epistolae ad Hebraeos scriptae XI, 19: b0 εν μαι‿ον(rν αάe) al εν πνωᷣννομmν cM5K—pꝰ:udoα᷑o(6 ASe, quod est: Abrahamus eum(filium Isaacum) similitudinis instar i. e. ita retulit vel polius recepil, ut resur- rectionis posl mortem fulurae quusi imaginem anle descriplam et ſiguratam haberet. Rem igitur non solum similem, verum etiam ante figuratam i. e. eam, quae aoτ⁊νποε vel οτσπμα, ρνωπνπσασςα a posterioribus scriptoribus, a Cicerone autem Ep. ad Att. XII, 41 et Plinio H. N. XXXV, 12 ante med. sect. 45 x MAdoα, a Nostratibus Modell dici solet. Hoc sensu accipitur aαοωαοι MHebr. IX, 9., ubi foederis Mo- saici tabernaculum αοα⁵ο i. e. norma figurata vel ante descripta rei futurae dicitur. Neque vero de rebus solum, quae in sensus incurrunt, sed de iis etiam, quae cogitatae sive fictae proponuntur, et ficli- ciae recte dicuntur, zεααα⁵ον ßõin Novo Testamento usurpatur; cujus quidem generis exempla, in quibus tractandis oratio parabolica sensu stricliore sumta potissimum versatur, paulo post separatim dicemus. Vide § 2. lam vero quum parabolico docendi genere Salvator Noster studiosissime utaltur, omnis fere sermo figuratus i. e. in imagine quadam versatus αοα|ν⁴ονmG½) nomine signiſicatur. Huius generis videntur esse nobis breviores illae parabolae, quae leguntur apud Matthaeum XXIV, 32 de arbore fici, apud Lucam VI, 39 de caeco caecum ducente, et XIV, 7 de invitatis ad nuptias. Atque etiam omne proverbiorum genus, quippe quod in singulae rei notione illustranda imaginis alicuius auxilio utatur, effecit, ut quaevis oratio proverbialis, gnomica, et per se paulo obscurior a Scripturae Sacrae auctoribus graece diceretur οο.*) Hinc ft, ut quod apud Lucam IV, 23 servatum legimus proverbium: 2ατο εαmρέμιαον σειαντν i. e. medice, cura te psum! id a Christo αοαα⁵ο. vocabulo annuncietur. Atque in sententiosa hac dicendi ratione Dominus Noster ita sibi placuit, ut quaelibet eius doctrinae pars xα̈ααό5οσπm Tdiceretur. Conf. Luc. I. c. XIV, 7. Qua de causa praeceptum illud: lννeεᷣ re⁊⁷εωe doxαu⁵ο i. e. ebadile boni argentarü, a Clemente Romano Christo tributum,**) ob figuraltam dictionis indolem non omni caret probabilitate.— Comparari potest cum graeco vocabulo Hebraeorum vpd. quod non gnomicam solum denotat sententiam, cuius generis sunt

obe eed i. e. Td⁴οοιμ 2osoros, sed eam etiam significat orationem, quam Graeci zαιναον nominant eo, quem iam indicavimus, sensu intellectam. Inveniuntur enim apud Hebraeos br 1.

T.αιο, quo quidem vocabulo graeco a LXX interpretibus fictae illae longiores dicuntur enarrationes, quae in Ezechielis prophetia c. XVII, 2 et XXIV, 3 leguntur. Atque etiam breviores sententiae, adagii speciem habentes, ita ab illis vertuntur; qualis est illa I. Sam. X, 12: num Saulus inter prophetas? Plura legere cupientem ad Geseni Lexicon Germanico-Hebraicum s. v. veyp ablegamus. Et si quis

*) Huius rei firmandae causa ad Etymol. Magni auctorem lectores nostros ablegamus, ubi s. v. za0α.⁵⁷ο Haec fere leguntur: IaoPa ον ανννααρeτdνσ 16*%, o2οι τέωeμοοναε σeφτρνννμμα‧‧ uραάνυων εμεν τ, οõ1L16εαν σ α τ, ον Gν da Toν ανααeοωνπ S⁵&w 3ν d1⁴νοασν νεμέκανμιιμιεννν, ας 2aναννν(Simson) 2αρꝙꝓνεέν(Jud. XIV, 14),&sννιυιέκν Gστ⁴ naros zu⁵d euu zal adond(Proverb. I, 6), rτνν voyGeis zapaSoe ⁴H Gσνοττεινισν 2‿ο— Naoaßo 201 ⁰oεο.

AA2„do πσαιm σπρσω(Malth. XIII, 2½) z⁴ρε☚ννννη aτοειςσ τένμιω υ³οας εGεπ(G⁴uνυν lege) 7 απαα τσαν oou 9α.ναG ĩ Grπεεροντ Suidas s. v. αραόμ haec habet: 1„ε 2iriuu⁶ν⁸ vad ⁊erνννειενος, οv 3peJeiae Deο. Idem: zagao2u, Senaa(II. Paralip. VII, 20). 4voiε εν παοραοα σ‿⁶α ⁶ον(Psalm. LXXVIII, 2), rαα τοðνπ,&vν cSa*Gεο ⁴ςοναο Adνονν α—/J⁷ò⁹x ⁶α³σ, 2H T0 2⁴α 2ad deodeiνναα.

**) Vide sis: Krehl, Neutestamentl. Handwörterbuch. Leipz. 1843. s. v. Gleichniss S. 321.