hic

3

C

quoque relata rettulisse satis habeam:„Vocabula sunt dσνεειν convenire, αοαμεονεε, cui opponuntur deνα⁴αςιασαοο et deναασσε, Aristonici fere propria, ubi recte aliquod vel apte dici aut contra adnotat“. Occurrunt modo de singulis vocibus, modo de totis versibus aut apte, aut inepte positis: 1) de singulis vocibus versuum sensum turbantibus B239 2⁰] Or¹ Z. 7o. 300. 1001% G?.... 0T X deομον ετ 1, 2) de vocibus consentaneis personae alicuius moribus: A204 zerelαςαςα ν dre Z. 7O. 10 dε ταχ τεωτ‿εεςσεκνον εέςασαι 10⁵ s A19h„ dοιεεμε αα‿o, 3) de versibus ab alio loco apte vel inepte translatis, ita ut„eo loco, ubi aptius leguntur, a poeta ipso eos profectos esse iudicemus, ubi minus apte, ex illo loco ab inter- polatore translati esse existimandi sint“; e. g. 1694 6ro εε àπ τ⁶νπ̈̈ SGπε Gi½os. vòν ⁴αο ο doεε, vel 6501 sg ανον στiεον τι 1μιστνιϊν εα⁹„Ov dανοσασπσς 1τοοσςεεειμιμέ̈νο Ceteros locos a Leidenrothio diligenter comportatos praeterimus; cf. ufeos et 099G% infra.

Haud absimili ratione ac vi ab Aristonico ponitur υα⁴εεν e. g. 24 roie do 1oν νακνναα- uoν τυιστ QO ¹⁸eεεεει ν α Ge uscœνννεσ Tiusvros i6 2. eνν⁴ιοιοο ⁶ν); i. e. quadrat haec lectio ad loca castrorum navalium.

Ut quisque lectionem alterius improbaverit, facere non poterit, quin alterum erravisse dicat, quin eum vituperet. Verba errandi et vituperan di sunt:

IIAoναν, πναςο⁵ꝶ in errorem inducere, induci, aberrare. 442 7101 m»di-

11oc] d1ν 0 1- τ d νσωάχ ν½ ον 2ρηmπνdοτoν, dorε dεεα ο 10 Oo IAros; i. e. quia tales loci in errorem induxerunt Zenodotum, ut nominis formam 1Ayos esse putaret; simm. B807 NI61. Genus passivum αννας ᷣᷣ aberrare legitur K5G1 TIav vrse ds wiuss 7⁴ςωισνν 10„ 1ετοάσσιεμα ον‧(sc. pro textus ² α αάον; i. e. nonnulli decepti quartum decimum scripserunt; cf. 4104 N658 Z500.

Mevituperare 0226 0i dτρνm] O+ oOi..... 6990οννεοάι mϑ⁴ςε...—νm0μνμμμινέάον Szeuv drdνννσαν, i. e. quamobrem vituperatione digna videtur illa lectio, qua enclitice pro- nuntiatur pronomen.

Verbum ipsum reprobandi deοe⁴e semel a Nicanore adhibetur 177 dεον ε Ʒέoοαꝛ Aνεέ̈σνον ouνæ νπι⁴doτπνι⁴˙ε uέ̈ννιο 17 dr⁸αν(SG. 1⁷ν J1 το„ε0ε εᷣεοα Gνεκοeνι—Oιόαασ ι AAeEI,; i. e. etiamsi in textum recepit, lemmatis lectionem Alexio, tamen alteram illam lectionem

prorsus non reprobat.

c. lectionem textui inserere.

Quo quis meliorem putaverit aliquam lectionem, eo magis textui inserere volet. Huius generis verba sunt: οαεεαν lectionem admittere S340 sye ds roαερμ⁶α τνmννß 1ν dνeνοσσ ⁶σνσνονοσασνντ(⁊; equidem admitto lectionem, qua spiritus non reicitur. Planior iam res est H255 code-Grixoue roioue ot 9OGiαν Ʒνεοι, LHos versus nonnulli in textum non

recipiunt. Iei9soοαν ε Herodiani potissimum scriptis fluxisse videtur, cum Semper in rebus prosodiacis

usu veniat ita, ut duorum virorum sententiis expositis, quarum altera plerumque Aristarchi est, grammaticus pergat: et hunc lectione comprobata οοσις ¹) lectio vulgaris, Subsecuta est,

¹) De ααααες duplici notione vide sis Heubach: Programmatis 1889 p. 9/11.