K25 M430 P202, 643 1234 Q 74, 213; similiter de syllabis et litteris singulis et interpretandis et inter se coniungendis: B496 oi 9 Teix] od sßo„-⁶ νν–εσ ταν ⁷, ⁷ öνν IrAοει⁵α:ο Oοuαν, i. e. non 7s coniunctionem subaudiverunt, sed ⁊ littera cum voi⁵ν coniuncta Ovoicv nomen interpretati sunt.

6) suspicari 1202 ααισισσσ.... S10 0, o? svreiνουσισν, m oν 1Gτ τv1 adiσν άαœα Jaνμmνοvεεε, i. e. ab 4 verbum flecti suspicantes vel fingentes. K408 ο⁹ς αm do ανε Laßs ILaρσανννουινει ον ταννπτ, i. e. duplicem dicendi usum, poetae proprium, hic subesse sus- picatus est.

7) originem deducere sive derivatum esse: B672 XGlοꝙπνιοο‿mα e d-τπ νενν sεν‿ soοπ mOιανονεειεμιάηανμᷣ ν. Forma genetivi XMoνμιο aliquid offeusionis habet scholiastae, cui aliae nominativi et genetivi formae praeter XGοσ Xdoοos ignotae esse videntur, ut genetivi formam XC.οꝙοπνο sibi explicandam putet eo quod dicit genetivum XMοοιοο pro nominativo usitatum esse, quasi nova nominativi forma a trita genetivi derivata et deducta sit.

Alterum 105 4.⁴⁵⁴μmʃμ⁴eναα verbum compositum, drrod⁴εανενν iam Stephanus s. v. bene inter- pretatur: orationi vel voci sententiam subicere: A63 dvτνν½ ε̈ποωε ⁶ε 6vεεοοοειπ umνπενiνωκάν 1. e. verendum est, ne lμα̈νυιν Zenodotus per errorem interpretatus est somniorum interpretem.

Denique deraldνen, huc spectat. Exemplum maxime dilucidum invenitur apud Didymum B111 uᷣm⁊qCmIR rd 1ναςν τπν ⁴mσιοσμνμ⁴μςιον ννενρι 10 α o vob srαςα, quae verba iam Lehrsius: de Arist. stud. etc. p. 17 latine ita vertit: quare etiam in quibusdam Aristarchi commen- tariis vocabulum àεννα h. l. per uενeααςα translatum inveniri. Msralaν εν igitur est:

1) transferre, vertere, explanare, interpretari. Saepius genus activum occurrit, velut 9258 Foœxmα 100 S1 ⁹μυμνꝙ ττινν aν σσιννιαμεαν uSrA4αι ⁴⁶τοισ Asovtee.πων tvα Fuvαd Ʒ ἀιϑ•στον τέ 9„iνον, h. e.: versum

Earoo n Snros 1s yoα τ ⁶ϑσσμ αειοω ita interpretantur: Eæroo*το ν deν⁹σαν αëον½τs⁹⁹σφωόσαι. Praepositio eis adsciscitur O1O au AMO. uεεεααμμνει(Sc. 10 1G.αισ) sic τ0 d*⁷ νον i. e. Aristarchus ipse quoque eioœo verbi notionem explanat ex notione sive per notionem 15 drrjoxs, vel alterius vim in alterum transfert; simm. 4567 2213, 316. ¹)

2) Paullum ab hac verbi provincia discedit usus generis passivi, e. g. 4114 00 8ϑεκνν odτπνε 6vroνρμέμον(Sc. 10 00), 1v si& dπανμνQᷣ/⁵‿αμ⁵ ¹ dAνπι ννυνμμα et F128 odg dεν Syadarteus dvs- 7οσ τ μεειιαα⁴αμμεανενον, T sis dπ⁴mτmuυετα⁴νννο, odg οτα... J 1 si ²εν(Sc. i d9εν ανπ- vv*εεα) sic dᷣm εᷣ εααα⁴d νοιτο, eyedrieενς deναmνκνννέκνν Jsε, si dè sis Gνυανννεειον, 00910v sov.

In utroque enim scholio res est de 9εν pronomine. Cui si accentus suus conceditur, pronomen intelligitur compositum sive reflexivum αννιοο. Sin enclitice pronuntiatur, subauditur pronomen simplex sive personale νιο. Nostris autem locis cum pronomine personali opus esse videretur, fieri non potuit, quin enclitice legeret scholiasta, ut pronomen p articeps esset notionis pronominis simplicis sive personalis(sic Stephanus S. v.), quasi in eius provinciam transiret; simm. B175 ES00 1392 K307 MI48 N542 449 0146, 241 17387.

3) Denique commutare, alterum re vera ponere vel scribere pro altero, id quod Lehrsio auctore uεralᷣdmνε apud antiquos est, vertendum est: II243 ⸗nicwiα·... 208wdν dx ⸗²ο‿ aricrαυιασσ, esi ννιιαι το sis 16 7; idem M56; simm. II281 j ds 1*ν ππιννφιμνιςμεααᷣαςενν,

¹) cf. Lehrs: Arist. stud. l. c. p. 19: alio modo dicere.