2

7) de verborum origine: N43£φασφ au vονννν ενεεεια᷑ dν οων demQᷣνς; i. e. etiam Tyrannio formam putat de d originem ducere; simm. 7141 00262.

Quartum huius generis verbum simplex est A.μ⁴deνννο quod eodem modo ac sensu a scholiastis usurpatum deprehendimus, e. g. 1 169 KOGν

10 surd dννι το συνμ ⁷2ααμ⁵ν, i. e. 2.rrerræ pro positum putat vel accipit;

simm. K25 0127.

Quod inde deducitur 2‿αανεν, ipsum quoque accipere sive subaudire, scriptum legitur S239] dre r aArreon au‿rd ννιααονᷣ τυν Q̈α diᷣsοννον, d 1ν ν; litteram 2 igitur scholiasta supplendo subaudit ze non zai, simm. 010 de zůxãο sive æ*οᷣ, 7 de dezituα sive eardiᷣœα. His igitur locis de vocabulorum formis bene replendis verbum est; de ipza vocabuli vi recte interpretanda autem verbum reperitur f561 αron] ied saπε 10 αἀoroë, su 16ε 2 rörπς, i. e. locum hoc vocabulo significari putat, neque vero genetivum pronominis subaudit.

Horum verborum frequentissimum apud grammaticos Zaαςeνενν est, cuius tamen usus ad- modum sibi non constat. Notiones sunt:

1) adhibere, N127 dνν ϑςσ παρεi⁵ερμ των σνεαν, ν ναα ̈ν, his adhibuit coniunctionem; simm. 494, 454.

2) collocare sive collocatum esse pro, atque alter quidem casus pro altero 424 Aroει⁶ο* quaeritur enim, an non Arçeideo, atque pergit scholiasta: 6 ε ττο⁸mντκmσ Ʒowur duri Jsvinshs aαα Jaudves, simm. N29 P2; de numeris a poeta commutatis 3397 4407; de temporibus A154; de modis 4232; de praepositionibus 258 ES24; de coniunctionibus 4117 7184 V105; de articulis et pronom inibus B576 dxν τ τιωμν oνmφι ς εςσο πσενππνηνιαηι dν ἀάn dv‿mννμς; simmn. 4554 118 0524 1133 KZS22; de adverbiis N427; de substantivis et adiectivis sive adverbiis commutatis 130 458.

3) dicendi usum aliquem admittere sive probare: 4493 Cw⸗⁸ d?,]..... 2„ 5⁸ε ⁶σ oiorανναοε dvνεeQηννυσννν τε ναemνσ, T0010 dnv 0G.œ νν ταο τν¶mĩ̈ουνναν/ α Aj srah, i. e. vocabulorum usum prorsus alienum a poeta admittit vel in textum recipit. Nec non in textum recipere rοαανμς⁴ανεαν est H177 AAeEiG ds Trv kdu‿rεε‿νιινέν̈νν ιεα⁴α— 5dννεέ.... 0bν d,τ⁶τσι⁴εεέ ⁴μέμυννιιιο τν ειεααν, sc. dyemν υναμσσν, i. e. lectionem vulgarem(εασσ Js) in textum recipit, alteram(9εςα ⁷0) non reicit.

4) syllabae accentum attribuere sive imponere: A277-d-].... A⁴ειενν.... 50 1) J A) 6e, IᷣAαm⁴ νενν(sc. Hnydsid⁰Oεν, non Hndleid= 9e*) iv ²σς 7 1⁰ο εεds, simm. 477 672.

5) Sequitur tandem ea verbi vis, quae spectat ad hanc libelli partem: intelligere, subaudire, interpretari ¹): 1297 6⸗*] b1ν 10 6 006oεε 1οππιιας, 2‿νƷσμσμνε Q1μυέe, 46 αι„ d drri o oitos 1oο TAOανμς⁴νςμ)˙f i. e. poeta de nunquam de loco, sed semper de ratione et modo intelligit. Dixerit forte quispiam hoc exemplum potius spectare ad significationes iam pertractatas sub 1) aut 2). At luce clarius res se habet in scholio: 1519 e να τοπτι μινεενεσημμαμιμνοαμέεμννπ σςσεᷣdονμμν ταας αααμ 9 ⁴eνέινν ꝙτν ee).... 70178 dE 71106 470"E., i. e. voci quaedam vis et significatio inodo concedenda est, modo non, ut proinde interpretanda videatur; simm. 7,215 Z149 0163, 276, 328 1169, 236

¹) Hanc quidem verbi notionem si respexit Leidenroth I. c., recte scripsit: 9ε‿νμαα.... eOdem sensu αααν Sdνεν; aliter erravit. ¹) de re ipsa cf. Lehrs: de Arist stud. hom. ed.* Lipsiae 1865 p. 379 sqq.