aut Homeri sententia: denique de periodi partium relatione 71633 2νμ αμι⁴ο2οωοσ 2ε̈ειαι τ⅔ ⁴οσesłůE Juxta autem posita sunt à. ̈̈ φσιοlos et, quod ei contrarium est, sĩ 1323 Trlοε A6vr] oiro, 26vrs d*εινν, doiταρνινο, inα το dυνeν seeνον ⁷. d αμ⁴μφαονοον ⁴ε εαπσα, sdν 2αd σeυναιο⁷ν dναm ννασοσ 20εν; i. e. ut manifestus et certus sit numerus dualis, qui ambiguus et incertus est in Aövr forma; eadem fere K 335. Praeterea contrarium est αισιροοο et ααμοiα vocibus zizdevle adiectivum, quod scriptum legimus MA42 ö11 ιτοωνπο εμιτσωινννιεει νετα τ τm τπτνοεεινεν⁷ε A.νιιρσμιμεο Ias, i. e. quia his verbis clara vel dilucida fiunt, quae ambigua erant in versibus antecedentibus.

Verbum denique νααες occurrit X191 A1o. ααατοεερ τν τοουνιειασνσ—Qνρs τ⁴ m du- *.1εςσαι, i. e. ne ambigua fiant neve perturbentur verba.

II. Agere vel iudicare de loco aliquo.

Huius igitur generis loci accuratissime pertractantur a scholiastis nostris. Quorum locorum ambiguitates ut sagacissime explicentur, regulis quibusdam et iudiciis opus est; e. g. 4318 s 22moναςασονα—] quaeritur. utrum zxrd συιννεσαιν sc. suzliic, an auτ‿ν συ⁹ναεοσν õJegenda sint vocabula, sc. 2u 2νOä Atque cum Aristarchus quidem vocabulum esse compositum(suzltic) fecerit, noster (Herodianus?) rem ita exponit: si d'νν⁴ οοαεειμνμν εᷣνμ zoigswe deirai, dov, örtr ννε̈οςα dæ 7vοσ⁶μςα, dmνο μ mτxο viν σeυνεαν τον τοπνπαον aτd. Putat igitur lectionem 2uτο Ʒσναα2οσ praeter poetae usum esse, qua causa quove indicio huius loci difficultas optime levetur. Idem sibi vult 1⁰0 s2l̈ι³⁶ενον apud Herodianum P201 α dsiâ] Syrst, νς dei rονεεειεινν ει, dsi. Is quamquam à dsi? priorem esse apud poetam lectionem dicit, tamen recentioris aetatis scholiasta pergit:..... rsouννέ̈νmπηα εœ /σ νοο' ι 2εννεμνον εενmνο, α επνιιαστμννο dAνασνν⁹πνμέμν ν soνν εisv, si dna eοννεέοmππνταιν τ ονmSev 1 ½o 1n öEs.ν, ö 16νοο„νν△νεέσα τm mτιοιιτιςισασσ Gαε*ſe, oi—t 2mi 16love. Videtur igitur 16 20εν 6 ο esse generis medii, ut significetur iu- dicium aut nota, qua haec quaestio grammatica sive prosodiaca, non critica, diiudicetur. Itaque qui ex huius modi iudiciis aut notis Homeri versus exponitet interpretatur zινε dicitur Q58„uνανm τοντο εμνπνοιι τπννεινενꝙ ααd συιννννμιανεμεεααμ⁴ανοωνυσισν yoæuudzidos autem 11415. De z0s ipso verbo vide infra sub IV.

Verba agendi vel disputandi de aliquo sunt: dιαάαρενειινν ιπρνεέ Jrαανᷣdᷣνμs Rei syntac- ticae difficultates tolluntur ab Aristonico ¹) 2509 d 1τν τ òæånckO? n Sv ddou ενα⁵οαeỹ De re ipsa vide, sis, p. 3. Nostro igitur loco cum scriptum sit: ν⁴ςιο..... Tμφ⁴φάχάυνντοε, illa quoque ambiguitas(sc. 0435) diiudicatur.

Alterum 7⁰ zoονε verbum compositum traditur NI91 sινοεινομεμν jusis εοι τ deνααeνναυ Gεπνσ, i. e. post alterum iudicem nos quasi secunda actione ita de versus lectione diiudicamus, quam quidem verbi notionem Stephanus in thesaurum non recepit.

Herodianus vero quique eum sequuntur semper fere utuntur verbo dεα‿ααμρνεινπμνεμει τνοε, i. e. disserere, disceptare de aliqua re. E289 αᷣαοιννον½..... 69εε ̈⁴eττεασσσι 2⁰

¹) Scholiorum auctores his quidem schedis plerumque non ascripsimus, id quod prioribus solebamus, A. Ludwichii verbis commoti, quibus nos admonebat, ne nimium exigeremus ab hoc scholiastarum dicendi usu, cum nobis scriberet: eine so sichere Führerin ist diese Terminologie doch nicht, dass sie allein schon ein ausreichendes Kriterium für die Scheidung der einzelnen Scholien nach den einzelnen Autoren abgeben könnte.