E142 17 X₰197 9318. Neque alia ratione ac vi usu venit SSæzoνe ϑισ, verbum compositum, 0127] Suνατισα εᷣ σνννερε, Sc. h, 8EA5G9, i. e. etiam coniunctio, non articulus, inde exaudiri potest. Saepissime autem verba illa coniuncta sunt cum praepositionibus. Quae praepo- sitio si'erit dvri, vertemus eπεαςασ e⁄ per intelligere de, vel potius 2) positum esse pro, velut B258 dνναμι d˙σ τ vò s e eobseo dan, dnloνστε dντ τ1ο˙ Pdos. Sin autem praepositiones sunt dππει et m*:, propriam sibi vindicant provinciam verba illa relationis grammaticae singulorum vocabulorum, ut vertamus 3) referre, pertinere ad; e. g. 4160 16ν½ dνυνσαιιαα de a ⸗τeo ν εοοσννονενασόν, cui sententiae repugnant alii, quos mπτπνφ*σεςκονμέμνον 69(Sc. r⁶„ i τ τosοωνmνέ̈ᷣu οᷣᷣeνsνναu, oir eni wodbe Toοας εμᷣ᷑νν τπm Ge(ασↄ velle scholiasta antea dicit. Alter locus alterum optime explicat: sunt, qui z articulum ad T0οοα⁵ανν, et sunt, qui ad res antea cominemoratas pertinere volunt; simm. M288 Saouesror] referri potest aut ad„Arοο aut ad zν versus superioris; pergit autem scholiasta: 2 0 τονν½ ⁴ντφ⁴˖‧‿ ε 0dνα ν zοοιι, εmπειι σοινιηισ ⁸σνν—zj*. e. 6.α.οιμέμνπν—de 4οι ntelligi non potest. nisi praeter linguae graecae ingenium.

Idem, quod haec verba, sibi valt 2ισ ϑμO 2α yobe hyiro rode yeuoνα, i. e..α.m νε litteras, non 7ανονο, putavit sive interpretatus est yysuovae, vel αmε pro yeuévae positum habuit.

Triplicem igitur horum verborum usum ac notionem constituimus, ut iam his de causis facere non possimus cum Leidenroth: indicis grammatici ad scholia Veneta A specimen Berolini 1884, qui dicit s. v.: dετέαά accipere, intelligere; eodem sensu αæouνsty,(de hoc quoque verbo vide apud eundem s. v.) vosin, rανοααμμ⁴ νεν) etc. Ipse enim optime 1⁰⁰ dεᷣν⁴εαν has notiones statuit: 1) probare, 2) accipere, intellegere, 3) referre ad, intelligere de(probare certe dzousw esse non potest), ut statim transeamus ad Sxεeνα. Cuius verbi vis etiamsi eadem est, quae ⁰ ‿αeOoʒe et dεννμι αι sc. accipere, in-

telligere, usus tamen admodum varius est. In usu est

1) de totius versus aut periodi argumento B485 oircos sxexνεον τωνꝙ doνον sequitur complurium versuum paraphrasis; simm. 5614. 2) de singulorum vocabulorum sensu ac vi Z153 a*εοστν τν φ⁴ εςν⁷ 8εεdε ⁴œαάνκπιο, i. e. 22ε.νσισο acceperunt lucri avidum; simm. 4270 E638, 736 6163 7404. 539 4385 M295, 430 N450 N499 010, 127 1669 114 0252. 479 1561, 731 272, 540. 3) de vocabulorum formis accipiendis et interpretandis: de modo 1580 szsενμέενο αάi⸗ε (Sc. 10 Gωσισσ‿‿ εα) sdæαrναν siνα ⁶όα, i. e. pro optativo formam habentes; de tempore particibii 41659 1827 Q1; de casu 4385 7605 N29, 191, 594 249 0698; de genere 010. 4) de singulis vocabulorum litteris explicandis: 2410 yron] Srdsxνομνᷣνοο πεοναάσ Oν ττ/—I i. e. 70 1 superfluum esse arbitratus; simm. 7308 2584 1160 9318; de syllabis litteris que aut coniungendis aut dirimendis: Z31 AOzrdovdu] ot ue Aosrdond sSsdssavro, od ds: do, sira Erdovæ, simm. 1464 1371, KS35 1406 N5l10 442 1190 277, 100 I160, 387. 6) de vocibus compositis aut non compositis: 1326 νοσρμ̈ν.⁴S 6 dd Eoudnri Gνυννετοιννꝙ εενᷣεαανα, simm. 1454 0705 I1123, 548, 558 357 0397.

5

—

¹) De hoc verbo vide infra s. v.