i. e. 24Tro⁵νευνι scribendum est pro textus 2ππτνενο idem occurrit 1388 5] d1 ε εlςᷣ ⁶ drrordarνννν dοιςσον αἀ εᷣelννσσε; displicet scholiastae ö, ut d articulum in òνo relativum commutandum esse dicat.

Merdzeuus substantivum et 2ντνν&‿εκτιαα‿‿αεεαανένμ participium autem verbis et argumento scholii 1128 4 εν εpelirie drνσν άd τ μειισα ανιεινον enrso sie drrs rdAA e (vide supra s. v. uera⁵⁵eνεν No. 2) docetur aliud esse non posse nisi notionis commutationem (nos: Bedeutungswechſel) sive participationem(Sic Stephanus) aut transitum in pronomen personale.

dvcduerdauzo“ adiectivo utitur scholiasta 4268 6Es,ν] au Ʒέκσ dυασμνεε᷑νvé10„0α.

rotc rerrε*εαιμνιμνοο εμ⁶μmπον νmοννι τιοιιτιαια οmν eεται—τ sα Grammatici sententia haec esse videtur, ut putet ögeicz adiectivum collocatum esse quasi substantivi loco. Quae si ita sunt, profecto difficile sit commutare vel transferre sive vertere ipsum substantivum 60», ut notum peritis solum huius rei. Stephanus adnotat hoc adiectivum praeterea solum apud Eustathium in usu esse.

Promiscue in usu est vel in eodem scholio cum usrada⁵ᷣνe verbo verbum e☚οτσιωπππι⁷), atque ita potissimum, ut sit

1) verbum verbo reddere, e. g. 4567 dνπηποσ eσ ϑε, o 2Arrοστστνκ⁴ἀςσιμοο(ο⁶τ⁶⁶ασςν et paullo supra de eodem vocabulo sis zdeεν εοσνννναας uεενιανανανε, i. e. scholiastae alii u reddunt per 2,νποσmπσάρκ‿σο, alii per νυαας vertunt; simm. 1591 1141 2506 1404 K2 26 4155, 754 84, 117 71407 12139 92753.

2) subaudire B701 4dοαάν dνν] ο υμέκν ʒdivεicν eσννdοσσ, 6rνᷣ ϑ⁴αάχ⁴ενς νν llᷣςòαάνuν, j. e. Aeneam esse Dardanium illum virum nonnulli subaudiverunt sive interpretati sunt.

3) complurium versnum argumentum paraphrasi exponere sive reddere: 2100 d-⁷Gαν dονσε̈ αæw*o ενε̈νςνασ ³τ ενν demQοdεριν νετυναε ι TbAενοες(legit igitur Aoxys!) wh Sud d*oνᷣάαομένο ττάανoνπιεαν έ⁶—σς μοωι ιm,ꝛ˙ ⁵εεμοοον σσᷣ Azriu Tνεέ̈ςανασ, Simm. 11850.

Eandem sibi occupat vim substantivum αedo duod scriptum legimus N450 Ariουαορονσ Z„v6dοros de eiαςον εεενιμεν νοο αłνᷣ d ενdᷣu... uëε,μνντ⁴αι ε τ̈ Aiduμ uis Aνο- 0 69ο, i. e. non solum Zenodotus hanc vocem per 6α⁴eεα etc. interpretatur, sed etiam Didymus huius interpretationis memor est. ²)

ro?“ et dνπαακ(Cemel 1S86) quoque accuratissime explicavit Leidenroth s. v., ut relata rettulisse sufficiat. I-oby igitur est

1) manifestum reddere, iudicare, docere, ubicumque coniunctum est per ore cum senten- tia pendenti, e. g. B686, aut cum accusativo 4532.

2) indicare e. g. X4l;,

3) significare e. g. 1528 7] reνα ι⁴οε σνσε³σρν dοσσον, Jννννυμαeν et simm. sescenties.

Deinde in horum verborum numero habendum est verbum mνσαεivey et quae inde deducuntur

phrases.

¹) vide Leidenroth l. c. s. v.

²) Quae cum ita sint, ut apud huius libri quidem scholiastas et Gο⁶⁴ςναι εet dν⁴³οσιςσ, nisi sunt interpretari aut interpretatio, omnino non reperiantur, dubitari posse non videtur, quin spurium sit Bekkeri illud d,*νποσς in scholio 2330. Hoc enim loco cum non de interpretatione verborum, sed de periodi structura res sit, quia periodi pars regens alioqui dvramdοας dici solet, dvrarr*οσςα reponendum videtur. De eyrαν6 õoanutem et dyvra‿νιο³⁶⅔ςναν vide Leidenroth I. c. s. v. et Heubach, dissertatio Jenae 1885 s. v. Contra Stephanus S. V. ⁶ε⁴ςων⁴αα p. 1417 et π 6 0 p. 1424.