24

5. in nostra(om. nos) 38. insisiscitur 36. naturam me(e exo factum) aſſa- 6. Dictis pag. 334, 5. difficiles adfectus mantem 10. insignes exspectantes uiri 9. constanta p. m., constantia s. m. 38. plurimum 11. plurimum 12. reddi. iam non pag. 335, 2.*compositus 13. laus oratio uox est 17. oratione(constat om. p. m., add. et aliorum 14. uox est autem licet uirorum in marg. S. m.)*) 3. iste sum sit bonum. Nec enim ¹) 20. sententiis p. m., sentientis S. m. 9. et autem sit eius p. m., et eius 21. dicitis istam(alterum is del.)*) 22. in nocentiam ³)(reliq. del.) S. m.*) 22. adfirmentis(n del.) 25. antiquus ex antiquos eorr. 12. respondebimus 29. non om.*). 15. aperte . 26. laus alitteris... 30. si om.. 16. ipsum, corr. ipsi *bonus bonos 30. non in fin. pag. om.*) 24. oculis laetius vectis ³) 34. dicio p. m., condicio S. m. 33. iudicis 25. supprema 37. dicium p. m., iudicium S. M. 35. a bono(a del.) 28. in quod ¹*)

¹) Inde fortasse fuit: vox est autem, licet virorum sit[bonorum, non ideo] bonum. Nec enim etc.

²) Extr.§. 10 cum adversarius dicat: laudare dignos honesta actio est: ita laudantis bonum est, cuius actio est, non nostrum, qui laudamur, eadem§. ineunte sincera esse non possunt: si laudantis bo- nmam esse dicitis, tam ridiculam rem facitis, quam si affirmetis meum esse, quod alius bene valeat. Ex ad- versarii enim sententia ridiculum est dicere claritatem laudati bonum esse, quoniam non is, qui laudatur, sed is, qui laudat, bene agit. Itaque corrigendum videtur: si laudati bonum esse dicitis etc.(Madv. Advv. II. pag. 502.)

²) Negationem in veteribus edd. Mureti et Gronovii additam, a Schweigh. servatam iniuria removit Fickert. Refutatur enim h. l. adversarius, qui(S§. 8) dixerat claritatem non esse uni bono placuisse, con- sentire plures debere ut claritas esset; quod autem ex iudiciis plurium, id esse distantium, efficeretur, bonum non esse, nullum enim bonum ex distantibus esse; eodem modo(§. 12) famam, infamiam, gloriam consensum multorum exigere, ergo bona non esse. Cui Seneca respondet diversam esse horum(famae ete.) conditionem et illius(claritatis), quia, si de aliquo homine unus vir bonus bene iudicarit, id pro eo esse debere, ac si omnes idem sentirent, omnibus enim bonis par idemque iudicium esse, dissidere eos non posse; ergo ad claritatem efficiendam non multa suffragia desiderari, sed unius boni opinionem satis esse. Scribe igitur: Deinde claritas desiderat non malta suffragia: potest et unius boni viri iudicio esse contenta: unus bonus bonos iuclicat.

*) Non dubito, quin in archetypo fuerit cuius officium in oratione est(officiumorationꝰ).

⁵³) Fuitne in conscientiam?

) Nonne scriptum erat: Fama vocem utique desiderat, non desiderat elaritas?

*) Haud scio an et autem dittographia ortum(et auentisit) causa sit vitii; itaque legendum mihi videtur: quin iustitia et habentis sit et eius, cui debitum solvit. Nam bonum pro autem male correctum esse a librariis vel ex eo cognoscimus, quod sequitur: ergo utriusque bonum est. Dieit enim: iustitia cum utriusque sit, et honum utriusque est.

*) Lege: Alexandriam, aut si quod est etiam nunc frequentius incolis laetiusve tectis solum. De laetius tectis dubitandum non erat(pro eo maluit Koch pag. 724: laetius virectis vel viretis), nam ut ager, qui fructibus, sic solum, quod domibus abundat, laetum dici potest; utrumque aspectu suo laetos reddit.— Paulo ante legitur: magna et generosa res est humanus animus: nallos sihi poni nisi communes et cum deo terminos patitur. Fortasse scribendum est communes cum deo terminos aut cum Bartschio l. l. pag. 282: communes mundo terminos. Cf. Dial. XII, 11, 7: animus omni mundo par(vide infra pag. 25 n. 1).

*) in quod disposita ex in quo disposita haud insolito in hoc libro errore factum videtur. Prae- terea cum Haasio scribendum lemina.