Trueuuk oiroe do disaᷣosn zi ei o eundeo oiyon: sic enim controversiam de usdοdεoς owov iam disceptavimus; simm. 4493, E325, 4385 M20, 47, 95, 211, 130, 0279.

III. Interpretari, intellegere, accipere locum aliquem.

Primum grammatici officium cum sit recte locum aut versum intellegere atque interpre- tari, altero loco huius generis verba collegimus.

Nosin sive vosichch verba eodem semper modo eademque ratione usu veniunt, si quidem eadem vox, sive coniunctio sive adverbium sive verbum, semel atque iterum in eadem enuntiatione cogitanda aut intelligenda videtur, e. g. 4185— 187 sruναννν ⁸oννν υπονασαάmπ πνα μονε, 2 νσ 2ονν⁶σν ναά—πτ̈νπνπσν OTa; enuntiatum igitur scholiasta ita explicat, ut non unam, sed complures periodi partes pendentes subesse faciat et öoοσα ⁵õconiunctionem sic intelligendam putet. ut ad earum singulas pertineat; similiter 2oοαον sive zuνι 2„ov I18, Z445, 1308, 191. Proxime huc accedit ᷑0 ιιηιν sive z ar vO7TOy, i. e. Sensus aut secundum vocis sensum. Illud exstat 77 αοσ] j³ση᷑ ε, drs O vOS Sriadærs: vie 8S 9096Ge«, 209 bds en ie IrHο⁵. Quaestio igitur est, quaenam vocis compositae praepositio sensu praevaleat. Respondet scholiasta: modo ez, modo Ʒο praepositionis sepsum superare; simm. 7f147 05r„ο, sc. 10 οσόαόοενννεμ 10 Zireα, ire a ν 16„, i. e. talem sonum etiam verbi sensus et voluntas(pPraeter formam) sibi poscit. Hoc. sc. 0.ν οιιαν, occurrit 1153 véœνrναα ⁶̈ωω σeε τταςοενννοωννασαασν, id quod improbat scholiasta, ς εri Ʒeάα νν τ Oτ TAοœααἀνοοσνν, i. e. qui paenultimae attribuunt accentum non verbum vérar pro vaovrai, sed secundum loci sensum»écæꝛνν pro 2oρνάαάηαισσ Ssubesse volunt; simm. 11281 roος τ νοπν, sc.&dρνε ⁸sντανμεᷣνο,i. e. praeter grammaticae leges, sed secundum rationem: Gσπνπνιυα ς αꝛ⁶σσνꝙ εlον αἀ φ⁴ωm⁊—es.

Noòο⁴s substantivum a 10„o⁷τπον eo recedit, quod solum de totius enuntiati argumento

adhibetur: A20 6G α O 1ν emνoνε̈ναν ννιο, verborum sensus sive argumentum hoc est; sequitur iam versuum paraphrasis accuratior; simm. 1169, 899, N638, P368, 487; denique B136 roerr-h, 10 OSv hGy, i. e. ineptum verborum sensum reddit. Nouws igitur idem est, quod aliis locis 76, de quo conferas velim: Heubach: Quibus vocabulis artis syntacticae etc; Disser- tatio inauguralis. Jenae 1885. s. v. 46y⸗% No. 4. Ibidem pp. 13/14 et 57/58 dενοα quoque et „oiα accuratius iam pertractatae sunt, quibus verbis, postquam iterum singulos locos perlustravimus, mihil addendum sit, nisi quod apud Nicanorem voces nostrae sermonis contextus et continuatio potius esse videntur, id quod ab enuntiati argumento certe haud ita multum distat. Sed A⁶υέννποο adiectivum, in illa dissertatione non enucleatum, oculis scholia perlustranti occurrit E700 οποωέισπνQ err vn] Sudοεν§ĩε mſ οονννιεέε τυιισσσοισσννe ς‿ν Fivsrα d 00 7ο αmεν τω pvεoν qsuystn Euεᷣdon, i. e.: qui snrt codicum cum αle⁵ coniecturae commutant, contra loci voluntatem et poetae consilium agunt, ut versus non apertus, aut obscurus fiat ad intellegendum, aut, ut Stephani verbis utar, cogitatione comprehendi non possit.

Deinde de verborum sensu iuste interpretando sunt novνeev, droνεισν, εανονεςαννσι

verba. Atque primum vertenda videntur 1) subaudire, subintelligere, e. g. A2 dνυο⁵α] 2αœ T7,9SrOv Mυmη τκν% GMνεν αρνσα, i. e. νο sub audiverunt grammatici attributum α κα sub- stantivi; simm. 1330, 567 B271 7395 f1515. Adverbium additum est: 199 A⅜, οG⸗ꝶ] mτ πριιν 871T1961αάκνQασσε dνα εέα, i. e. adverbialiter, pro adverbio dictam vocem intelligit; simm. 710