10

Ipsius verbi notio princeps 1) significare(sic etiam apud Stephanum) in dubio esse vix potest, cum aut Oꝛν1 aut, usraαα⁴νεν aut dæoisty verborum vicibus fungatur, e. g. A173 dναμ–⁵ 105r0 10 5„μα oσυυμνει πςννπνςειε ⁶ëρν, as.; simm. 4216, 249, 336, 420, 436, 554, 566, 567 6, 75, 269, 292, 755, 446, 64, 70 El56, 178, 322, 333, 832 et sescenties alioqui, ita ut talibus locis praetermissis eos tantum commemorasse satis habeam, in quibus aut sensus vel constructionis aliqua difficultas aut novi aliquid inesse mihi videtur.

2) Cum vr praepositione igitur verbum coniunctum est 1153 deũνο αeτ᷑ανεᷣνοοε] σννμε O dvri roν dνανστοεςσεεαν ⁸ν τννπν mισπι; i. e. dsöoo adverbium, cum ceteris locis sit„in locum aliquem“, nostro versu positum est pro„versari aliquo loco“; simm. 1368.

3) Praepositio s« addita est L166 Gεα ⁶μι m¶ᷣα των⁴ν Gνν⁶σ 2eν τ τmνα εέα τον ς σσμέαμᷣ ⁷εασ. In ambiguo est scholiasta, quomodo s particulum sit interpretandum, ac pergit: siquidem iva con- iunctionem ex de coniectura consequi possumus; apud Stephanum non inscite significationem accipere ex. Transimus ad 1 Gναασννυυεννν saepius scholiis insertum,

1) de totius quidem enuntiati argumento, ut non discrepet a 1öyos,»oος,»o*τv, aliis, e. g. Z284 O1 10 GꝓQμκαισιμεμνονν εi εæεέννον 100νάτεεεενιτκεαα, simm. 135, 6213.

2) de singulorum vocabulorum notionibus 4308 T½εας] 2d Ʒεντ 16„ r616eν 0&μ☚☛αιν- ᷣ νοꝓν ε6 ⁸᷑ε½αl, i. e. vocis Sensus intelligitur de urbibus(non de multis); simm. NL91 ¹) inα 1 01 οo%% άάχάmςμέμνν„on9„, i. e. ne diversa vocis notio intelligatur.

3) Ceteris locis praepositio apposita est participio, e. g. F700 dοππ⁴m πς τ σm,Qᷣάν8v- *»νο; i. e. delν signum appictum est propter prop rium praepositionis(Erri) sensum et usum- Ev dμαινοιμνρ scriptum legimus 4519 e 1ε μιν½νιυννσ⁶m⁸ ιmινσ ⁶φOdοεμν πτααραρν⁵νε 10» y..... 1018 d.ασεσιαοωνιαα Opinabantur enim grammatici illi quasdam sermonis particulas ad sensum periodi plenum ac perfectum modo necessarias modo superfluas esse, ut hic vertamus: modo cum sensu quodam collocatum atque adhibitum. Inde his quoque scholiis lux affertur: 1677 Lαm]·qMεοα αυηέακνιοιο τι dis dεε‿νοννμνέμνοο, erOAuνμ&έε̈ν Os œu αρρνεςα ⁸τι ετιον σ vol⁵εᷣνοp, i. e. de vocabulo acriter pronuntiato, quod idem graviter pronuntiari potest, si qua alia significatio subest; et postea 2239 sg Od dν Ʒσυντασσντσ, ρ⁷⁵υν, O1 Aαιmααμιένν, i. e. qua- cunque significatione usum hoc verbum adhibitum est.

Huic 2v Gνμιάαμυισνοι νπν consentaneum fere est adiectivum G„μαννσ ⸗—⁷0 ο] dαμνμνεαστααοννινε 1S⁴⁵σσνν.... Afiduμοο ε έετα σισ vri& ν τmνν ²εμνασι ε ⁵] ⁴ςρεεαρεα i. e. suam habere vim ac rationem praepositio Ascalonitae videtur.

¹) Scholion 2191 sic incipit: 7οιςα τιαατ τει ασνϊεενμνσνεααε τονεσεi 1 dνιόαόααρειφμςς⁵εμσα‿ 2α εννιέςε oνα dvνααεεςσ ε. Adnotat Dindorfius(editio I 1875): Sic A, non Naioei, ut Vill.; et paullo infra:„odz, nisi delendum sit, in dπάω mutat Schraderus.“ Qui tamen omnes haud scio an non in errorem inciderint, cum in hoc scholio, ut iuste intelligant, respiciendum esse putent argumentum et verba scholii antecedentis. At nullam rem secum habent haec duo scholia, quorum in altero ναοερςεαα τἀἀοσα praepositio, in altero ou⸗ dνα‿αν⁵οειιεα ducorosges autem Aristarchus in illo, ou⸗ Gαατοειςει οε in hoc. Sic enim scribendum mihi videtur, non Ziονι sive„ioe codicis A ant Villoisoni. Xarois enim est grammaticus ille doctissimus, Aristarchi discipulus, in quem accuratissime et copiosissime inquisivit Augustus Blau: De Aristarchi discipulis. Dissertatio. Jenae 1883. p. 56 sdq., qui Chaeridem non ubivis Aristarcho consensum praebuisse propriis verbis arguit.— De z†h emendando dubito, an non legere possimus O, ita, ut interciderit Asyercw vel simile aliquid, ut haec eveniat scholii voluntas: XMoι, 6(pro d† o) 4sysra ⁴αeς‿....... 7r0⁰8G& Gh,(05½ ⁷)

dνυακσορειρφς³αι, 2α εννιόε oν duνα‿οτεενεν.