer bei ihnen ſitzt e Stund, Der wird gans ſicherlich geſund. herr hHomberger ſchbielt aach Klafiehr; Er hoat's ſchoon oft gezeigt uns hier. hHeut Oawend ſoage mer em Dank. Jetzt komm aich awwer oan de Frank, Der mit ſeim ſcheene 5itterſchbiel
Unns aach ſchoon unnerhalte viel.
Kach kann er ſcheene Vorträg halte; Sieht ſich ſei' Stirn manchmoal in Falte, Dann waas er ſicherlich en Tooſt.
Kich ziehe mit unn ruf„Georg Proſt“. Für unſrer Doame ſchee Sigur
Doa ſorgt herr Eichenauer nur.
Er fawrizirt Euch, aich möcht wette,
Im ganze Reich die ſcheenſt' Coſette. Unn außer unſre Junggeſelle
Muß jeder in ſei' Büdſcheh ſtelle
Joahr aus, Joahr ei' e nette Summe; Mer dhuns, wenn manchmoal aach mit So Husgawe hör'n bei mir uff,[Brumme. Kich ſchwör's Euch unn aich wette druff, Doaß niemoals ſe bei mir ennſtehe, Ihr wird mich doch aach recht verſtehe, Meint höhnig Böttichers Emil,
Dem wär' ſo woas joa viel zu viel.
*) Pfänden.(Verfaſſer iſt Gerichtsvollzieher.)
Hoat er deß Sprichwort aach bedoacht,
Unn Leut, däi könne kräftig ſchanze,
So ſinn von uns aach viele Mann
Oan Fehler könnt en vieles koſte.
Jetzt moach aich mich moal uff die Socke,
Sonſt is ſchoon alles fortgenomme.
Wäi mer de Damp kann nutze aus,
Sogleich de Sitz deß Uewels finne. Herr Lein wird uns goar ſchee verſorge
Woas koſte Euch der Doame Sache,
Doafür kann aich's ganz ſchee mer mache, So woahr als aich en„Fuffzger“ bin, E Heurath kommt mer nett in Sinn. Ihr dhut mer alle herzlich leid, Doaß Ihr ſo Eifaltsbinſel ſeid.
Doaß, wer zeletzt, am beſte lacht? Däi Eiſeboah, doas waas e Jeder,
Broacht Dechniker, Leut von de Feder,
Rett minder Leut fiehr die Finnanze.
Bedienſtet bei de Eiſeboahn.
Der aa' ſorgt fiehr die Sicherheit, Der annere entfiehrt aam weit, E Dritter, der beſorgt die Güter,
é bierter is des Zuges hüter.
Doa fährt mit Damp unn mit Gebraus Karl Braun aam in die Welt ennaus. Dann folgt, doch aach kaa bische ſchneller, Ihm ſein Rolleg, herr Adam Möller. Unn als die beide ſinn ſchoon ferner, Setzt in Bewegung ſich Herr Wörner. Dann mit dem Güterzug geleppert Kimmt hinnedrei' noch Adam heppert. Der Giegling hoat em uff die Noacht So hunnert Are ze recht gemoacht. Getreu der Flicht, ſorgt unſer Kach, Doaß jeder Sug kimmt unner Dach. Der hat en ganſe wichtge Poſte,
Willſt de zur Reewewerkſchtatt gehe, Dann kannſt de unſern hHerold ſehe, Unn weiſte dort noch kaan Beſcheid, Er is zur Auskunft gern bereit. Däi Dichterei is goar ze trocke,
Unn drinke, Ihr erlaubt's joa mir?
Bei Jacob häuſer oan Dopp Bier.
Unn wenn aich dann noch durſchtig bin, Geh zu dem Philipp Rupp aich hinn; Der ſchenkt mer e Gloas Bichler ei', Dann bin aich widder in de Reih. Wenn mir deß Bier wär ſchlecht bekomme, hätt Brauer 3ipp aich hergenomme; Der hätt mer dann ſofort geſoagt, Woas mit dem Bier dann däi gemoacht. Gewöhnlich hoat mer bei dem Dorſcht Kach Luſt noach ſo em Stikkche Worſcht, Unn willſte die, gehſt Du nett fehl
Bei unſerm Metzger Adolf Möhl.
Der kann gehörig Dir uffwoarte
Mit Fleiſchwoarn, ſo von alle Sorte. Doch frieh muß meiſtens mer nor komme,
Herr Emil Müller ſingt goar ſchee', Doch beſſer dhut er noch verſteh',
Hoat längſt e Dampmaſchin im haus. Doamit dreibt er die Schreinerei Unn aach e Sägwerk noch debei. V
Er häißt— aich glaab, Ihr wißt's joa
ſchoon, Im ganze Gieße nor„Kanon“. Warum? doas müßt Ihr ſelbſt en froage,
Aich glaabe aach, er wirds Euch ſoage. Herr Senbicke, e tüchtger Schreiner,
Kaan grober nett, doch nor e feiner, Der ſteht dem Emil Müller bei
In ſeiner ganze Schreinerei.
Willſt ſicher in Deim haus De ſei',
So ſchließ nor vorſichtig Dich ei',
Unn loaß nor nett vorüwwer gehe, Die Schlöſſer all moal noachzeſehe; Der Edmund Ragel ſorgt defür,
Doaß ſicher is jed' haus unn Dhür. Schbringt in Dei'm haus emoal e Scheib, So moach Der nor kaa Sorg, bei Leib, Unn bring ſe hinn in aller Ruh
3u unſerm Gloaſermeiſter Luh.
Unn wenn emoal Dei' Sopha kracht, Dann hurtig uff de Weg gemoacht;
Herr Rutzſchrad wird, ohn' lang Beſinne
Mit Uuche, Backwerk, Montoagsmorge; Denn Mittoags bei dem SFuffzgerfeſte Will Jedes proowe, woas aam beſte.
Vergeßt däi Milch nett unn däi Eier,
Unn macht die Sach nett goar ze dheuer.
Fehlt Dir e Zieggel uff'm Dach.
Dann moach Dich uff nor gans gemoach,
Unn geh' zu unſerm Emil Roll,
Der finne wird ſchoon, woas er ſoll. V
Du biſt, waas Godt, noch nett gebritſcht,
Wenn Dir e Zieggel is geritſcht.
Herr Ludwig Wolff iſt, wie Ihr wißt, V
Noach dem Adreßbuch Prokuriſt.
Unn eeweſo herr Levi Stern,
So etwas, doaß bericht aich gern.
Herr Oskar Küſter is, aich wett,
De ganze Doag im Lazerett;
Woaß moag dem arme Mann nor fehle?
So jammern gleich mitleidge Seele.
Kich awwer froag: wäi kimmſt mer vor?
Er is joa dort nor Inſchbector.
Hoat moal Dein Woaſchkorb kriegkt die Krenk,
SFehlt an dem Henkelkorb die Henk,
Gelhſt gleich de zu herrn Werner hinn,
Der rebarrirt Dir's noach Dei'm Sinn. Zugleich kannſte bei ihm erfoahrn, Doaß fawrizirt er neue Woarn.
Aich weiß nett, ob Ihr ihn ſchoon kennt,
Herrn Weiſe, Schteuramtsaſſiſtent.
Der dhut de ganze Doag nix moache, Als wäi inn Zoll⸗ unn Schteuerſache. Herr Weißenbach, Herr Käß unn heß, Däi werrn mer ſicher ſei' nett böß, Wenn, weil mer die Geduld will reiße, Kich alle drei zeſammeſchmeiße.
Es baßt joa aach, denn alle drei
Sie treiwe flott die Schuſterei.
Herr Schmidt treibt die Mechanik fei', Soll aach en guhde SFiſcher ſei,
Mer ſieht en als moal aa de Laahn, Wo er ſich ſchtellt zum Fiſche aan. Wenn er uns wollt en hecht ſchbendiere, Mir würde uns goar nett ſcheniere. Wenn hilf er braucht, in aanem Satz, Doa is er gleich bei unſerm Hatz.
Herr Ludwig Bernhard, glaubt's nur mir, Cebt lange ſchoon als Rentjeh hier; Gern Kuskunft gibt Euch dieſer Mann, Wie raſch mer Rentner werde kann.
Der Julius Pimper,'s is zu bedauern, Der ſitzt noch krank in ſeine Mauern; Mir wolle ſeiner doch gedenke,
Gott möge ihm Geſundheit ſchenke.
herr Wißner, unſer Schtadtgeometer, Woas der aach moache dhut, verſchteht er. Lich hoffe, doaß beim Juffzgerfeſt
Er widder ſich moal ſehe läßt.
Der Ludwig Stein, aich glaabe als,
Der läßt aamol die Schtraßewalz
Uff drei Doag ſicherlich im Stich;
Ei! is dann doas ſo fürchterlich?
Beim Feſt dhut mer am beſt nix ſchaffe,
Die Schafferei is für die Uffe.
So etwas awwer trifft ſich ſelte: Der vogel, Völke unn der Velte. Däi hawwe all mit Ferd ze dhun,
Wenn aach groad kaaner is beim huhn.
Doamit de Veith nett ſchlägt Radau, Weil er ſich aach ſchreibt mit em„D“, Stell aich en gleich als Schloſſer vor,
Aich waas von ihm doas oane nor.
Herr Wendemener moacht ſeit Joahre ſchoon Bei unſerm Gaswerk Inſchtallation. Bei heinrich Wagner wird mers flau, Der ſchtammt joa aus de Wetterau. Mehr kann aich iwwer ihn nett dichte, Beſchränk mich druff, doas zu berichte. herrn Beimborn, der valide leider,
Den kennt der Dichter aach nett weiter; In ſolchem Fall, doa is umſunſt
Die ganze Verſcheſchmiedekunſt.
Willſt Woare kaufe gut Du ei',
So loaß Dir nor geſoaget ſei':
Bei Petri, Kleinhenn, hecker, Roll,
Doa bin aich nor des Loowes voll. Willſt kaufe Du woas fein's zum Eſſe, Dann biet' Dir Kleinhenn Delkateſſe. En„Korze“ ſchenkt Dir hecker ei',
Den nennt mer ſonſt aach Branndewei'.
Doaß an de Woarn kaan'r Mangel leid, Rimmt ſicher als von Seit zu Seit
Brühl'ſche Univerſitäts⸗Buch⸗ und Steindruckerei. R. Lange, Gießen.
Herr Adolf Siegel, der Agent,
Doaß mer bei ihm beſchtelle könnt.
So gern er aach Geſchäfte moacht,
So treibt er doch die Schmettlingsjoagd; Er kennt joa aach, Ihr könnt mers glaube, Die Schmetterling mit ſammt de Raupe, So, wäi ſe aans nor kenne kann;
Is aach en herzensguhder Mann.
herr Lony moacht, wäi aich erfahre, In ſeinem Haus in Seilerwoare.
Der Schäfer, der mächt viel in Kohle, Er bringt ſe aam, mer kann ſe hole. Kach keltert er ſelbſt Aeppelwei',
Kich ſoage Euch, der is nor fei'.
Der heinrich Schmidt moacht Inſtrumente Für Docter, Amme unn Sturrente;
Bei ihm, doa kann mer alles kriehe, Selbſt Sange zu dem Säh' rausziehe. Er liebt unn flegt ſei' Leewe lang, Wäi viele von uns, de Geſang.
herr Will is wirklich zu beneide,
Sei' Fraa, e Köchin, dhut bereite
Ihm jeden Doag e Moahlzeit fei',
So müßt's bei jedem von uns ſei'.
Des Morjens ſchoon in aller Frieh,
Sieht däglich mer e Combannie Mit Schibbe unn mit hack ſich riehrn, Unn unſer Roth, der dhut ſe fiehrn.
Säi komme von dem Stockhaus*) her,
Es is genug, aich ſoag nix mehr.
herr RKeuter, e kreuzbroaver Mann,
Biet willig uns ſei' Dienſte aan;
Holt ihn nor, Ihr werd's nett bereun,
Geht nor zur Kaplaneigaß 9.
Jetzt will mer ausgeh' joa die Lamb,
Die Peif hat längſt verſoagt de Damb,
Drumm muß aich Schluß jetzt moache ſchnell,
Unn nenn nor noch die beide Kröll.
Doaß alles aach in Ordnung bleibt,
Soag aich, doaß aaner Krell ſich ſchreibt.
herr weſtecker, Platzmeiſter uff de Kktzien⸗ braurei,
Der kimmt zum Schluß noch ann die Reih'.
Wenn Suffziger enuff als komme,
Müßt eigentlich aan wer'n genomme.
Die Rieſearweit is vorüwer,
ich wett, aich hätt's geloaſſe liewer; Doch bei dem nächſte Hundertfeſt
Sing aich mei' Liedche uff de Reſt; Vorausgeſetzt, wenn aich noch lewe, Sonſt kann aich nett mei' Wort druff gewe. Mer wolle nett doarüwwer ſchbaſſe
Unn's unſerm herrgodt üwwerloaſſe.
Emil Geißler.
Rachtrag.
Halt! Einer hätte bald gefehlt, Der auch zu unſer'm Bunde zählt,
Der die SFinanzen über ſich hat:
Emil Geißler— unſer Raſſenwart. Er iſt bekannt auf weit und breit
Mit ſeinem Pudel an der Seit.
Ein Dichter und ein Fiſcher echt,
So fing er ja ſchon manchen hecht,
Und wollt Ihr Euch an Siſchen laben, So geht zu ihm, Ihr könnt ſie haben. Er iſt im Stand und läd' Euch ein: Sum Sorger auf das„Jagdſchlößlein“.— Als Dichter iſt er zu beſcheiden,
Er kann das Renommier'n nicht leiden, Und thut doch dichten, es iſt ein Staat In reiner Gießener Mundart.
Sein Geſchäft, das macht ihm große müh
Von abends ſpät bis morgens früh,
Ich weiß beſtimmt, Ihr könnt mir glauben
Er ließ ja gern ſchon manchen laufen,
Wann es nur amtlich ſtatthaft wär
Das freute ihn dann um ſo mehr.
Doch kürzlich wär's ihm bald paſſiert,
Als ihn ſein Weg zu einem Slegel führt,
Daß man ihm hätt das Fell gegerbt— mit Verlaub:
Doch Emil war geſcheit und macht ſich
aus dem Staub. St.
*) Das alte Arreſthaus in der Sandgaſſe.


